Temat interpretacji

Prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od nabycia zakupu paliwa do samochodów ciężarowych.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Jawnej, przedstawione we wniosku z 20 lutego 2014 r. (data wpływu 26 lutego 2014 r.) uzupełnionym pismem z 14 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia z tytułu nabycia paliwa służącego do napędu samochodów ciężarowych jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 26 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia z tytułu nabycia paliwa służącego do napędu samochodów ciężarowych. Wniosek uzupełniono 22 kwietnia 2014 r. o sformułowanie pytania do przedstawionego stanu faktycznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochody ciężarowe i samochody osobowe. W roku 2003 zakupiono dwa samochody marki c 1.4i. Samochody te posiadają pięć miejsc siedzących, a część towarowa odgrodzona jest kratką. Z uwagi na obowiązujące przepisy do końca 2013 roku nie spełniały one warunków do odliczenia podatku VAT z faktur zakupu paliwa. W porównaniu do obowiązujących do końca 2013 r. przepisów ustawodawca poszerzył katalog samochodów, których nabycie uprawnia do pełnego odliczenia VAT. Są to określone w art. 86a ust. 2 pkt 6 ustawy o VAT pojazdy samochodowe inne niż wymienione w art. 86a ust. 2 pkt 1-5, w których liczba miejsc łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:

1. 1 jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg,
2. 2 jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg,
3. 3 lub więcej jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg.

Przy czym dopuszczalna ładowność tych pojazdów oraz liczba miejsc określona jest na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Zgodnie z dokumentem wydanym przez A Wyciąg ze świadectwa homologacji, ww. samochody posiadają: pkt 0.4. kategoria/rodzaj: N1/samochód ciężarowy. Wg dowodu rejestracyjnego dopuszczalna ładowność to 637 kg.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie

(ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku).

Czy Spółka ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT z zakupu paliwa dla samochodów marki c1.4i...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 6c samochody spełniają warunki do odliczenia podatku VAT od faktur z zakupu paliwa. Dopuszczalna ładowność tych pojazdów oraz liczba miejsc określona jest na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazd zgodnie z homologacją nie jest samochodem osobowym, ma symbol N1, w takiej sytuacji Spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W związku z tym, że wniosek złożony w dniu 26 lutego 2014 r. dotyczył stanu faktycznego niniejszą interpretację wydano wg stanu prawnego obowiązującego ww. dacie.

Stosownie do dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. kwotę podatku należnego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1. nabycia towarów i usług,
2. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Należy pokreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przepis art. 88a ustawy obowiązujący od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86a ust. 1.

Zgodnie z treścią art. 86a ust. 1 ustawy obowiązującego od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. w przypadku nabycia:

1. samochodów osobowych,
2. innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony

‒ kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W myśl art. 86a ust. 2 ustawy obowiązującego od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy:

1. pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2. pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3. pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4. pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5. pojazdów specjalnych jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym wynika, że jest to pojazd specjalny;
6. pojazdów samochodowych innych niż wymienione w pkt 1-5, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:
   1. 1 jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg,
   2. 2 jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg,
   3. 3 lub więcej jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg;
7. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie.

W świetle art. 86a ust. 4 ustawy obowiązującego od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. dopuszczalna ładowność pojazdu oraz liczba miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 2 pkt 6, określona jest na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w dokumentach, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że do pojazdów samochodowych spełniających warunki określone w art. 86a ust. 2 pkt 6 lit. c) ustawy, nie ma zastosowania zakaz odliczania podatku naliczonego przy nabyciu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, o którym mowa w art. 88a ustawy, bowiem dotyczy on tylko tych paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, które wykorzystywane są do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, wskazanych w art. 86a ust. 1 ustawy.

Z treści wniosku wynika, że Spółka w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochody ciężarowe i samochody osobowe. W roku 2003 zakupiono dwa samochody marki c 1.4i. Samochody te posiadają pięć miejsc siedzących, a część towarowa odgrodzona jest kratką. Zgodnie z dokumentem wydanym przez A Wyciąg ze świadectwa homologacji, ww. samochody posiadają: pkt 0.4. kategoria/rodzaj: N1/samochód ciężarowy. Wg dowodu rejestracyjnego dopuszczalna ładowność to 637 kg.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych regulacji prowadzi do stwierdzenia, że skoro nabyte w 2003 r. samochody marki c, posiadają 5 miejsc siedzących, a ich dopuszczalna ładowność przekracza 500 kg, tj. 637 kg i posiadają homologację, z której wynika, że są to samochody ciężarowe (N1), to Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa wykorzystywanego do ich napędu pod warunkiem, że nie zachodzą ograniczenia, o których mowa w art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jednocześnie należy wskazać, że z dniem 1 kwietnia 2014 r. ulegają zmianie regulacje dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do napędu pojazdów wykorzystywanych w prowadzonej działalności, które zostały wprowadzone ustawą z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 312).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Wniosek ORD-IN (PDF)

Treść w pliku PDF 306 kB

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu