Czy wydatki, które mają być ponoszone przez Wnioskodawcę na wynagrodzenia pracowników Wnioskodawcy, konkretnie specjalisty do spraw marketingu i reklamy oraz operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków, jak również wydatki ponoszone na bilety lotnicze, bilety na statek rejsowy, hotele, wyżywienie, koszty przejazdu transportem zbiorowym (autobusy, tramwaje, kolej, transport wodny) jak i indywidualnym (w szczególności taksówki, xxx, xxx, wynajem samochodów osobowych, wynajem łodzi i łodzi motorowych wynajem hulajnóg elektrycznych np. xxx, xxx, wynajem skuterów elektrycznych, np. xxx, rowery miejskie) i koszty związane z tym rodzajem transportu takie jak paliwo za granicą, parkingi, autostrady, bilety wstępu do atrakcji turystycznych, miejsc historycznych lub miejsc kultu poniesione w związku z pracą Pracowników wykonywaną w celach marketingowych i reklamowych na terytorium RP i poza nim będą stanowiły koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2021, poz. 1800 z poźn. zm. zwana dalej: „ustawą o CIT”)?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 22 marca 2022 r.)

Wnioskodawca wskazał, że w jego ocenie wydatki poniesione na wynagrodzenia pracowników - specjalistę do spraw marketingu i reklamy i operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków, będą dla niego stanowiły koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.

Treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie zawiera kazuistycznej definicji wydatków stanowiących koszt uzyskania przychodu. Regulacja ta wskazuje jedynie, jaki charakter musi mieć i jaki efekt musi dać wydatek podatnika, aby uznać go za koszt uzyskania przychodu. Z całą pewnością dla przedsiębiorcy, jakim niewątpliwie jest Wnioskodawca, wydatkiem poniesionym w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów będzie wydatek poniesiony na wynagrodzenie jego pracownika. Sam ustawodawca niejako wskazuje na możliwość uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wynagrodzenia pracowników podatnika wskazując nawet szczegółowo moment powstania takiego kosztu, co wynika z treści przytoczonego wyżej art. 15 ust. 4g ustawy o CIT.

Zatrudnienie przez Wnioskodawcę specjalisty do spraw marketingu i reklamy oraz operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków obiektywnie stanowi działanie mające na celu zwiększenia popularności i rozpoznawalności działalności Wnioskodawcy. Efekty prac ww. pracowników mają rozreklamować sieć lokali Wnioskodawcy, jego usług oraz towarów i to przy wykorzystaniu kanałów dystrybucji związanych z technologiami informacyjnymi. Takie czynności mają mieć na celu zaprezentowanie Wnioskodawcy wśród jak najszerszego grona odbiorów i w ostatecznym rezultacie doprowadzić do zachęcenia do korzystania z lokali, usług i towarów Wnioskodawcy, jak największej liczby klientów. Co końcowo ma zwiększyć jego przychody.

Z powyższych względów, w ocenie Wnioskodawcy, z całą stanowczością należy stwierdzić, iż ponoszone przez niego wydatki na wynagrodzenia specjalisty do spraw marketingu i reklamy oraz operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków będą stanowić koszty uzyskania przychodu.

Końcowo wskazać należy, iż w treści art. 16 ust. 1 ustawy o CIT brak jest wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wynagrodzenia pracowników podatnika jako takich. Wprawdzie zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082), a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g, niemniej Wnioskodawca zakłada, iż wynagrodzenia dla pracowników będą przez niego wypłacane lub pozostawiane do dyspozycji pracowników z dotrzymaniem właściwych terminów zapłaty. Co za tym idzie, Wnioskodawca nie przewiduje komplikacji, które spowodowałyby zastosowanie w przypadku wynagrodzeń jego pracowników przepisu art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż w jego ocenie modyfikacja pytania, w zakresie wydatków poniesionych na autostrady stanowi w istocie uzupełnienie treści pierwotnego pytania Wnioskodawcy. Celem uzupełnienia jest dostosowanie treści pytania z treścią odpowiedzi na pierwsze wezwanie Organu, które zostało przedstawione w piśmie z dnia 10 marca 2022 roku.

W ślad za powyższym Wnioskodawca widzi potrzebę dostosowania, uzupełnienia w zakresie wydatków na autostradę części stanowiska własnego wyrażonego we wniosku.

