Temat interpretacji
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 maja 2008 r. (data wpływu 16 czerwca 2008 r.) uzupełnionym pismami z dnia 10 lipca i 4 sierpnia 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania opłat za media na rzecz członków Wspólnoty - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 16 czerwca 2008 r. został złożony wniosek uzupełniony pismami z dnia 10 lipca i 4 sierpnia 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania opłat za media na rzecz członków Wspólnoty.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
Wspólnota została utworzona w oparciu o ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W skład Wspólnoty wchodzi dziewięciu współwłaścicieli prowadzących działalność gospodarczą. Wspólnota ma wybrany zarząd, który reprezentuje ją na zewnątrz. Zarząd podpisał szereg umów w imieniu Wspólnoty odnośnie dostawy mediów do budynku. Dostawcy mediów co miesiąc wystawiają faktury VAT na rzecz Wnioskodawcy. Zarząd obowiązany jest rozliczać koszty mediów na poszczególnych współwłaścicieli członków Wspólnoty. W chwili obecnej zarząd dzieli koszty mediów brutto według procentowego rozdzielnika, tj. udziałów w nieruchomości wspólnej, wystawiając poszczególnym członkom wspólnoty rachunki, których suma pokrywa koszty mediów brutto. Miejscem odbioru mediów są poszczególne lokale, będące własnością członków Wspólnoty, w których to członkowie prowadzą działalność gospodarczą. Media wykorzystywane są również do części wspólnych budynku, np. oświetlenie korytarzy.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie .
Zdaniem Wnioskodawcy, Wspólnota powinna złożyć do właściwego urzędu skarbowego wniosek rejestracyjny dla potrzeb podatku od towarów i usług a następnie rozdzielać poniesione koszty mediów przez Wspólnotę na poszczególnych Jej członków (współwłaścicieli) poprzez wystawianie faktur obejmujących koszt netto mediów powiększony o należny podatek od towarów i usług.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Przez świadczenie usług zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:
- przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej ;
- zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji ;
- świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa .
W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).
Jak stanowi art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Natomiast z regulacji zwartej w art. 2 pkt 22 wynika, że przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Z kolei stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwaną. Tak powstała jednostka posiada określoną strukturę organizacyjną, którą tworzą właściciele lokali, zobowiązani do określonych zachowań i czynności wynikających z tej ustawy. Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej, wspólnota odpowiada bez ograniczeń, natomiast każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. Wspólnota, w celu reprezentacji swoich interesów, zobowiązana jest w trybie przepisów ustawy o własności lokali ustanowić zarząd, który może być sprawowany bezpośrednio przez członków wspólnoty lub pośrednio przez podmiot z zewnątrz. Ponadto na gruncie ustawy o własności lokali należy rozróżnić pojęcia zarządu i zarządcy. O zarządzie mówimy w przypadku, gdy mamy na myśli organ wspólnoty (art. 20 ustawy), a o zarządcy w przypadku, gdy zarządzanie (administrowanie) nieruchomością wspólną zostało powierzone osobie fizycznej lub prawnej na zasadzie umowy zlecenia (art. 18 ust. 1 ustawy).
Mając na uwadze powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że wspólnota stanowi wspólnotę interesów właścicieli lokali, zorganizowanych w formie i na zasadach określonych w powołanej wyżej ustawie o własności lokali.
Właściciele lokali, w celu należytego ich utrzymania, są obowiązani do ponoszenia wydatków na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością, na które składają się koszty zarządu częściami wspólnymi nieruchomości i koszty związane z utrzymaniem poszczególnych wyodrębnionych lokali. Z powyższych tytułów na rzecz wspólnoty właściciele zobowiązani są do uiszczania zaliczek w celu pokrycia kosztów utrzymania poszczególnych lokali i części wspólnych.
Przyjęty sposób rozliczania kosztów zarządu nieruchomością nie daje podstaw do postawienia tezy, że zaliczki (kwoty) wpłacane przez członków wspólnoty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, jak i poszczególnych wyodrębnionych lokali, stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zaliczki te stanowią jedynie partycypację członków w kosztach jednostki organizacyjnej, jaką jest wspólnota mieszkaniowa. Wspólnota, a więc jej członkowie, nie dokonują sprzedaży, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, na rzecz samych siebie, poprzez zapłatę zaliczek (kwot) z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem lokali. Stroną umowy o dostawę mediów, co do zasady, jest wspólnota reprezentowana przez zarząd. Tym samym brak jest uzasadnienia do fakturowania wewnętrznych rozliczeń między wspólnotą a jej członkami.
Biorąc powyższe pod uwagę, jak również przedstawiony we wniosku stan faktyczny, z którego wynika, iż Wspólnotę tworzy dziewięciu współwłaścicieli posiadających lokale w budynku należącym do Wspólnoty, prowadzących działalność gospodarczą, zaś umowy o dostawę mediów do budynku zawarte zostały przez zarząd Wspólnoty, stwierdzić należy, iż dostarczając media wyłącznie swoim członkom, Wspólnota nie dokonuje odpłatnej dostawy towarów ani też odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ stroną umowy jest Wspólnota, a więc jej członkowie. Wspólnota nie wykonuje usług dla podmiotów spoza Wspólnoty, lecz dla samej siebie jest to tzw. zużycie wewnętrzne członków Wspólnoty. Stąd też brak jest uzasadnienia dla fakturowania wewnętrznych rozliczeń między Wspólnotą, a jej członkami. Tak więc, Wspólnota, zarówno w części dotyczącej pokrycia kosztów utrzymania nieruchomości dotyczących poszczególnych lokali, jak również w części związanej z nieruchomością wspólną budynku, nie powinna wystawiać faktur VAT na rzecz Jej członków.
Ponadto z uwagi, iż ze wskazanych powyżej względów, w zakresie czynności pobierania od członków Wspólnoty stosownych opłat, Wspólnota nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie jest także uznana za podatnika podatku od towarów i usług, wskazać należy, iż o ile nie dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu na rzecz osób trzecich, tj. nie wchodzących w skład Wspólnoty, nie jest również zobowiązana do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R dla potrzeb podatku od towarów i usług.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej -powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.