Temat interpretacji

P o s t a n o w e n i e

Na podstawie art.216, art.14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20.11.2006 r. (data wpływu do Urzędu 22.11.2006 r.) w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w części dotyczącej pytania nr 6, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Praga

stwierdza, że wyrażone we wniosku stanowisko jest nieprawidłowe.

U z a s a d n i e n i e

Wnioskiem z dnia 20.11.2006 r. Strona wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług pośrednictwa finansowego.

Pytanie nr 6 dotyczy określenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT przy nabyciu wierzytelności definitywnie na podstawie umowy cesji wierzytelności.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że P. Sp. z o.o. (dalej P.) świadczy usługi sklasyfikowane wg PKWiU jako pozostałe pośrednictwo finansowe PKWiU 65.23.Z oraz działalność pomocnicza finansowa, gdzie indziej niesklasyfikowana PKWiU 67.13.Z. P. podpisuje m.in. z klientami cesje przelewu wierzytelności gdzie dochodzi do definitywnego przeniesienia wierzytelności z pierwotnego wierzyciela (sprzedawcy) na wnioskodawcę, zajmującego się również obrotem wierzytelnościami. P. wskazuje, iż usługi nabycia wierzytelności są klasyfikowane jako usługi pośrednictwa finansowego (PKWiU 65.23.10). Podstawowym celem tej usługi jest uwolnienie sprzedawcy wierzytelności od ciężaru jej egzekwowania. Ryzyko niewypłacalności dłużnika obciąża P. jako cesjonariusza. Zakup wierzytelności ma na celu jej windykację we własnym zakresie lub następuje w celu dalszej odsprzedaży. Ponadto wnioskodawca podnosi, iż nabywanie wierzytelności nie ma charakteru stałego w stosunku do sprzedawcy wierzytelności, nie wskazuje też na ciągłą współpracę między stronami.

przedmiotowej sprawie P. przedstawia stanowisko, iż podstawą opodatkowania jest kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą odzyskaną za wierzytelność od dłużnika, a ceną którą cesjonariusz (nabywca) zapłacił za tę wierzytelność cedentowi (sprzedawcy), zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Praga stwierdza, że stanowisko podatnika w tej sprawie jest nieprawidłowe i jednocześnie wyjaśnia:

Podmiot nabywający wierzytelność firmy w celu jej wyegzekwowania lub dalszej sprzedaży świadczy na rzecz sprzedawcy wierzytelności własnej usługę pośrednictwa finansowego, której podstawowym celem jest uwolnienie sprzedawcy wierzytelności od ciężaru jej egzekwowania. Zawarcie umowy w tym zakresie jest objęte działaniem ustawy o VAT. W kwestii podstawy opodatkowania tych usług zastosowanie ma art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W związku z powyższym podstawa opodatkowania w przypadku umów dotyczących obrotu wierzytelnościami obejmuje wszelkie składniki wynagrodzenia, niezależnie od postaci czy nazwy, należne nabywcy z tytułu zawartej umowy. W przypadku definitywnego nabycia wierzytelności w drodze cesji wierzytelności opodatkowaniu podlega kwota należna nabywcy wierzytelności, której wysokość odpowiada różnicy pomiędzy wartością nominalną wierzytelności cedowanej a kwotą jaką cesjonariusz zapłacił za wierzytelność, a nie jak wskazał wnioskodawca różnica pomiędzy kwotą odzyskaną od dłużnika a kwotą zapłaconą cedentowi. Ponadto Naczelnik tutejszego Urzędu pragnie podkreślić, iż różnica stanowiąca wynagrodzenie cesjonariusza, o której mowa wyżej, jest kwotą brutto, z której kwotę podatku należy wyliczyć przy wykorzystaniu tzw. metody w stu, a nie kwotą netto, jak wynika ze stanowiska podatnika.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelnik Urzędu postanowił jak w rozstrzygnięciu.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego na dzień zaistnienia zdarzenia i nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowejdo czasu jej zmiany lub uchyleniazgodnie z art. 14b §1 i 2 ww. ustawy Ordynacja podatkowa.