W ocenie Wnioskodawcy, podróże i wyjazdy Pracowników będą odbywane w związku z działaniami charakterystycznymi dla wyżej opisanych pojęć marketingu i reklamy. Wnioskodawca z tytułu zatrudnienia Pracowników i wykonywania przez nich obowiązków służbowych musiał (winno być: „będzie musiał”), ponieść koszty wynagrodzenia Pracowników, jak również samych podróży do innego kraju oraz koszty krótko i średnioterminowego zakwaterowania w hotelach. Nadto Wnioskodawca będzie ponosił koszty wyżywienia Pracowników w miejscu świadczenia usług marketingowych i reklamowych. Zarówno w Polsce jak i poza jej terytorium Pracownicy planowo będą przemieszczać się z wykorzystaniem usług transportu zbiorowego (samoloty, statki rejsowe, autobusy, tramwaje, tramwaje wodne, kolej), jak i usług transportu indywidualnego (taksówki, xxx, xxx, wynajem samochodów osobowych, wynajem hulajnóg elektrycznych xxx, xxx, itp., wynajem skuterów elektrycznych typu xxx, rowery miejskie) oraz wydatki związane z tym rodzajem transportu, takie jak: koszty parkingów, autostrad i paliwa. W przypadku, w którym odwiedzenie danej atrakcji turystycznej, zabytku, innego ważnego miejsce z powodu jego historycznej lub kulturalnej doniosłości wymagałoby poniesienia opłaty za wstęp, zakupu biletu, Wnioskodawca będzie ponosić również i takie wydatki.

Obiektywnie rzecz biorąc powyższe wydatki z całą pewnością będą związane, chociażby w sposób pośredni z osiąganymi przychodami ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz przełożą się korzystnie na rozpoznawalność lokali Wnioskodawcy i produktów oferowanych przez Wnioskodawcę. I nie ma przy tym znaczenia, że będzie to koszt pośredni, bowiem jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 656/08, LEX nr 448747, „każdy koszt, który został poniesiony w sposób bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny (tzn. w intencji podatnika poniesiony w celu zwiększenia przychodu, choćby niezasadnie z punktu widzenia ekonomicznego), może być uznany za koszt uzyskania przychodu”.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 grudnia 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.437.2018.1.MW organ uznał, iż należy stwierdzić, że wydatki dotyczące udziału przedstawicieli kontrahentów Spółki w konferencjach o charakterze szkoleniowym organizowanych przez Wnioskodawcę (tj. koszty biletów lotniczych i kolejowych związanych z przelotem/przejazdem przedstawicieli kontrahentów do miejsca organizowania konferencji, koszty wynajmu sali w której odbywa się konferencja, koszty zakwaterowania uczestników konferencji, koszty serwisu kawowego oraz lunchu, który ma miejsce podczas szkolenia, koszty wynagrodzenia prelegentów prowadzących wykłady podczas konferencji), jak i w konferencjach organizowanych przez podmiot zewnętrzny (tj. koszty biletów lotniczych i kolejowych związanych z przelotem/przejazdem przedstawicieli kontrahentów do miejsca organizowania konferencji, koszty zakwaterowania uczestników konferencji), nie noszą znamion reprezentacji. W konsekwencji należy więc stwierdzi, że wydatki te spełniają przesłanki wynikające art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., czyli są poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i tym samym mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Przedmiotowe konferencje miały bowiem na celu zapoznanie obecnych i przyszłych kontrahentów z ofertą Wnioskodawcy, jej asortymentem oraz właściwościami wytwarzanych przez Spółkę produktów. Co prawda sam wniosek dotyczył odmiennego stanu faktycznego, jednakże stosując analogię można dostrzec, że wydatki Wnioskodawcy na pracowników i podejmowane przez nich działania w ramach wykonywanych obowiązków służbowych w niniejszej sprawie z całą pewnością na celu zapoznanie obecnych i przyszłych kontrahentów, klientów Wnioskodawcy z jego ofertą, asortymentem, lokalami.

