Temat interpretacji

Czy możliwe jest zastosowanie przez płatnika kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% do wynagrodzeń z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 05 marca 2009r. (data wpływu do tut. Biura 09 marca 2009r.), uzupełnione w dniu 21 kwietnia 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 09 marca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 15 kwietnia 2009r. Znak: IBPB II/1/415-212/09/MK wezwano wnioskodawcę do jego uzupełnienia. W dniu 21 kwietnia 2009r. wpłynęło do tut. Biura uzupełnienie ww. wniosku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest pracodawcą zatrudniającym pracowników m.in. przy realizacji prac związanych z projektowaniem i programowaniem systemów informatycznych, w ramach realizacji zleceń klientów lub w ramach projektów wewnętrznych. Pracownicy ci opracowują programy komputerowe, modyfikacje programów komputerowych, projekty systemów informatycznych i modyfikacje systemów informatycznych. Zadania te są realizowane w grupach, zespołowo gdzie trudnym i wątpliwym jest przypisanie do konkretnego pracownika (członka takiej grupy czy zespołu) konkretnego wkładu do ich realizacji, a także stwierdzenie, iż część zadań przez tego pracownika realizowana, ma autorski charakter i stanowi niepowtarzalny utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dane zadania są często realizowane w długich okresach czasu, nawet kilkumiesięcznych. Pracownicy wykonują kilka zadań jednocześnie, równolegle wykonując szereg czynności nie związanych z wykonywanymi zadaniami. Stałe wątpliwości co do charakteru (autorskiego lub nie) poszczególnych czynności oraz podziału nakładów pomiędzy poszczególnych pracowników wspólnie wykonujących konkretne zadania niezwykle utrudniałyby lub czyniły niemożliwym ewidencjonowanie prac nad wykonaniem utworów. Dodatkowo czynności ewidencyjne i związane z ewidencjonowaniem wymagałoby dodatkowych nakładów znacząco podnosząc koszty prowadzenie działalności wnioskodawcy. Wnioskodawca nie prowadzi ww. ewidencji.

Wnioskodawca dodaje również, iż w umowach o pracę zawarto ogólne postanowienie, iż każdy utwór będący wynikiem pracy pracownika stworzony w związku z jego zatrudnieniem samodzielnie lub we współpracy z innymi pracownikami, zarówno w miejscu zatrudnienia, jak i poza nim będzie należeć do pracodawcy; autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów stworzonych przez pracownika, w tym również tych, których pracodawca jest producentem oraz majątkowe prawa pokrewne do utworów, a także autorskie prawa majątkowe do utworów stanowiących samodzielne części innych utworów, nabywa pracodawca. Z umów tych jednak nie wynika, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy wnioskodawca, będący płatnikiem od dochodów pracowników podatku dochodowego od osób fizycznych jest obowiązany samodzielnie i z własnej inicjatywy badać i ustalać charakter wykonywanych przez pracowników zadań lub prac w kontekście wypełniania przez te zadania i prace znamion lub cech utworu w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w konsekwencji czego naliczać 50% kosztów uzyskania...

Wnioskodawca, powołując treść art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 1 i ust. 9 pkt 3, art. 31, art. 32 ust. 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz art. 8 i art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż z uwagi na treść powyżej przytoczonych przepisów prawa oraz z uwagi na zasady nakładania obowiązków o charakterze publicznoprawnym i zasady postępowania podatkowego, w jego ocenie płatnik pracodawca nie jest obowiązany do uwzględnienia samodzielnie i z własnej inicjatywy 50% kosztów uzyskania przychodów pracowników, a w szczególności w przypadku istotnych wątpliwości co do charakteru i rozmiaru pracy twórczej wykonywanej przez tych pracowników. Podkreślenia wymaga, iż w ocenie wnioskodawcy, obciążające płatnika obowiązki mogą być nakładane tylko w drodze ustawy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Powołany przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że ustalenie czy przychód został osiągnięty z tytułu praw autorskich lub pokrewnych, oraz czy podatnik jest twórcą czy też artystą wykonawcą należy rozpatrywać w świetle odrębnych przepisów, tj. ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 90, poz. 631 ze zm.). W szczególności koniecznym jest badanie i ocena, czy praca wykonywana przez podatnika ma twórczy charakter, tzn. jest niepowtarzalna i mam indywidualny charakter, a ponadto rezultat wykonywanej działalności (utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) musi być związany z osobą twórcy na tyle, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek uzyskała analogiczny lub zasadniczo zbliżony rezultat (z pisma Urzędu Skarbowego Warszawa Targówek z dnia 27 lipca 2007r., Nr 1437/ZDF/423/99/07/LJ).

