Temat interpretacji
Czy nieodpłatny dowóz do i z pracy stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 czerwca 2011r. (data wpływu do tut. Biura 01 lipca 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu u pracowników korzystających z transportu sfinansowanego przez pracodawcę - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 01 lipca 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu u pracowników korzystających z transportu sfinansowanego przez pracodawcę.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca zapewnia pracownikom nieodpłatnie przejazd do i z pracy na podstawie wewnętrznych przepisów - Zarządzenia Dyrektora (...) z dnia 20 maja 1995r., czyli przepisów wydanych w okresie istnienia zakładu budżetowego, a obowiązującego u wnioskodawcy na podstawie Zarządzenia Prezesa z dnia 01 lipca 2000r. Dowóz pracowników do i z pracy wynika z braku funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego w godzinach rozpoczynania lub kończenia pracy przez np. kierowców autobusów czy też motorniczych tramwajów. Ostatni autobus zjeżdza do zajezdni o godzinie 23:56, a pierwszy wyjazd autobusu na trasę ma miejsce o godzinie 4:05, przy czym kierowca w celu przygotowania pojazdu musi podjąć pracę już o godzinie 3:50 (tzw. czas obsługi codziennej). Ponadto zmiany służb są dokonywane w różnych punktach miasta. Jednocześnie dowóz pracowników do pracy pozwala na zmniejszenie ryzyka nie wyjechania lub opóźnienia kursu, np. autobusu na linię z powodu spóźnień pracowniczych w okresach zimowych. Usługi dowózu do i z pracy pracowników wykonuje zewnętrzna firma przewozowa, która za wykonaną usługę wystawia faktury VAT. Rozliczenie z firmą przewozową - jej wynagrodzenie uzależnione jest od trasy razy stawka za 1 dzień, np. PPW-2: 30 kursów w miesiącu razy 180 zł netto za kurs (dzień). Wnioskodawca od otrzymanych faktur dokonuje odliczenia podatku VAT naliczonego, ponieważ dowóz pracowników służy do celów związanych z jego działalnością gospodarczą polegającą na sprzedaży usług opodatkowanych oraz nie nalicza podatku należnego.
Koszty dowozu pracowników do i z pracy stanowią u wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, gdyż wykazują związek z jego przychodami. Wydatki te służą do prawidłowego funkcjonowania wnioskodawcy.
Wnioskodawca prowadzi ewidencję osób korzystających z wyżej wymienionych przewozów, które nie są traktowane jako przychód ze stosunku pracy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:
Czy nieodpłatny dowóz do i z pracy stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych...
Zdaniem wnioskodawcy nieodpłatne świadczenie jakim jest dowóz pracowników do i z pracy stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy, który nie został zwolniony od podatku na mocy art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Niniejsza interpretacja indywidualna stanowi pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu u pracowników korzystających z transportu sfinansowanego przez pracodawcę, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz w zakresie podatku od towarów i usług wydano odrębne rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Treść art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy określa źródła przychodów, gdzie m.in. w pkt 1 wymienia się stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot w szczególności oznacza, że powyższe kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca zapewnia pracownikom nieodpłatnie przejazd do i z pracy na podstawie wewnętrznych przepisów. Dowóz pracowników do i z pracy wynika z braku funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego w godzinach rozpoczynania lub kończenia pracy przez np. kierowców autobusów czy też motorniczych tramwajów. Usługi dowózu do i z pracy pracowników wykonuje zewnętrzna firma przewozowa, która za wykonaną usługę wystawia faktury VAT. Rozliczenie z firmą przewozową - jej wynagrodzenie uzależnione jest od trasy razy stawka za 1 dzień. Wnioskodawca prowadzi ewidencję osób korzystających z wyżej wymienionych przewozów.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że wszystko co pracownik otrzymuje od swojego pracodawcy o ile nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku lub dochodu, od którego został zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów podlega opodatkowaniu jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochodem takim jest również wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika do pracy jak i z pracy na koszt pracodawcy. Pracownik otrzymuje bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego (zakupionego) przez pracodawcę transportu. Tym samym pracownik otrzymuje świadczenie, które powoduje u niego przysporzenie w majątku w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie płaci.
Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Zatem, w przypadku usług zakupionych przez pracodawcę na rzecz pracowników, w tym także usług transportowych wartość pieniężną tych świadczeń dla celów podatkowych ustala się wg ceny ich zakupu (art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku i obowiązujące uregulowania prawne w tym zakresie, stwierdzić należy, iż bezpłatny transport pracowników do pracy i z powrotem dokonywany przez wnioskodawcę stanowi dla pracowników przychód podlegający opodatkowaniu w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ww. przychód nie został zwolniony na podstawie art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach