Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2008r. (data wpływu do tut. Biura 21 kwietnia 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie:

- zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe,
- możliwości zakwestionowania zaliczenia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 kwietnia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie:

• zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
• możliwości zakwestionowania zaliczenia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
  
  

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą korzysta niejednokrotnie z pomocy osób trzecich zajmujących się realizacją pojedynczych zadań realizowanych w ramach większej inwestycji (dalej jako podwykonawcy). Działania podwykonawców mają wyłącznie charakter posiłkowy względem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Zwyczajowo zarówno osoby podwykonawców jak i konieczność ich zaangażowania w realizację danej inwestycji pozostawione są do decyzji Spółki. W dotychczasowej praktyce Spółki niezwykle rzadko zdarzały się jakiekolwiek problemy z uzyskaniem akceptacji konkretnego inwestora na osobę podwykonawcy oraz na treść zawartej z nim umowy. Potencjalnie może się jednak zdarzyć, że inwestor nie zaakceptuje osoby podwykonawcy, pomimo iż podwykonawca ten daje zdaniem Spółki gwarancje prawidłowego wykonania zleconych prac oraz zostanie zawarta umowa pomiędzy Spółką a podwykonawcą, a także podwykonawca wykonana właściwie świadczenie wynikające z tej umowy. Jest to dla Spółki kwestia, która może się okazać istotna, ponieważ w praktyce brak zgodny inwestora może spowodować, że wynagrodzenie na rzecz podwykonawców jest wypłacane przez Spółkę w innym roku podatkowym niż wykonana została inwestycja (tzn. dopiero po jego uzyskaniu od inwestora).

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy postanowienia art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mają zastosowanie również do kosztów uzyskania przychodów oraz czy istnieją w związku z tym przepisem jakiekolwiek podstawy do zakwestionowania możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w opisanej sytuacji w koszty uzyskania przychodów? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)

Zdaniem Wnioskodawcy:

Art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, iż przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Ustawa podatkowa nie zawiera jednocześnie postanowień, które nakazywałyby stosować cytowany przepis również do kosztów uzyskania przychodów, a więc nie można twierdzić, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sytuacji, czy też że wydatki poniesione przez Spółkę nie mogłyby zostać zaliczone w koszty podatkowe z uwagi na to, że wynikają one z czynności (tutaj: umowa z podwykonawcą), która nie może być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Umowa z podwykonawcą jest bowiem ważna w każdej sytuacji, w tym również przy potencjalnym braku zgody inwestora na zawarcie umowy z konkretnym podwykonawcą. Brak tej zgody nie wyklucza bowiem w istniejących realiach gospodarczej w żaden sposób możliwości wykonania części prac przez podwykonawcę; może mieć jedynie wpływ na moment i sposób wypłaty wynagrodzenia na rzecz podwykonawcy (wyklucza bowiem solidarną odpowiedzialność inwestora za zobowiązania Spółki względem podwykonawcy).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Zgodnie z językową wykładnią ww. przepisu nie odnosi się on do kosztów uzyskania przychodów, określa natomiast do jakiego rodzaju przychodów nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

A zatem stanowisko podatnika dotyczące braku podstaw do stosowania art. 2 ust 1 pkt 3 ww. ustawy należy uznać za prawidłowe.

Należy wszakże zwrócić uwagę, że o możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów decydują inne przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.I tak, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów i które nie zostały wyłączone z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1. Z powyższego wynika, że określony wydatek, nie wymieniony w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów podatkowych, może stanowić koszt uzyskania przychodu pod warunkiem, że między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zachowanie przychodu podatnika.

Oprócz wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego, aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi być on także właściwie udokumentowany i wynikać z zawartej umowy. Warunki jakim muszą odpowiadać umowy wynikają z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym nie zawarto informacji jakiego typu robót dotyczy zdarzenie przyszłe. Mając wszakże na względzie, iż jest w nim mowa o konieczności wyrażenia zgody przez inwestora na realizację pojedynczych zadań przez podwykonawcę, jak również to, że w myśl Kodeksu cywilnego, zgoda taka jest konieczna tylko w przypadku robót budowlanych można przyjąć, że właśnie takich robót dotyczy wniosek Spółki.Nowelizacja Kodeksu cywilnego z dnia 14 lutego 2003 r. uzupełniła regulację umowy o roboty budowlane o przepis art. 647¹ k.c., który wprowadza novum dotyczące konieczności wyrażenia zgody na powierzenie robót budowlanych podwykonawcom.

Zgodnie z w/w art. 647¹ § 2 Kodeksu Cywilnego do zawarcia przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą jest wymagana zgoda inwestora. Jeżeli inwestor, w terminie 14 dni od przedstawienia mu przez wykonawcę umowy z podwykonawcą lub jej projektu, wraz z częścią dokumentacji dotyczącą wykonania robót określonych w umowie lub projekcie, nie zgłosi na piśmie sprzeciwu lub zastrzeżeń, uważa się, że wyraził zgodę na zawarcie umowy. Zgodnie zaś z art. 647¹ § 3 tego Kodeksu do zawarcia przez podwykonawcę umowy z dalszym podwykonawcą jest wymagana zgoda inwestora i wykonawcy.

Inwestor ma więc wpływ na to, kto będzie wykonywał roboty budowlane, nie tylko jako jego bezpośredni kontrahent, ale także jako podwykonawca niezwiązany z inwestorem żadnym stosunkiem prawnym. Reasumując, należy stwierdzić iż w przypadku gdy inwestor nie wyrazi zgody na umowę zawartą z podwykonawcą (dotyczy to umów o roboty budowlane, oraz umów gdzie osobisty obowiązek wykonania czynności wynika z treści czynności prawnej, z ustawy albo z właściwości świadczenia), brak jest podstaw prawnych do ponoszenia przez wykonawcę wydatków na rzecz podwykonawców związanych z realizacją takiej umowy, co oznacza, iż nie można uznać ich za koszt uzyskania przychodów.

A zatem stanowisko Spółki dotyczące tej kwestii należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.