Temat interpretacji
Czy organizując wycieczkę dla pracownika i członków jego rodziny, która sfinansowana będzie w całości lub w części ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, należy zaliczyć do przychodu pracownika?
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 lipca 2009r. (data wpływu do tut. Biura 16 lipca 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie opodatkowania wycieczki sfinansowanej bądź dofinansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla pracowników i ich współmałżonków oraz dzieci jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 16 lipca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie opodatkowania wycieczki sfinansowanej bądź dofinansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla pracowników i ich współmałżonków oraz dzieci.
W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:
Urząd Gminy w ramach Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych udziela pomocy swoim pracownikom w oparciu o ustawę z dnia 04 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych i przyjęty Regulamin gospodarowania środkami powyższego Funduszu. Wśród form udzielanej pomocy m.in. występuje finansowanie lub dofinansowanie świadczeń o charakterze rzeczowym i pieniężnym.
Z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych następuje finansowanie lub dofinansowanie wycieczek pracownikowi, jego współmałżonkowi i ich dzieciom. Urząd udzieloną pomoc pracownikowi, jego współmałżonkowi i ich dzieciom traktuje jako przychód pracownika o charakterze pieniężnym podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (w wysokości 18%). Należny podatek winien być potrącony z wynagrodzenia pracownika. Uzyskany z tego tytułu przychód winien być wykazywany w deklaracji PIT-11 w poz. 36.
W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:
Czy prawidłowym jest stanowisko Urzędu w kwestii wykazywania pomocy udzielonej pracownikowi i jego członkom rodziny (współmałżonkowi i ich dzieciom) polegającej na finansowaniu lub dofinansowaniu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wycieczek jako przychodu pracownika (ujmowanego w PIT-11)...
Zdaniem wnioskodawcy, pomoc finansowa udzielona z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla członków rodziny pracownika (współmałżonka i ich dzieci) polegająca na finansowaniu lub dofinansowaniu wycieczek jest pomocą o charakterze pieniężnym i winna być ujęta jako przychód pracownika (wykazana w PIT-11).
Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, iż niniejsza interpretacja indywidualna stanowi pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wycieczki sfinansowanej bądź dofinansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych dla pracowników i ich współmałżonków oraz dzieci.
W pozostałym zakresie wniosek rozstrzygnięto interpretacjami indywidualnymi Znak: IBPB II/1/415-594/09/BD, IBPB II/1/415-595/09/BD.
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Należy bowiem podkreślić, że gdyby nie łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, to członkowie rodziny pracownika nie otrzymaliby od jego pracodawcy świadczeń. Tym samym wartość tychże świadczeń, jako że, świadczenia te mają źródło w stosunku pracy należy zaliczyć je do przychodu pracownika.
Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika (czy też członków jego rodziny), wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Należy bowiem podkreślić, że gdyby nie łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, to członkowie rodziny pracownika nie otrzymaliby od jego pracodawcy świadczeń. Tym samym wartość tychże świadczeń, jako że świadczenia te mają źródło w stosunku pracy należy, zaliczyć do przychodu pracownika.
W myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy - w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2009r., wprowadzonym ustawą z dnia 17 lipca 2009r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 125, poz. 1037) i mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 01 stycznia 2009r. zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
Podkreślić tutaj należy, iż istotną zmianą znowelizowanego przepisu jest zwolnienie z opodatkowania przy warunkach ustawą przewidzianych - wartości świadczeń pieniężnych sfinansowanych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
Jak wynika z powyższego, zwolniona od podatku jest wartość rzeczowych jak i pieniężnych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:
- świadczenie ma związek z finansowaniem działalności socjalnej,
- świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego bądź pieniężnego,
- jest w całości sfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub funduszy związków zawodowych,
- wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.
Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 04 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm.) działalność socjalna to usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.
W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym nie określa definicji rzeczy ani świadczenia rzeczowego, należy odwołać się do znaczenia tych pojęć w języku potocznym lub definicji stosowanych w innych dziedzinach prawa. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są wyłącznie przedmioty materialne. Zatem z ww. zwolnienia w limitowanej części korzystają świadczenia o charakterze rzeczowym. Podkreślić należy przy tym, iż świadczenie rzeczowe nie jest przeciwieństwem świadczenia pieniężnego w takim sensie, że każde świadczenie, które nie jest pieniężne jest świadczeniem rzeczowym.
Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż pracownicy wraz z członkami rodziny otrzymają świadczenia w postaci sfinansowania (lub dofinansowania) ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych kosztów wycieczki.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż jeżeli sfinansowanie kosztów wycieczki, odbywa się poprzez zakup wycieczki przez pracodawcę (to on jest nabywcą tej usługi), a więc przedmiotem świadczenia nie jest rzecz lecz usługa turystyczna, to tego rodzaju świadczenie nie będzie korzystało ze zwolnienia określonego w treści art. 21 ust. 1 pkt 67 powołanej ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, bowiem świadczenie to nie jest ani świadczeniem rzeczowym ani świadczeniem pieniężnym, o którym mowa w powołanym przepisie jest usługą. Takiej kwalifikacji tegoż świadczenia nie zmieni sytuacja, w której część kosztów wycieczki pokrywana będzie z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a część pokrywana będzie przez pracowników. W takim przypadku pracodawca jest zobowiązany do zakwalifikowania ww. świadczenia (tj. sfinansowania lub dofinansowania kosztów wycieczki) do przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i tym samym do pobrania stosownej zaliczki na podatek dochodowy, a następnie wykazania tegoż przychodu w informacji PIT-11.
Natomiast w przypadku gdy finansowanie lub dofinansowanie kosztów wycieczki z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych odbywa się w warunkach, gdy nabywcami wycieczki (kupującymi wycieczkę) będą pracownicy (i ich rodziny), a pracodawca przekaże im na ten cele środki pieniężne z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, to wówczas wartość tegoż świadczenia, do kwoty nieprzekraczającej 380 zł jako, że jest to świadczenie pieniężne (pracodawca nie przekazuję pracownikom nabytej usługi wycieczki) będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie znowelizowanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W sytuacji jednak gdy wystąpi nadwyżka powyżej tej kwoty, wówczas tą różnicę należy zaliczyć do przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu i odprowadzić stosowną zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, a następnie wykazać w informacji PIT-11.
W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach