Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 7 kwietnia 2008 r. (data wpływu 11 kwietnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z najmem (ponoszonych w okresie wypowiedzenia umowy) - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 kwietnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z najmem (ponoszonych w okresie wypowiedzenia umowy).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Mocą umowy najmu Spółka wstąpiła w prawa najemcy lokalu użytkowego. W lokalu tym prowadziła działalność gospodarczą handel sprzętem komputerowym. W treści umowy strony ustaliły, że każda ze stron może rozwiązać umowę za uprzednim 6-miesięcznym okresem wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 30 czerwca lub 31 grudnia. W dniu 15 stycznia 2008 r. Zarząd Spółki zdecydował o likwidacji salonu komputerowego z powodu niskiej rentowności. Konsekwencją tego było wypowiedzenie umowy najmu w dniu 5 marca 2008 r. skutkujące rozwiązaniem umowy z dniem 31 grudnia 2008 r.

Stanowisko Zarządu stanowiło konsekwencję analizy ekonomicznej prowadzenia działalności w zakresie handlu sprzętem komputerowym i oceny, że konkurencja na rynku, koszty prowadzenia w tym zakresie działalności, marginalizacja przychodów salonu, która wpływa na obniżenie przychodów Spółki oraz usługowy profil działalności Spółki nakazuje likwidację punktu sprzedaży, bez względu na konieczność ponoszenia kosztów związanych z umową najmu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty ponoszone przez najemcę w okresie wynikającego z umowy najmu wypowiedzenia, a po zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej w wynajmowanym lokalu stanowią koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Spółka stwierdza, że katalog negatywny nie wyłącza tego wydatku z kosztów uzyskania przychodów. Zauważa, że zawarta w art. 15 ust. 1 klauzula generalna nie wprowadza warunku następstwa czasowego, w takim znaczeniu w jakim określony wydatek można by uznać za koszt pod warunkiem, że został poniesiony przed osiągnięciem przychodu. Wynikająca z zawartej w tym przepisie definicji kosztu podatkowego zasada ogranicza się wyłącznie do wskazania koniecznego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy kosztem a uzyskiwanym lub oczekiwanym przychodem.

W świetle stanu faktycznego opisanego we wniosku w opinii Spółki nie budzi wątpliwości, że umowa najmu zawarta została w celu uzyskania przychodu, a koszty ponoszone w związku z jej wykonaniem stanowią koszty obciążające osiągnięty przychód. W ocenie Wnioskodawcy, bez znaczenia wydaje się okoliczność, że koszty te (do których ponoszenia zobowiązuje umowa) ponoszone są definitywnie już w okresie, w którym zaprzestano prowadzenia w wynajmowanym lokalu działalności gospodarczej. Tym bardziej, że wynikało to z analizy finansowej przeprowadzonej przez podatnika i podjęciu przez niego decyzji o rezygnacji z prowadzenia działalności w sektorze handlu detalicznego. Istotne zdaniem Spółki jest to, że wydatki związane z najmem po wypowiedzeniu umowy, ponoszone są jako konsekwencja zobowiązania i mają oczywisty związek z osiągniętymi przez podatnika w okresie wcześniejszym przychodami.

W opinii Wnioskodawcy, znamienne dla takiego rozumienia pojęcia kosztu uzyskania przychodu jest stanowisko Ministerstwa Finansów w odniesieniu do rat leasingowych uiszczanych zgodnie z umową, w przypadku kradzieży przedmiotu leasingu. Mimo, iż urzędy skarbowe były zgodne w kwestii braku możliwości zaliczania rat leasingowych do kosztów uzyskania przychodów, Ministerstwo Finansów zajęło stanowisko odmienne (pismo sygn. PB 2 AD-033-051-51/05) i stwierdziło, że kosztami uzyskania przychodów mogą być wszystkie raty wynikające z umowy leasingu operacyjnego, niezależnie od tego, czy zostały poniesione w trakcie trwania umowy, czy po jej zakończeniu. Wszystkie te płatności wynikają bowiem z umowy leasingowej, która była zawierana w celu osiągnięcia przychodu. Tak więc, mimo iż podatnik po utracie środka trwałego nie osiąga przychodu, to wydatek spełnia warunek uznania go za koszt uzyskania przychodu (poniesiony w celu uzyskania przychodu).

Spółka podkreśla, że zarówno organy skarbowe, jak i sądy administracyjne wskazywały wielokrotnie, że dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne faktyczne osiągnięcie przychodu, ale samo działanie w celu osiągnięcia przychodu. Wnioskodawca twierdzi, że na tej zasadzie Ministerstwo Finansów oparło się wydając przytoczoną powyżej interpretację. W praktyce działalności gospodarczej nie jest zjawiskiem nadzwyczajnym w opinii Spółki ponoszenie określonych kosztów już po uzyskaniu definitywnego przychodu (np. ze sprzedaży rzeczy) choćby z tytułu napraw gwarancyjnych, reklamacyjnych lub wad dostarczanych towarów i usług.

Spółka wskazuje, że postanowienie umowne dotyczące terminu wypowiedzenia umowy najmu należy do essentialia negotii umowy tego rodzaju i jeśli nie budzi wątpliwości kosztowy charakter wydatków z tytułu najmu w okresie rzeczywistego uzyskiwania przychodów, nie powinna być przedmiotem wątpliwości ocena, że kosztem uzyskania przychodów są wydatki, które ponieść musi najemca od momentu wypowiedzenia umowy. Ocena ta w opinii Spółki wydaje się prawidłowa także wówczas, kiedy z powodów ekonomicznych podatnik podjął decyzję o rezygnacji z prowadzenia działalności w lokalu będącym przedmiotem umowy z dniem jej wypowiedzenia lub później w okresie jego trwania.

Wnioskodawca podkreśla, iż prezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie i współczesnym orzecznictwie sądowym. Na potwierdzenie tego przywołuje i cytuje w całości postanowienie z dnia 26 sierpnia 2005 r. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty Nr II/415-22/137/37303/05/KPS (wskazując, że okoliczności w tej sprawie nie są wprost zbieżne z sytuacją opisaną przez Wnioskodawcę, bowiem dotyczą swoistej formy odszkodowania) i postanowienie z dnia 13 kwietnia 2007 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzyżowie Nr US-I-PB-415/2/2007 (wskazując, iż dokonano w nim rozstrzygnięcia niemalże identycznego problemu jak w przedmiotowym wniosku). Ponadto Spółka cytuje częściowo postanowienie Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2005 r. Nr ZD/406-187/CIT/05 podając, iż odnosi się ono do kwoty należnej z tytułu wcześniejszego rozwiązanie umowy najmu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.