Art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nakłada na pracodawcę płatnika li tylko (co do zasady) obowiązek obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy, przy czym zgodnie z art. 32 ust. 2 zdanie 1 tej ustawy dochód na potrzeby obliczenia tych zaliczek obliczany być winien z uwzględnieniem ogólnych, stałych kosztów pracowniczych określonych w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3. O kosztach określonych w art. 22 ust. 9 pkt 3 nie ma tu mowy. W ocenie wnioskodawcy przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszące się do obowiązku obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy mają charakter lex specialis (wyjątku od zasady) względem art. 8 Ordynacji podatkowej. Obowiązek rocznego obliczenia podatku aktualizuje się dopiero na wniosek podatnika i po spełnieniu wymogów określonych w art. 37 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przepisie tym nie nałożono jednak dodatkowego, kolejnego obowiązku ustalania wysokości kosztów z wykorzystaniem ich 50% stawki, zaś niedopuszczalną jest interpretacja zmierzająca do konstrukcji wymogu prowadzenia przez płatnika swoistych postępowań w tym zakresie. Zauważenia wymaga, iż płatnik jest z założenia tylko pośrednikiem w relacji (stosunku podatkowo-prawnym) organu podatkowego i podatnika. W tym kontekście podkreślenia wymaga treść art. 30 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym płatnik odpowiada za podatki nie wpłacone, przez co jakiekolwiek uchybienia prowadzące do pomniejszenia podatków obciążałyby płatnika pomimo, iż poniósł dodatkowe, znaczące koszty związane z ewidencjonowaniem czynności pracowników na potrzeby ustalenia istnienia i zakresu twórczego charakteru ich pracy i jej efektów w postaci konkretnych utworów. W ocenie wnioskodawcy pracodawca jest uprawniony do przyjęcia na siebie ryzyka z tym związanego, jednak nie można przypisać mu w tym kierunku obowiązku wynikającego z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Nie ma jednak, w ocenie wnioskodawcy, przeszkód, by weryfikacji poniesionych kosztów uzyskania przychodów, a co zatem idzie wysokości należnego fiskusowi podatku, dokonał podatnik w szczególności w zeznaniu rocznym.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Pracownikowi uzyskującemu przychody m. in. z tytułu stosunku pracy przysługuje, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej, pełnej, miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

Inaczej jest traktowana sprawa kosztów uzyskania przychodów twórców i autorów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. O zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu jako wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa autorskiego.

Przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy stanowi, iż koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym, że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Powołany powyżej przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że ustalenie czy:

• określony przychód został osiągnięty z tytułu praw autorskich lub pokrewnych, i
• podatnik jest twórcą czy też artystą wykonawcą

należy ocenić w świetle odrębnych przepisów, czyli przepisów ustawy z dnia 04 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynika, że przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Z przepisu art. 8 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Jednakże należy zauważyć, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Przepis art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Stosownie do tej definicji ww. ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie stanowi przepisów prawa podatkowego, a więc działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach nie jest upoważniony do interpretowania tej ustawy w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, a tym samym do stwierdzenia czy dana osoba jest twórcą w rozumieniu przepisów ww. ustawy lub czy konkretna praca stanowi prawo autorskie lub prawo pokrewne.

W sprawach interpretowania przepisów ww. ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych uprawnione jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Departament Prawny, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17, 00-071 Warszawa.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej zakładami pracy, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepis art. 32 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub pkt 2a. Jeżeli świadczenia w naturze, świadczenia ponoszone za podatnika lub inne nieodpłatne świadczenia przysługują podatnikowi za okres dłuższy niż miesiąc, przy obliczaniu zaliczek za poszczególne miesiące przyjmuje się ich wartość w wysokości przypadającej na jeden miesiąc. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część tych świadczeń przypada na jeden miesiąc, a doliczenie całej wartości w miesiącu ich uzyskania spowodowałoby niewspółmiernie wysoką zaliczkę w stosunku do wypłaty pieniężnej, zakład pracy, na wniosek podatnika, ograniczy pobór zaliczki za dany miesiąc i pobierze pozostałą część zaliczki w następnych miesiącach roku podatkowego.

Z treści art. 39 ust. 1 ww. ustawy wynika, iż w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa m.in. w art. 31, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przekazać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-11), z zastrzeżeniem ust. 5. ()

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), jeżeli podatnik, od którego zaliczki miesięczne pobierają płatnicy określeni m.in. w art. 31, złoży płatnikowi przed dniem 10 stycznia roku następującego po roku podatkowym oświadczenie sporządzone według ustalonego wzoru, które traktuje się na równi z zeznaniem, że:

1. poza dochodami uzyskanymi od płatnika nie uzyskał innych dochodów, z wyjątkiem dochodów określonych w art. 30-30c oraz art. 30e,
2. nie korzysta z odliczeń, z zastrzeżeniem ust. 1a pkt 2-4,
3. nie korzysta z możliwości opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 lub 4,
4. nie ma obowiązku doliczenia kwot uprzednio odliczonych, z zastrzeżeniem ust. 1a pkt 5

- płatnik jest obowiązany sporządzić, według ustalonego wzoru, roczne obliczenie podatku, na zasadach określonych w art. 27, od dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym (PIT-40).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca zatrudnia pracowników, którzy opracowują programy komputerowe, modyfikacje programów komputerowych, projekty systemów informatycznych i modyfikacje systemów informatycznych. W zawartych z tymi pracownikami umów o pracę wynika, iż wnioskodawca zawarł ogólne postanowienia, iż każdy utwór będący wynikiem pracy pracownika stworzony w związku z jego zatrudnieniem samodzielnie lub we współpracy z innymi pracownikami, zarówno w miejscu zatrudnienia, jak i poza nim będzie należeć do pracodawcy; autorskie prawa majątkowe do wszystkich utworów stworzonych przez pracownika, w tym również tych, których pracodawca jest producentem oraz majątkowe prawa pokrewne do utworów, a także autorskie prawa majątkowe do utworów stanowiących samodzielne części innych utworów, nabywa pracodawca. Z umów tych jednak nie wynika, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych). Z wniosku wynika również, że wnioskodawca nie prowadzi ewidencji czynności i prac nad wykonaniem utworu.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy oraz ww. przepisów prawa należy stwierdzić, iż z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynika wprost aby pracodawca jako płatnik miał obowiązek stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w przypadku, gdy z umowy o pracę nie wynika jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych). Podwyższone koszty uzyskania można stosować wyłącznie w sytuacji uzyskania przychodu za wykonanie czynności (utworu) będącego przedmiotem prawa autorskiego. Tylko bowiem wyróżnienie takich przychodów daje podstawę do zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50%. Nie oznacza to jednak, że pracodawca nie ma obowiązku zastosować podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, jeżeli takowe pracownikowi przysługują.