Z kolei zgodnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 października 2020 r., Znak: 0112-KDIL2-2.4011.607.2020.1.MM, odnosząc powyższe wyjaśnienia do przedstawionego na wstępie zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki związane z tworzeniem materiałów filmowych na kanał (...), (poniesione na transport, nocleg oraz bilety wstępu do obiektów, z których powstają nagrania) nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca uzyskuje bowiem przychód z tytułu udostępniania miejsca na cele reklamowe w  Internecie, a nie z tytułu wyświetlania jego filmów na kanale (...). Sam Wnioskodawca wskazuje, że „dzięki tworzeniu materiałów wideo ma możliwość wydzielenia oraz sprzedaży na nich miejsca na cele reklamowe”. Zatem wydatki związane z tworzeniem filmów na (...) nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów z tytułu udostępniania miejsca na cele reklamowe w Internecie. Nie istnieje bowiem związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując - wydatki poniesione na transport, nocleg oraz bilety wstępu do obiektów, z których powstają nagrania, nie mogą być uznane i księgowane jako koszty uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.

W sytuacji Wnioskodawcy mamy sytuację a contrario, nie można uznać bowiem, że Wnioskodawca będzie uzyskiwać przychód z tytułu udostępniania reklam w produkcjach stworzonych przez pracowników. Tworzone i publikowane filmy i materiały fotograficzne powstaną stricte w celu zareklamowania samego Wnioskodawcy. Wydatki poniesione na pracowników w rozpatrywanym stanie faktycznym będą miały na celu osiągnięcie, pomnożenie przychodów ze źródła przychodów, tudzież zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, zatem w ujęciu podatkowym w ocenie Wnioskodawcy, będą stanowić koszty uzyskania przychodu.

Mając na względzie ww. przepisy, interpretacje indywidualne prawa podatkowego oraz orzecznictwo, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które zostaną przez niego poniesione na  bilety lotnicze, bilety na statek, hotele, wyżywienie, koszty przejazdu transportem zbiorowym (autobusy, tramwaje, kolej, transport wodny) jak i indywidualnym (w szczególności taksówki, xxx, xxx, wynajem samochodów osobowych, wynajem łodzi i łodzi motorowych wynajem hulajnóg elektrycznych np. xxx, xxx, wynajem skuterów elektrycznych, np. xxx, rowery miejskie) i koszty związane z tym rodzajem transportu takie, jak paliwo za granicą, parkingi, autostrady, bilety wstępu do atrakcji turystycznych, miejsc historycznych lub miejsc kultu poniesione w związku z pracą Pracowników wykonywaną w celach marketingowych i reklamowych na terytorium RP i poza nim będą stanowić koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.; dalej: „updop”),

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Z powyższego wynika zatem, że aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą podmiotu.

Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy  i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

W większości przypadków związek kosztu z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie: „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”, „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Związek ten może być bezpośredni lub pośredni. Koszty pośrednio związane z osiąganymi przychodami są to takie koszty, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być on widoczny. Ponoszone koszty winny ten cel realizować lub co najmniej zakładać go jako realny.

Zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Obowiązkiem podatnika jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu. Drugi z elementów zawarty w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów (…).

Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy wydatki, które mają być ponoszone przez Wnioskodawcę na wynagrodzenia pracowników Wnioskodawcy, konkretnie specjalisty do spraw marketingu i reklamy oraz operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków, jak również wydatki ponoszone na bilety lotnicze, bilety na statek rejsowy, hotele, wyżywienie, koszty przejazdu transportem zbiorowym (autobusy, tramwaje, kolej, transport wodny) jak i indywidualnym (w szczególności taksówki, xxx, xxx, wynajem samochodów osobowych, wynajem łodzi i łodzi motorowych wynajem hulajnóg elektrycznych np. xxx, xxx, wynajem skuterów elektrycznych, np. xxx, rowery miejskie) i koszty związane z tym rodzajem transportu takie jak paliwo za granicą, parkingi, autostrady, bilety wstępu do atrakcji turystycznych, miejsc historycznych lub miejsc kultu poniesione w związku z pracą Pracowników wykonywaną w celach marketingowych i reklamowych na terytorium RP i poza nim będą stanowiły koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy  z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów ww. wydatków w pierwszej kolejności należy przeanalizować, czy poniesione przez Państwa wydatki spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc czy zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów.

W ocenie tut. Organu, wyjazdy krajowe i zagraniczne pracowników (docelowo wspólników), z których będą montowane filmy i robione zdjęcia, będą miały charakter głównie turystyczny, o czym świadczy atrakcyjność celów podróży i różnorodność planowanych atrakcji. Wyjazdy będą ukierunkowane na zwiedzanie znanych miast i miejsc egzotycznych na całym świecie, skorzystanie z przeróżnych miejscowych atrakcji, podczas których zostaną nakręcone filmy, zrobione zdjęcia. Nie bez znaczenia może mieć w tym przypadku okoliczność, iż pracownikami docelowo będą wspólnicy Spółki.

Wnioskodawca zakłada, że promowanie i reklamowanie lokali i oferowanych przez niego produktów będzie polegać na ich prezentowaniu w jego lokalach, zasłużonych dla historii i kultury Polski miastach, w ważnych historycznie i kulturowo miastach zagranicznych, na scenerii plaż w krajach egzotycznych, na tle słynnych zabytków. Z wniosku nie wynika jednak, aby wydatki związane wyjazdami krajowymi i zagranicznymi były ponoszone w celu uzyskania przychodów, biorąc pod uwagę prowadzoną przez Państwa działalność gastronomiczną - pub. Wnioskodawca nie przedstawia argumentacji przemawiającej za tym, że wyjazdy będą planowane w miejscach, z których promocja miałaby uzasadnienie w przypadku jego działalności. Nie wyjaśnia dlaczego promocja i reklama akurat z tych konkretnych miejsc miałaby się przełożyć na przychody spółki. Z pewnością uzasadnienia ponoszenia wydatków na takie wyjazdy nie stanowi samo zamieszczanie logo firmowego Spółki na nakładkach na filmach i zdjęciach, czy występowanie w filmach pracownika z logo Spółki na ubraniach.

Rozważać można byłoby, czy promocji nie stanowi umieszczanie w filmach miejscowych drinków, następnie sprzedawanych okresowo w pubie wnioskodawcy. Jednakże z uwagi na fakt, iż reklama napojów alkoholowych w środkach masowego przekazu jest zabroniona, powyższe nie może uzasadniać zaliczania do kosztów ponoszonych przez wnioskodawcę wynagrodzeń i kosztów. Zgodnie z art. 13¹ ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. z 2021 roku, poz. 1119 ze zm.) zabrania się na obszarze kraju reklamy i promocji napojów alkoholowych, z wyjątkiem piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona, jeśli zostaną spełnione warunki wymienione w tej ustawie. Dotyczy to również Internetu, jeśli reklama odbywa się w sposób publiczny, tj. skierowana jest do nieograniczonej liczby osób. W rozpatrywanej sprawie, jak Państwo wskazali, dostęp do treści zamieszczonych na portalach internetowych będzie ogólnodostępny.

Celem ponoszonych kosztów nie będą wpływy z reklam, które potencjalnie mogą mieć miejsce ze względu na ilość wyświetleń, czy opłaty za lokowanie w publikowanych treściach wpisów sponsorowanych. Przewidujecie Państwo, że mogą one wystąpić, ale z wniosku nie wynika, aby ponoszone koszty miały na celu uzyskanie tego rodzaju przychodów. Ewentualne  przychody z ww. tytułów nie mogą  być zatem rozpatrywane pod kątem uzasadnienia do zaliczania do kosztów wynagrodzeń zatrudnionych pracowników i wydatków związanych z ich podróżami. Nie będą ponadto uzyskiwane przez Państwa jakiekolwiek przychody ze zbycia lub udostępniania filmów czy zdjęć.

Mając powyższe na uwadze, wymienione we wniosku koszty na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie spełniają przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT, poniesienia ich w celu uzyskania przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku wydatki, które mają być ponoszone przez Wnioskodawcę, na wynagrodzenia pracowników Wnioskodawcy, konkretnie specjalisty do spraw marketingu i reklamy oraz operatora urządzeń służących do utrwalania obrazów lub obrazów i dźwięków, jak również wydatki ponoszone na bilety lotnicze, bilety na statek rejsowy, hotele, wyżywienie, koszty przejazdu transportem zbiorowym (autobusy, tramwaje, kolej, transport wodny) jak i indywidualnym (w szczególności taksówki, xxx, xxx, wynajem samochodów osobowych, wynajem łodzi i łodzi motorowych wynajem hulajnóg elektrycznych np. xxx, xxx, wynajem skuterów elektrycznych, np. xxx, rowery miejskie) i koszty związane z tym rodzajem transportu takie jak paliwo za granicą, parkingi, autostrady, bilety wstępu do atrakcji turystycznych, miejsc historycznych lub miejsc kultu poniesione w związku z pracą Pracowników wykonywaną w celach marketingowych i reklamowych na terytorium RP i poza nim nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.  

Z uwagi na powyższe Państwa stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczenia sądu administracyjnego, należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawyz dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).