Temat interpretacji
1. Czy do każdej z umów powinny być stosowane koszty i czy w pełnej wysokości bez względu na wielkość etatu?
2. Czy w rozliczeniu rocznym PIT-11 Wnioskodawca prawidłowo wykazuje koszty takie jak były zastosowane w danym roku, mimo że są one wyższe niż przewidziany limit?
3. Czy pracodawca ma obowiązek informować każdego pracownika, że w rozliczeniu rocznym powinien stosować koszty tylko do wysokości w danym roku?
4. Czy pracownik może zrezygnować na pisemną prośbę z kosztów od jednej z umów?
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 10 sierpnia 2011 r. (data wpływu 16 sierpnia 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 16 sierpnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
W zakładzie Wnioskodawca zatrudnia pracownika, który ma zawarte z zakładem dwie umowy o pracę: jedna jest na pełen etat, natomiast druga na l/5 etatu. Do każdej z umów stosowane są koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości, natomiast ulgę podatkową tylko do jednej umowy.
W rozliczeniu rocznym PIT-11 w poz. 37 została podana rzeczywista kwota zastosowanych kosztów w danym roku, tzn. kwota 3.337,44 zł zgodnie ze stanem faktycznym w kartotekach.
Natomiast pracownik w swoim rocznym rozliczeniu PIT-36 wpisał w pozycji kosztów kwotę z PIT-11, a nie kwotę kosztów, która jest ograniczona limitem w wysokości określonej na 2.502,56 zł. W związku z tym pracownik został wezwany do złożenia wyjaśnień w Urzędzie Skarbowym oraz do złożenia stosownej korekty.
Pracownik twierdzi, że PIT-11, który został wystawiony przez Wnioskodawcę, w związku z tym jest błędny, gdyż kwota jest większa niż przewiduje to roczny limit.
W związku z powyższym zadano następujące pytania
w zakresie obowiązków płatnika.
- Czy do każdej z umów powinny być stosowane koszty i czy w pełnej wysokości bez względu na wielkość etatu...
- Czy w rozliczeniu rocznym PIT-11 Wnioskodawca prawidłowo wykazuje koszty takie jak były zastosowane w danym roku, mimo że są one wyższe niż przewidziany limit...
- Czy pracodawca ma obowiązek informować każdego pracownika, że w rozliczeniu rocznym powinien stosować koszty tylko do wysokości w danym roku...
- Czy pracownik może zrezygnować na pisemną prośbę z kosztów od jednej z umów...
Zdaniem Wnioskodawcy, do każdej umowy powinny być stosowane koszty w pełnej wysokości bez względu od wielkości etatu. W rocznym zeznaniu PIT-11 Wnioskodawca wykazuje stan faktyczny, a nie kwotę limitu przewidzianą na dany rok. Z kosztów nie można zrezygnować na wniosek napisany przez pracownika, zakład jest zobowiązany do naliczania z obu umów. Pracownik rozlicza się sam lub korzysta z pomocy fachowej. Zakład pracy nie ma obowiązku informowania jak pracownik ma wypełniać swój roczny PIT. Jeżeli zdarzy się popełnić błąd - składający zeznanie podatkowe musi dokonać korekty.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ww. ustawy zostały określone poszczególne źródła przychodów; w ust. 1 pkt 1 tego przepisu wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do treści art. 31 powołanej ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
Przepis art. 32 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub pkt 2a ustawy.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:
- wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1 335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
- nie mogą przekroczyć łącznie 2 002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
- wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1 668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;
- nie mogą przekroczyć łącznie 2 502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Szpital zatrudnia pracownika, w oparciu o dwie umowy o pracę: jedną na pełen etat, drugą na l/5 etatu. Do każdej z umów stosowane są koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości, natomiast ulgę podatkową stosuje się tylko do jednej umowy.
Żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie warunkuje wysokości kosztów pracowniczych, związanych z zatrudnieniem pracownika na podstawie umowy o pracę, od wymiaru etatu, na który zatrudniony jest ten pracownik. Miesięczna kwota kosztów uzyskania przychodu jest bowiem stała, także w sytuacji zawarcia przez pracownika kliku umów z tym samym pracodawcą.
Pracodawca jest obowiązany w informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy - PIT-11, w części D Informacja o kosztach uzyskania przychodu z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej wykazać zastosowane koszty uzyskania przychodów, a zgodnie z pkt 5 objaśnień do PIT-11 w części E, w kwocie kosztów uzyskania przychodów wykazuje się koszty faktycznie uwzględnione przez płatnika przy poborze zaliczek na podatek.
Ponadto, żaden z przepisów cytowanej ustawy nie przewiduje konieczności informowania każdego pracownika przez pracodawcę, iż w rozliczeniu rocznym pracownik powinien stosować koszty tylko do wysokości limitu w danym roku. Nie ma także możliwości, aby pracownik zrezygnował na pisemną prośbę z kosztów od jednej z umów.
Reasumując, do każdej z umów o pracę powinny być stosowane koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości, bez względu na wielkość etatu. W rozliczeniu rocznym PIT-11 Wnioskodawca prawidłowo wykazuje koszty takie jak były zastosowane w danym roku, mimo że są one wyższe niż przewidziany limit. Pracodawca nie ma obowiązku informowania każdego pracownika, że w rozliczeniu rocznym powinien on stosować koszty tylko do wysokości limitu w danym roku. Pracodawca nie może zrezygnować na pisemną prośbę pracownika z kosztów od jednej z umów.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Tut. organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (tj. obowiązku podatkowego spoczywającego na pracowniku) wniosek rozstrzygnięto postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. nr ILPB1/415-988/11-3/AG.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu