Temat interpretacji
mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, iż wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na podstawową opiekę medyczną, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności.
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 24.02.2011 r. (data wpływu 28.02.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podstawową opiekę medyczną - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 28.02.2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podstawową opiekę medyczną.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Od 1 marca 2010 r. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako jednoosobowy przedsiębiorca ( J..., adres siedziby: ul. E., W.). W ramach prowadzonej działalności świadczy usługi doradcze na rzecz przedsiębiorców. Charakter prowadzonej działalności wymaga ciągłej dyspozycyjności, świadczenia usług w godzinach nocnych oraz w weekendy, w zależności od potrzeb klienta (spotkania biznesowe lub rozmowy są prowadzone o każdej porze, nierzadko bez wcześniejszych ustaleń, niejako wykorzystując nadarzające się ku temu okazje). Dlatego też w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności niezbędna jest dobra kondycja psychofizyczna, odporność na stres oraz kreatywność.
W dniu 1 czerwca 2010 r. Wnioskodawca zawarł z firmą M. umowę oświadczenie usług podstawowej opieki medycznej. W ramach usług świadczonych przez M. Wnioskodawca otrzymuje dostęp do podstawowej opieki medycznej, w tym w szczególności lekarza pierwszego kontaktu podstawowych badaN (jak badanie krwi) oraz wybranych lekarzy specjalistów (np. okulista)
Zgodnie z umową z M. , Wnioskodawca może umówić wizytę u lekarza w dogodnym dla siebie terminie, o konkretnej godzinie, bez konieczności czekania na wizytę u lekarza w państwowej służbie zdrowia oraz czekania w kolejkach.
Placówki M. w W. zlokalizowane są w okolicach biura Wnioskodawcy tak, że wizyta u lekarza zajmuje ok. 1 godziny łącznie z dojazdem.
Miesięczne wynagrodzenie należne M. wynosi 191 PLN (wynagrodzenie jest waloryzowane rocznie).
W związku z powyższym zadano następujące pytanie:
Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na podstawową opiekę medyczną stanowią koszt uzyskania przychodu (dalej KUP)...
Zdaniem Wnioskodawcy wydatki ponoszone na podstawową opiekę medyczną stanowią KUP. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W opinii Wnioskodawcy, koszty ponoszone przez Niego na rzecz M. są ponoszone w celu osiągnięcia przychodu.
Charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności wymaga nieustannej dyspozycyjności, świadczenia usług w porze nocnej i w weekendy, w zależności od potrzeb klienta. Dyspozycyjność przesądza o tym, że otrzymuje zlecenia, a tym samym generuje przychód. Prowadzenie tego rodzaju działalności powoduje, że niemożliwym jest korzystanie z opieki medycznej finansowanej ze środków publicznych, pomimo uiszczania składek. Wnioskodawca nie ma możliwości oczekiwania w kolejkach do lekarza ani też umawiania się na wizyty w terminach i godzinach wyznaczanych przez lekarzy publicznej służby zdrowia. Czas oczekiwania w kolejkach jest dla Wnioskodawcy czasem straconym, jako że wówczas Wnioskodawca nie jestem dostępny dla swoich klientów ani nie może wykonywać czynności do których się zobowiązał (np. przygotowywać analiz, opinii, itp.).
W M. Wnioskodawca umawia się na konkretną godzinę. Placówki M. zlokalizowane są W. w okolicach biura Wnioskodawcy, tak że wizyta w M. zajmuje nie więcej niż 1 godzinę, łącznie z dojazdem w obie strony. Pozwala to wrócić do biura i spędzić cały dzień świadcząc usługi (czyli generować przychód), a nie tracić go w kolejkach. Z tego względu, ponoszony przez Wnioskodawcę wydatek jest racjonalny i służy osiągnięciu przychodu, jako że Wnioskodawca może poświęcić znacznie więcej czasu na świadczenie usług i jest dostępny dla klientów (abstrahując od faktu, że dobra kondycja psychofizyczna jest niezbędna w prowadzonej przez Niego działalności, która wymaga skrupulatności i odporności na stres). Ponadto Wnioskodawca podkreśla, że koszty na opiekę medyczną nie są wymienione w katalogu z art. 23 Ustawy o PIT. Dlatego też, wydatki ponoszone przez Niego na M. stanowią koszt uzyskania przychodu.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego wyżej przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
- pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zarachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust.1 ustawy,
- być właściwie udokumentowany.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów oparta jest więc na swoistej klauzuli generalnej, zgodnie z którą podatnik ma możliwość odliczania dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu.
Zatem generalną zasadą prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest ścisłe powiązanie kosztów ponoszonych przez podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej winny go zakładać jako realny.
Zauważyć należy, iż przez sformułowanie w celu należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot celowości, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (doprowadzić do zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu). Tym samym, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od obiektywnej, rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten spowoduje zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu jakim jest w rozpatrywanym przypadku pozarolnicza działalność gospodarcza.
Należy jednak pamiętać o tym, iż wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczność, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów obciąża podatnika.
Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków uwarunkowanych stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą - świadczy usługi doradcze na rzecz przedsiębiorców. W dniu 1 czerwca 2010 r. Wnioskodawca zawarł z firmą M. umowę o świadczenie usług podstawowej opieki medycznej. W ramach usług świadczonych przez M. Wnioskodawca otrzymuje dostęp do podstawowej opieki medycznej, w tym w szczególności lekarza pierwszego kontaktu podstawowych badaN (jak badanie krwi) oraz wybranych lekarzy specjalistów (np. okulista).
Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że wydatki na zakup świadczeń medycznych mają na celu ochronę zdrowia. Wydatki na ochronę zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym. Aby zachować odpowiedni stan zdrowia, osoba fizyczna zmuszona jest do korzystania z usług medycznych i to niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc, bezpośrednim celem jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków jest ochrona stanu zdrowia osoby (wydatki o charakterze osobistym), a nie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, o którym mowa w przepisie art. 22 ust. 1 powoływanej ustawy. Poniesione wydatki na usługi medyczne nie mają realnego wpływu na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wydatki te nie mają też wpływu na wysokość przychodów uzyskiwanych ze świadczenia usług doradczych.
Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, iż wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na podstawową opiekę medyczną, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie