Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 19 września 2007 r. (data wpływu do tut. Biura 11 października 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej obowiązku dokonywania wpłat z zysku po dacie ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa państwowego jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 października 2007 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej obowiązku dokonywania wpłat z zysku po dacie ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa państwowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 06 czerwca 2006r. Sądu Rejonowego ogłoszono upadłość Przedsiębiorstwa Budownictwa Inżynieryjnego w likwidacji. Do dnia ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwo składało deklaracje o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwa państwowe i o wpłatach z zysku za okresy kwartalne (WZP-1K) oraz roczną (WZP-1R).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Zdaniem wnioskodawcy po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorstwa państwowego obejmującego likwidację majątku nie występuje obowiązek składania deklaracji WZP oraz dokonywania wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa o których mowa w § 3 w/w rozporządzenia. Po ogłoszeniu upadłości Skarb Państwa traci uprawnienia do korzystania z przysługujących mu praw właścicielskich w tym do wpłat z zysku w okresie prowadzonego postępowania upadłościowego. Przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo Upadłościowe i Naprawcze (Dz. U. z 2003r. Nr 60, poz. 535 ze zm.), a szczególności przepisy art. 342 344 określają kolejność zaspokajania wierzycieli a nie właścicieli. Powyższe przepisy mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów prawa podatkowego, w tym przepisu ustawy Ordynacja podatkowa. Konsekwencją powyższego jest to, że należności z tytułu podatków, opłat oraz nie podatkowych należności budżetu państwa, o których mowa w art. 2 ustawy Ordynacja podatkowa są poddane działaniu tych przepisów i to bez wyjątku. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że przedsiębiorstwo państwowe będące w upadłości obejmującej likwidację majątku nie jest zobowiązane do składania deklaracji i wpłat z zysku na rzecz Skarbu Państwa w okresie prowadzonego postępowania upadłościowego.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych ( tekst jednolity: Dz. U. z 1992r. Nr 6 poz. 27 ze zm. ) przedsiębiorstwa są obowiązane do dokonywania wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa. Z wpłat tych na zasadzie art. 12 ust. 2 w/w ustawy zwolnione są przedsiębiorstwa działające przy zakładach karnych i aresztach śledczych podległe Ministrowi Sprawiedliwości. Stosownie do art. 12 ust. 3 Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może na wniosek organu założycielskiego zwolnić przedsiębiorstwa wykonujące w całości lub w części zadania na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa z obowiązku dokonywania wpłat z zysku lub przyznać tym przedsiębiorstwom ulgi we wpłatach z zysku. Jednakże w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające takie zwolnienie nie występują.

Prawo upadłościowe i naprawcze, na które powołuje się Przedsiębiorstwo nie wyłącza stosowania przepisów ustaw nakładających obowiązek odprowadzania wpłat z zysku oraz świadczenia innych danin publicznoprawnych, a przewiduje jedynie ograniczenie swobody działania upadłego w zakresie zarządu i rozporządzania majątkiem. Z orzecznictwa w tym zakresie wynika, że postawienie przedsiębiorstwa w stan upadłości nie pozbawia go osobowości prawnej, pozostaje więc ono w dalszym ciągu podmiotem praw i obowiązków, a jedynie zarząd i reprezentacja majątku wchodzącego w skład masy upadłości zostaje objęta przez syndyka (wyroki NSA z dnia 13.09.1996r. sygn. S.A./Lu 2149/95, z dnia 25.11.1994r., sygn. S.A./Po 1952/94). Prawo upadłościowe i naprawcze przewiduje jedynie ograniczenie swobody działania podmiotów postawionych w stan upadłości w zakresie zarządu i rozporządzania majątkiem w celu zaspokojenia ich wierzycieli, nie przewiduje natomiast zwolnień z obowiązków podatkowych. Potwierdza to m.in. art. 230 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 z późn. zm.) w myśl którego do wydatków postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego należą podatki i inne daniny publiczne należne za okres po ogłoszeniu upadłości.

Reasumując, obowiązek dokonywania wpłaty z zysku przez przedsiębiorstwo państwowe nie jest zależne od tego, czy przedsiębiorstwo znajduje się w upadłości czy nie, lecz jedynie od faktu, czy podatnik dysponuje zyskiem po opodatkowaniu podatkiem dochodowym, który jest podstawą naliczenia i odprowadzenia do budżetu państwa wpłaty z zysku. Gdyby ustawodawca chciał wyłączyć obowiązek wpłat z zysku wobec podmiotów w upadłości, to uwzględniłby to w treści art. 12 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych.

Zatem w sytuacji gdy przedsiębiorstwo osiągnie zysk, będzie zobowiązane do wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lutego 1996r. w sprawie określenia terminów i trybu wpłat z zysku oraz wzorów i terminów składania deklaracji przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz. U Nr 21, poz. 99 ze zm.).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.