Należy bowiem zauważyć, iż z treści art. 29 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) wynika, iż umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności:

1. rodzaj pracy,
2. miejsce wykonywania pracy,
3. wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia,
4. wymiar czasu pracy,
5. termin rozpoczęcia pracy.

Ponadto art. 78 § 1 Kodeksu pracy stanowi, iż wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy.

Zatem z umowy o pracę powinno jednak wynikać, jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych).

Jeżeli powyższe nie wynika z umowy, to pracodawca powinien prowadzić dokumentację, z której będzie można ustalić wynagrodzenia z tytułu korzystania przez pracowników z praw autorskich.

Zwrócić należy uwagę również i na fakt, iż ustawodawca w składanych przez płatników formularzach PIT-11 i PIT-40 przewidział rozgraniczenie przychodów ze stosunku pracy na przychody, do których mają zastosowanie koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy (tj. 50 procentowe) oraz przychody, do których mają zastosowanie koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 2 ustawy.

I tak w informacjach o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11, w części E pod poz. 1, która dotyczy m.in. należności ze stosunku pracy, płatnik obowiązany jest do wykazania:

• w poz. 36 przychód,
• w poz. 37 koszty uzyskania przychodów,
• w poz. 41 przychód, do którego zastosowano odliczenie kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy,
• w poz. 42 koszty uzyskania przychodów,
• w poz. 38 dochód.

Przy czym z opisu odnośnika 5 wynika, iż w kwocie kosztów uzyskania przychodów wykazuje się koszty faktycznie uwzględnione przez płatnika przy poborze zaliczek na podatek.

Natomiast w rocznym obliczeniu podatku od dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym PIT-40, w części F pod poz. 1, która dotyczy m.in. należności ze stosunku pracy, płatnik obowiązany jest do wykazania:

• w poz. 37 przychód,
• w poz. 38 koszty uzyskania przychodów,
• w poz. 41 przychód, do którego zastosowano odliczenie kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy,
• w poz. 42 koszty uzyskania przychodów,
• w poz. 39 dochód.

Jak z powyższego wynika, płatnik zobowiązany jest w świetle powołanych przepisów do poboru zaliczek w prawidłowej wysokości, a zatem również z uwzględnieniem w prawidłowej wysokości przysługujących pracownikowi kosztów uzyskania przychodów.

Nie ma bowiem podstaw, aby przez cały rok podatkowy zaliczki były pobierane w zawyżonej wysokości, bez zastosowania kosztów uzyskania w prawidłowej wysokości.

Faktem jest, że zgodnie z treścią art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, płatnik odpowiada za podatek niedobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

Powyższa odpowiedzialność nie zwalnia go jednakże z poboru podatku w prawidłowej wysokości, a nie zawyżonej.

Zgodzić się jednakże należy z wnioskodawcą, że nie ma przeszkód, by weryfikacji poniesionych kosztów uzyskania przychodów, a co za tym idzie wysokości należnego fiskusowi podatku, dokonał podatnik w zeznaniu rocznym, jeżeli zostały wypełnione dyspozycje art. 22 ust. 9 pkt 3 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo, iż pracodawca takich kosztów nie uwzględnił.

W sytuacji jednak takiej jaka została przedstawiona w stanie faktycznym sprawy, tj. gdy z zawartych przez pracodawcę z pracownikami umów nie wynika jaka część wynagrodzenia obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych) i równocześnie pracodawca nie prowadzi ewidencji czynności i prac nad wykonaniem utworu, podatnik (pracownik) chcąc zastosować w zeznaniu podatkowym na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty 50% nie ma możliwości w jakikolwiek sposób udowodnić i udokumentować, że uzyskał przychody z tytułu korzystania z praw autorskich.

Nawet jeżeli pracownik sam prowadzi dla siebie rejestr, to wobec prowadzenia takiej polityki przez pracodawcę, nie ma możliwości potwierdzenia, że uzyskał przychody, do których możliwe jest zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Wniosek ORD-IN

Treść w pliku PDF

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach