Temat interpretacji

Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. ? Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchyla z urzędu postanowienie Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie z dnia 1.12.2005 r. (znak: PUS.I/415/22-2/05) stanowiące pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Pismem z dnia 1.09.2005 r. (uzupełnionym w dniu 31.10.2005 r.) R. sp. z o.o. z siedzibą w J. zwróciła się do Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, dotyczącej opodatkowania należności otrzymywanych przez pracowników firmy oddelegowanych do pracy w firmie macierzystej we Francji, tj. kosztów noclegu, wyżywienia oraz przejazdów wypłacanych przez firmę francuską. Zdaniem spółki ?do przychodów pracownika należy zaliczyć wynagrodzenie wynikające ze stosunku pracy pomniejszone o zwolnienia wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o PDOF?.

Postanowieniem z dnia 1.12.2005 r. (znak: PUS.I/415/22-2/05) Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym stanowisko zawarte we wniosku jest prawidłowe. Stwierdzono, że świadczenia otrzymywane przez pracowników z firmy R. oddelegowanych do pracy we Francji, stanowiąc przychód ze stosunku pracy, korzystają jednocześnie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zaś nadwyżka ponad kwotę określoną w tym przepisie podlega opodatkowaniu łącznie z innymi dochodami. W odniesieniu do świadczeń wypłacanych przez firmę francuską uznano, że nie podlegają one doliczeniu do dochodów ze stosunku pracy i ?zostaną rozliczone w miejscu dokonania świadczenia czyli we Francji?.

Postanowieniem z dnia 15.02.2006 r. (znak: IS. I/1-4151/4/2006), Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wzruszenia w trybie art. 14b § 5 pkt 2 ordynacji podatkowej ww. postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, analizując wniosek o interpretację oraz treść postanowienia, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), przy czym przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Zaprezentowany we wniosku o interpretację z dnia 1.09.2005 r. oraz w jego uzupełnieniu stan faktyczny wskazywał, że pracownicy spółki wykonujący pracę we Francji osiągali przychody, w odniesieniu do których znajdował zastosowanie powołany wyżej przepis statuujący nieograniczony obowiązek podatkowy, a w konsekwencji ? unormowania umowy z dnia 20.06.1975 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977 r. Nr 1, poz. 5). W postanowieniu Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w dokonano więc w istocie interpretacji przepisów ww. umowy, co wynika jednoznacznie ze stwierdzenia: ?świadczenia wypłacane przez podmiot francuski czyli koszty za noclegi, wyżywienie oraz przejazdy ponoszone przez firmę francuską do której pracownicy będą oddelegowani nie podlegają doliczeniu do dochodów ze stosunku pracy. Nie są one przekazywane do pracodawcy w Polsce, zostaną rozliczone w miejscu dokonania świadczenia czyli we Francji?.

Należy zwrócić uwagę, że artykułem 1 pkt 7 ustawy z dnia 30.06.2005 r. o zmianie ustawy ? Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) wprowadzono do ordynacji podatkowej przepis art. 14e, zgodnie z którym interpretacje w indywidualnych sprawach w zakresie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej wydaje Minister Finansów; stosownie do art. 14e § 2 w związku z art. 14a § 1 ordynacji podatkowej dotyczy to również wniosków o interpretację składanych przez płatników. Powołane przepisy obowiązują od dnia 1.09.2005 r. (art. 27 powołanej ustawy zmieniającej).

Stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy ? Ordynacja podatkowa, organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Artykuł 16 tej ustawy stanowi, iż właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Pod pojęciem właściwości należy rozumieć zdolność organu podatkowego do prowadzenia określonego rodzaju spraw dotyczących zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, przy czym właściwość rzeczowa jest to zdolność prawna organu podatkowego do prowadzenia spraw określonej kategorii.

Artykuł 14e § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 27 ustawy zmieniającej wyraźnie określa, iż począwszy od dnia 1.09.2005 r. organem właściwym do wydania pisemnej interpretacji w zakresie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania jest Minister Finansów, w związku z czym w przedmiotowej sprawie Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie nie miał uprawnień do interpretacji umowy międzynarodowej, w tym również ?dorozumianej? ? dokonanej bez powoływania tego aktu i zawartych w nim norm prawnych. Tym samym postanowienie organu podatkowego I instancji z dnia 1.12.2005 r. w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, a w konsekwencji z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 14b § 5 pkt 2 ordynacji podatkowej organ odwoławczy w drodze decyzji uchyla z urzędu postanowienie w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, jeżeli postanowienie rażąco narusza prawo.