Temat interpretacji

DECYZJA

Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 14a § 1, art. 207 i 239 oraz art. 14 b § 5 pkt 1, art. 72, art. 75 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 1 pkt 3 i pkt 15 z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 30.01.2006 r. wniesionego na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z dnia 05.01.2006 r. nr 1436/2BV/443/2006/06/TCH w sprawie udzielenia interpretacji co do zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego, zgodnie z którym uznano stanowisko strony za nieprawidłowe Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

postanowił

- odmówić zmiany zaskarżonego postanowienia.

UZASADNIENIE

Według stanu faktycznego opisanego we wnioskiem z dnia 27.09.2005 r. uzupełnionego pismem z dnia 22.12.2005 r. Spółka, której siedziba znajduje się w Holandii, zarejestrowana dla potrzeb polskiego podatku od towarów i usług, dokonuje przemieszczenia należących do niej towarów z terytorium Niemiec i Holandii (gdzie Spółka również zarejestrowana jest dla potrzeb podatku VAT) oraz z terytorium Danii i Wielkiej Brytanii (gdzie zlokalizowane są oddziały Spółki) na terytorium Polski. Powyższe towary stanowią części do masowców pełnomorskich (PKWiU 35.11.24-10) oraz kontenerowców pełnomorskich (PKWiU 35.11.24-40) budowanych, względnie remontowanych w Polsce. Obejmują one w szczególności: wyposażenie nawigacyjne, systemy komunikacji wewnętrznej, wyposażenie radiokomunikacyjne, System SSAS (Anty - Pirat), wyposażenie komunikacji GMDSS, systemy telefonii bezbateryjnej, systemy odbioru dźwięku.

Powyższe towary są następnie przedmiotem lokalnych dostaw na rzecz polskich kontrahentów Spółki na warunkach dostawy DDU Gdańsk lub DDU Gdynia. Dostawy towarów dokonywane są w szczególności na podstawie umów z polskimi stoczniami. Spółka nie posiada w Polsce magazynów, zatem przed dokonaniem dostawy na rzecz polskiego kontrahenta przedmiotowe towary nie są przez Spółkę magazynowane na terytorium Polski, jednakże mogą one czasowo znajdować się na terytorium Polski przed ich dostarczeniem do klienta. Tytuł prawny do towarów przechodzi co do zasady na rzecz klientów na terytorium Polski dopiero w momencie otrzymania przez Spółkę całości zapłaty za towary.

Od 1 maja 2004 r. Spółka dokonywała zakupów wspomnianych towarów w innych krajach UE i przemieszczała z tych krajów do Polski towary będące jej własnością. Ponieważ zgodnie z opinią Spółki transakcje te rodziły obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w Polsce, Spółka rozpoznała i zapłaciła podatek VAT od tych operacji w okresie od maja do września 2004 r., tj. przed zakończeniem rejestracji Spółki dla celów podatku od towarów i usług w Polsce. Podatek ten nie był odliczony przez Spółkę.

Ponadto Spółka świadczy na rzecz polskich kontrahentów usługi związane z obsługą zainstalowanych części (wyposażenia). Obejmują one w szczególności ich konserwację oraz remonty. Spółka posiada dokumentację, z której wynika spełnienie wymaganych prawem warunków dla zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% w odniesieniu do przedmiotowych usług stanowią ją w szczególności umowy zawarte z polskimi kontrahentami oraz faktury VAT dokumentującej dokonywane dostawy oraz świadczone na rzecz polskich kontrahentów usługi.

Spółka dodaje także, iż w chwili dostawy towarów przez Spółkę, niektóre ze środków transportu morskiego nie są jeszcze zaliczone przez producenta do odpowiednich grupowań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, ponieważ nadal znajdują się w budowie. Jednakże w oparciu o informacje uzyskane od producenta znana jest nazwa grupowania PKWiU, do którego dany środek transportu morskiego będzie zaliczony po zakończeniu budowy.

We wniosku Spółka wystąpiła m. in. o potwierdzenie własnego stanowiska, zgodnie z którym w opisanym powyżej stanie faktycznym, na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w związku z nienależnie zapłaconym za okres od maja do września 2004 r. podatkiem.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie postanowieniem z dnia 05.01.2006 r. nr 1436/2BV/443/2006/06/TCH uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Organ I instancji stwierdził, że z treści przedmiotowego wniosku wynika, że dokonywane przez Spółkę przemieszczenie towarów, stanowi przemieszczenie o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że przedmiotowe przemieszczenie towarów stanowi wewątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę w omawianej sytuacji nie doszło do wykazania czynności nie podlegających opodatkowaniu jako czynności opodatkowanych, wykazania czynności zwolnionych od podatku jako czynności opodatkowanych, ani do opodatkowania tych czynności według stawki wyższej od właściwej. Nie miały więc zastosowania art. 72 § 2 a więc w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do powstania nadpłaty. Organ I instancji stwierdził więc, że Stronie nie przysługuje w odniesieniu do podatku od towarów i usług za okres od maja do września 2004 r. zwrot nadpłaty.

Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie z dnia 30.01.2006 r. wnosząc o zmianę w/w postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuca naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) poprzez uznanie przez organ I instancji, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust 1 w/w ustawy VAT.

Strona wskazała również na naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 1, pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 (zatem m. in. towarów tożsamych z przemieszczanymi przez Spółkę lub na rzecz Spółki) zdaniem Spółki przepis ten dotyczy także wywozu towarów przez polskiego podatnika z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej. Spółka podniosła bowiem, iż kwota podatku zapłaconego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego przed zarejestrowaniem Spółki w Polsce dla celów podatku od towarów i usług stanowił kwotę podatku nienależnego.

Strona podnosi również, że rozpoznała i zapłaciła podatek od towarów usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, który nie został finalnie odliczony przez Spółkę. Strona podnosi, że nie ciążył na niej obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT. Na gruncie obowiązującego prawa podatkowego nie występowały bowiem podstawy prawne do określenia zobowiązania podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, będących przedmiotem transakcji dokonanej przez Spółkę. W rezultacie na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Spółka jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty VAT nienależnie zapłaconego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów.

Spółka twierdzi również, iż przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zapłaconego tytułem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego od maja do września 2004 r., a więc przed zakończeniem rejestracji Spółki dla celów podatku od towarów i usług w Polsce.

Po rozpatrzeniu zażalenia Strony Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnia, co następuje:

Ogólnie nadpłatę scharakteryzować można jako nienależne świadczenie podatkowe. Określeniu temu odpowiada formuła art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uznająca za nadpłatę kwotę podatku nadpłaconego lub zapłaconego nienależnie. Los prawny nadpłaty podatku dzielą też odsetki za zwłokę, jeżeli wpłata je także obejmowała lub jeżeli część wpłaty na nie zaliczono (art. 72 § 2 O.p.). W tak rozumianym pojęciu nadpłaty mieszczą się wszystkie sytuacje dotyczące świadczenia podatnika na rzecz organu podatkowego bez podstawy prawnej. Chodzi tu zarówno o wpłatę, kiedy zobowiązanie podatkowe nie istnieje, jak i wpłatę przewyższającą kwotę istniejącego zobowiązania.

Przepisy dotyczące nadpłaty (w tym art. 72 § 1 pkt 1 O.p.) posługują się określeniem "podatek" w celu wskazania nadpłacanego świadczenia. Podatkiem jednak, w myśl art. 5 i 6 O.p., jest kwota mająca, wynikające z przepisów, umocowanie prawne do jej pobrania (wpłaty). Nadpłata tej podstawy prawnej jest pozbawiona, a charakter prawny nadpłaty jest w tej sytuacji trudny do sprecyzowania. W odniesieniu do nadpłaty termin "podatek" należy więc traktować nieco umownie, jako świadczenie co prawda pozbawione prawidłowej podstawy prawnej, ale dokonane z zamiarem (przeświadczeniem) wykonania zobowiązania podatkowego i z powołaniem się na podatkowoprawne podstawy takiego działania.

"Nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone - tzn. gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone - tzn. gdy podatnik świadczy kwotę pieniężną, mimo że nie jest do tego zobowiązany lub też gdy w chwili dokonania świadczenia istniał tytuł prawny, lecz został następnie uchylony. Powstanie nadpłaty ma charakter obiektywny" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1998 r., I SA/Lu 1255/97).

Z kolei stwierdzenie nadpłaty to wszczynana na wniosek podatnika (płatnika, inkasenta) procedura, mająca na celu wykazanie, w określonej formie, istnienia nadpłaty. Związana jest z przypadkami, kiedy wysokość nadpłaty określana jest przez organ podatkowy w drodze decyzji wydawanej w postępowaniu podatkowym wszczętym na wniosek podatnika oraz gdy wysokość nadpłaty określa podatnik (płatnik, inkasent) w skorygowanych deklaracjach, a także gdy nadpłata wiąże się z poborem podatku przez płatnika. Odrębne regulacje stwierdzenia nadpłaty wynikają z różnych przypadków jej powstawania.

Nieistnienie nadpłaty objętej wnioskiem powoduje wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty.

Należy podkreślić, iż nieprawidłowe jest stanowisko organu I instancji, którym stwierdzono, że Strona nie ma prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Podatnik uprawniony jest bowiem do złożenia żądania stwierdzenia nadpłaty, gdy kwestionuje zasadność lub wysokość podatku pobranego przez płatnika (art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma znaczenia, jak z pobranym podatkiem postąpił płatnik (w szczególności czy dokonał wpłaty organowi podatkowemu).

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty mogą złożyć również podatnicy w zakresie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa. Uprawnienie to jest związane z:

1) deklaracjami zawierającymi ostateczne rozliczenia za okres rozliczeniowy (art. 73 § 2 O.p.), jeżeli zadeklarowany i wpłacony został podatek nienależny lub w wysokości wyższej od należnej bądź wykazano nadpłatę mniejszą od należnej,

2) innymi deklaracjami (z wyłączeniem dotyczących podatku dochodowego), w których wykazano i na podstawie których wpłacono podatek nienależny lub zawyżony,

3) wpłatą nienależnego lub w wysokości większej od należnej podatku niezwiązanego z obowiązkiem złożenia deklaracji.

Analogiczne uprawnienie przysługuje płatnikom i inkasentom wpłacającym wykazany w deklaracjach podatek w kwocie większej od podatku pobranego lub od podatku należnego oraz w zakresie niezwiązanej z obowiązkiem złożenia deklaracji wpłaty większej od należnej.

Gdy nadpłata wiąże się z wpłatą dokonaną na podstawie złożonej deklaracji, wnioskowi o stwierdzenie nadpłaty towarzyszyć musi korekta deklaracji.

W związku z deklaracjami zawierającymi wynikający z samoobliczenia wymiar podatku wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest rodzajem samodzielnej, dokonywanej przez podatnika weryfikacji podatku objętego samoobliczaniem (lub dokonanej przez płatnika bądź inkasenta wpłaty podatku).

Organ podatkowy, jeżeli treść skorygowanej deklaracji nie budzi zastrzeżeń, zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji. W innym przypadku, w tym także w razie wykonania działań charakterystycznych dla czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, prowadzi się postępowanie podatkowe zakończone decyzją - zależnie od wyniku - o stwierdzeniu nadpłaty lub odmawiającą stwierdzenia. Sposób związanego ze złożeniem korekty działania organu podatkowego pozostawiony jest jego uznaniu.

Czym innym jest więc prawo do złożenia wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty a inaczej należy traktować kwestię oceny jego zasadności. Ta kwestia jest przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w omawianej sytuacji nie doszło do wykazania czynności nie podlegających opodatkowaniu jako czynności opodatkowanych, wykazania czynności zwolnionych od podatku jako czynności opodatkowanych, ani do opodatkowania tych czynności według stawki wyższej od właściwej (kwestia powyższa została szczegółowo omówiona przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu). Dokonywane bowiem przez Spółkę lub na jej rzecz przemieszczenie przedmiotowych towarów na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22% (jak zostało wykazane przez Stronę).

Zważywszy na przedstawioną wyżej analizę w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do powstania nadpłaty.

Należy również podkreślić, że kwestia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zapłaconego tytułem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów dokonanego od maja do września 2004 r., a więc przed zakończeniem rejestracji Spółki dla celów podatku od towarów i usług w Polsce, nie była częścią zapytania wystosowanego przez Stronę w trybie art. 14 we wniosku z dnia 27.09.2005 r. zatem nie podlega weryfikacji przez organ II instancji.

Po rozpatrzeniu zażalenia i zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia.