Temat interpretacji
Czy do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć diety za czas podróży służbowej właściciela firmy transportowej?
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.)
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2009 r. (data wpływu do tut. Biura 27 sierpnia 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej:
- wartości diet za czas zagranicznej podróży służbowej osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych - jest nieprawidłowe,
- innych wydatków związanych ze świadczeniem tych usług - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 27 sierpnia 2009 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wartości diet za czas zagranicznej podróży służbowej osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych oraz innych wydatków związanych ze świadczeniem tych usług.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiony następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług transportowych samochodem dostawczym, będącym własnością zleceniodawcy (jako kierowca). Po dokonaniu załadunku towaru wyjeżdża na trasę do odbiorców poza teren kraju, głównie do krajów UE. Podczas jednego kursu przebywa nawet do 2 tygodni poza terenem kraju. Ustalona kwota wynagrodzenia nie przewiduje kosztów utrzymania w czasie tej podróży. Ze zleceniodawcą rozlicza się jedynie iloczynem przejechanych kilometrów i stawki 0,45 zł za kilometr. Oprócz tego dolicza w sposób ustalony wcześniej kwotę za załadunek i rozładunek. Koszty utrzymania się ponosi więc z własnych środków.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie:
Czy diety związane z wyjazdami w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będą kosztami tej działalności...
Zdaniem Wnioskodawcy, koszty jego pobytu poza granicami kraju są kosztem prowadzenia działalności gospodarczej (w tym diety), bowiem cena wykonanej przez niego usługi nie przewiduje należności wobec zleceniodawcy.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje.
Zgodnie z 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Art. 23 ust. 1 pkt 52 cyt. ustawy stanowi, że nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.
Przepis ten oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą mają prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi do wysokości nieprzekraczającej wysokości diet określonych dla wskazanej grupy pracowników. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku ustalenie, czy i w jakich przypadkach osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą odbywa podróż służbową.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i przepisy odrębne, o których mowa w powołanym wyżej art. 23 ust. 1 pkt 52 tej ustawy, tj. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), nie definiują pojęcia podróży służbowej.
Definicję podróży służbowej można pośrednio wywieść z treści art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).
Odnosząc tę definicję do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą przyjąć należy, że podróżą służbową jest wykonywanie zadań poza stałym obszarem wykonywania pracy. Nie jest nią natomiast wykonywanie zadań w różnych miejscowościach i terminach, wynikających z organizacji pracy samego przedsiębiorcy. Realizacja usług, których specyfika i prawidłowe wykonanie w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej nierozerwalnie wiąże się z wyjazdami i przebywaniem poza siedzibę firmy, nie może być utożsamiana z odbywaniem podróży służbowej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Teza ta znajduje potwierdzenie w uchwale podjętej przez Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów w dniu 19 listopada 2008r. sygn. akt II PZP 11/08. Sąd w uzasadnieniu uchwały stwierdził m.in., iż wykonywaniem zadania służbowego w rozumieniu art. 775 § 1 K.p. nie jest wykonywanie pracy określonego rodzaju, wynikającej z charakteru zatrudnienia. Ta bowiem nigdy nie jest incydentalna. Zdaniem składu orzekającego z przepisu tego wynika bowiem wprost, że podróż służbowa ma charakter incydentalny (). Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach.
W świetle powyższego należy uznać, iż nie jest podróżą służbową w rozumieniu art. 775 § 1 K.p., osobiste wykonywanie usług przez przedsiębiorcę w zakresie działalności przedsiębiorstwa i na podstawie zawartej z kontrahentem umowy poza miejscowością w której znajduje się siedziba firmy, jeżeli stanowi to istotę prowadzonej działalności, a zatem nie ma charakteru incydentalnego.
Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej wnioskodawcy jest świadczenie usług w zakresie transportu międzynarodowego. Realizacja osobista tego rodzaju usług wiąże się z długotrwałymi wyjazdami. Pobyt poza terytorium kraju, będący wynikiem zawartej umowy na wykonanie usług, stanowiących istotę działalności gospodarczej, nie jest podróżą służbową. Wyjazdy zagraniczne jakie wnioskodawca odbywa w celu świadczenia usług w charakterze kierowcy, są nieodzowne do realizacji istoty działalności i jako takie nie mogą być uznane za podróż służbową.
W konsekwencji należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności wartości diet naliczonych w związku z wyjazdami w celu wykonania usług transportowych przez właściciela firmy transportowej. W tym też zakresie przedstawione we wniosku stanowisko jest nieprawidłowe.
Natomiast zauważyć należy, iż przedsiębiorca ponosząc wydatki związane ze świadczonymi usługami transportowymi, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów faktycznie poniesione wydatki np. na noclegi w hotelach, opłaty parkingowe, paliwo, napoje, itp. - jeżeli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiągnięcie przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza oraz jeżeli są odpowiednio udokumentowane i nie są wyszczególnione w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu.
W tym też zakresie przedstawione we wniosku stanowisko jest prawidłowe.
Ponadto należy zaznaczyć, że w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby prowadzące działalność gospodarczą, w tym świadczące usługi, realizowane poza siedzibą firmy, mają prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, z uwzględnieniem określonego limitu, wartość diet związanych z własnymi podróżami służbowymi, np. w związku z koniecznością zawarcia umowy dotyczącej usług transportowych, dokonania zakupu środka trwałego wykorzystanego następnie w prowadzonej działalności gospodarczej, a więc podróży nie związanych z istotą prowadzonej działalności, jednakże niezbędnych dla funkcjonowania tej działalności.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach