Temat interpretacji

W odpowiedzi na wezwanie S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 18 sierpnia 2008 r. (data wpływu do tut. Biura 21 sierpnia 2008 r.) do usunięcia naruszenia prawa w indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 30 lipca 2008 r.IBPB3/423-345/08/AK, złożone na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów wyjaśnia, co następuje.

W wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, znaleziono podstawy do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę na nabycie know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku jak i wydatków związanych z nabyciem pozostałych informacji wynikających z dokumentu S., wydatków związanych z pozyskaniem informacji o pracownikach, którzy są zainteresowani zatrudnieniem w Spółce a także przekazaniem Spółce niezbędnej wiedzy koniecznej do zarządzania personelem w celu obsługi przez Spółkę rynku.Nie znaleziono jednak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej z dnia 30 lipca 2008 r. odnośnie potrącalności kosztów w czasie.

Treść zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa:

W złożonym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca zarzuca:

1. naruszenie przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej pomimo, iż z mocy prawa uznaje się, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie;

Zdaniem Spółki przepis art. 14d Ordynacji podatkowej stanowi, iż interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak me później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.Zgodnie z przepisem art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.Oznacza to, że brak stanowiska Ministra Finansów we wskazanym wyżej terminie powoduje skutek w postaci związania go stanowiskiem interpretacyjnym wnioskodawcy, które uzyskuje walor obowiązującego stanowiska Ministra Finansów.W obrocie prawnym funkcjonuje więc taka interpretacja przepisu, w oznaczonym przez wnioskodawcę stanie faktycznym, którą przedstawił Ministrowi Finansów.Przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej zawiera normę materialnoprawną umożliwiającą wprowadzenie do obrotu prawnego stanowiska wnioskodawcy, a jest nią termin, od którego Minister Finansów jest związany interpretacją wnioskodawcy.Termin ten ma charakter terminu, o którym mowa w art. 12 § 3 Ordynacji podatkowej, a więc kończy się w tej samej dacie co data początkowa terminu lub ostatni dzień miesiąca, o ile takiej daty w danym miesiącu brak. Jest to termin ustawowy, to jest taki, który nie może być ani wydłużony ani skrócony przez organ podatkowy, chyba, że wynika to z mocy ustawy, nie ulega tez on przywróceniu.

W związku z powyższym zachowanie terminu do rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oznacza, że w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku Ministrowi Finansów, interpretacja ta powinna być nie tylko wydana, ale i doręczona.Celem wydania interpretacji indywidualnej nie jest samo w sobie wydanie interpretacji, rozumianej jako jej sporządzenie i podpisanie przez Ministra Finansów. Ponieważ z istoty swej interpretacja indywidualna skierowana jest do wnioskodawcy (strony), niezbędnym elementem jej wydania (załatwienia sprawy) jest zakomunikowanie jej treści wnioskodawcy, co następuje poprzez jej doręczenie.Sprawa nie jest więc załatwiona co do swej istoty, gdy organ podatkowy wyda decyzję i nie doręczy jej stronie.

Dopełnienie przez organ wymagań formalnych decyzji oznacza jedynie, że decyzja została sporządzona, a niewydana. Oznacza to, że faktyczną datą wydania decyzji (interpretacji indywidualnej) jest data doręczenia decyzji stronie.Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołuje:

• wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 257/07,
• komentarz C. Kosikowski,
• komentarz R. Dowgier, L.Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz,
• uchwałę NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/2000, OMSA 2001/2/56,
• komentarz H. Dzwonkowski,
• wyrok WSA, sygn. akt VI SA/Wa 246/2004,
• wyrok NSA z dnia 13 marca 2000 r., sygn. akt V SA 821/99,
• uchwała NSA z dnia 06 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03,
• wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05,
• wyrok NSA z dnia 06 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/05, ONSAiWSA 2006/6/163.
  
  

Ponadto zdaniem Spółki, należy mieć na uwadze, że gdyby skuteczność interpretacji indywidualnej zależała jedynie od daty jej wydania to byłaby ona datą niesprawdzalną dla wnioskodawcy. Tymczasem dla zapewnienia prawidłowego działania administracji publicznej należy posługiwać się kryteriami obiektywnymi i sprawdzalnymi.Obowiązek doręczenia interpretacji indywidualnej jest więc gwarancją przestrzegania przez Ministra Finansów praw wnioskodawcy, jak też jego bezpieczeństwa co do wskazania daty pewnej, od której obowiązuje w obrocie prawnym interpretacja, dokonana przez Ministra Finansów, odmienna od przedstawionej przez wnioskodawcę.Do momentu zapoznania wnioskodawcy ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w interpretacji indywidualnej nie można mówić o wywoływaniu skutków wydanego przez ten organ aktu.

W związku z powyższym interpretacja indywidualna Ministra Finansów powinna zostać doręczona pełnomocnikowi wzywającego najpóźniej w dniu 30 lipca 2008 r., a wobec jej doręczenia dopiero w dniu 1 sierpnia 2008 r., na podstawie przepisu art. 14o § l Ordynacji podatkowej z mocy prawa uznaje się, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

2. naruszenie przepisu art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, póz. 654 z późn. zm.) poprzez uznanie, iż wydatek na nabycie dokumentu S. będącego wyłącznie udokumentowaniem know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku nie stanowi wydatku na nabycie know-how, który podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wnioskodawcy w postaci odpisów amortyzacyjnych;

W treści interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał odnosząc się do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, iż: wydatki na nabycie know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy o pdop mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w postaci odpisów amortyzacyjnych" (strona 7 interpretacji indywidualnej).

Jednocześnie Minister Finansów stwierdził, iż wydatki związane z nabyciem pozostałych informacji, w tym wynikających z dokumentu S. pozostają w bezpośrednim związku z oczekiwanym przychodem wzywającego i jako mające pośredni wpływ na uzyskiwane przychody i nie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą być zgodnie z art. 15 ust. 1 zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (strona 7-8 interpretacji indywidualnej).

Wzywający we wniosku złożonym 30 kwietnia 2008 r. wskazał, że dokument w postaci S.zawiera dane adresowe klientów J.R. na ww. rynku, dane konkretnych osób kontaktowych, wykaz sprzedawanych poszczególnych klientom maszyn, wykaz maszyn stanowiących konkurencję dla Spółki u poszczególnych klientów, a także dane w zakresie obrotu ze wszystkimi klientami z rozbiciem na sprzedaż maszyn i świadczenie usług w latach 2005-2007.

W związku z powyższym dokument S. stanowi wyłącznie udokumentowanie know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku, gdyż wiedza zawarta w tym dokumencie pozwala na budowę strategii sprzedażowej, podjęcie stosownych strategii marketingowych, a także stanowi pełnię wiedzy o rynku na którym działa wzywający.

Przepis art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób stanowi, iż: Amortyzacji podlega nabyta, nadająca się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi".

Dokument S. będący wyłącznie utrwaleniem w formie dokumentu przekazywanej przez J.R. wiedzy dotyczącej możliwych technik sprzedażowych i marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku, stanowi niewątpliwie materialną postać nabywanego know-how, a zatem wydatek na nabycie tego dokumentu będący częścią wydatku na nabycie know-how, powinien zgodnie z przepisem art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołuje wyrok NSA z dnia 31 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 1661/02. Należy zauważyć, że sam Minister Finansów w interpretacji indywidualnej sprzecznie stwierdza w jednym miejscu, że wiedza o rynku stanowi know-how podlegające wyłącznie amortyzacji, a następnie stwierdza, że wydatek na nabycie dokumentu S. zawierającego te właśnie informacje, stanowi jednorazowo koszt uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zawarte w interpretacji indywidualnej stanowisko Ministra Finansów w zakresie wydatków na nabycie dokumentu SALES SUPPORT INFORMATION będącego wyłącznie udokumentowaniem know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku narusza przepis art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

3. naruszenie przepisu art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez uznanie stanowiska wnioskodawcy w całości za nieprawidłowe podczas, gdy przynajmniej w części stanowisko wnioskodawcy jest całkowicie zbieżne ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w interpretacji indywidualnej;

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej uznał, iż stanowisko wzywającego przedstawione we wniosku złożonym w dniu 30 kwietnia 2008 r. jest w całości nieprawidłowe.
Tymczasem przedstawione przez wzywającego we wniosku z dnia 30 kwietnia 2008 r. stanowisko w zakresie możliwości jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z pozyskaniem informacji o pracownikach, którzy są zainteresowania zatrudnieniem u wzywającego, a także przekazaniem wzywającemu niezbędnej wiedzy koniecznej do zarządzania personelem w celu obsługi rynku jest całkowicie zbieżne ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym we wskazanej interpretacji, w którym wskazano, że wydatki te pozostają w bezpośrednim związku z oczekiwanym przychodem wzywającego i jako mające pośredni wpływ na uzyskiwane przychody i nie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą być zgodnie z art. 15 ust. 1 zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (strona 8 interpretacji indywidualnej).
W związku z powyższym stanowisko wzywającego zawarte we wniosku z dnia 30 kwietnia 2008 r. jest w tej części prawidłowe, a zatem brak podstaw do uznania stanowiska wzywającego za nieprawidłowe w całości.

W tym stanie rzeczy Pełnomocnik Spółki wnosi o:

1. uchylenie interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2008 r., Nr IBPB3/423-345/08/AK w całości,
   
   ewentualnie
   
   
2. zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2008 r., Nr IBPB3/423-345/08/AK w części dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku wnioskodawcy na nabycie dokumentu S. oraz w części dotyczącej uznania za nieprawidłowe stanowiska wnioskodawcy, które jest całkowicie zbieżne ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w interpretacji indywidualnej.
   
   

W przedmiotowej sprawie Spółka, w pozycji 50 wniosku ORD-IN, przedstawiła następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a także działalność gospodarczą poza specjalną strefą ekonomiczną uzyskując z tej działalności przychody oraz ponosząc związane z nimi koszty.

Dla potrzeb prowadzenia działalności poza specjalną strefą ekonomiczną (podlegającej w całości opodatkowaniu) Spółka zawarła w dniu 14 czerwca 2007 r. umowę z Jackiem R. (zwanym dalej J.R.) prowadzącym działalność gospodarczą, której przedmiotem było:

1. udostępnienie przez J.R. na rzecz Spółki posiadanych przez niego informacji o rynku zbytu towarów i usług w branży górniczej (w tym w zakresie wydobycia kruszyw), w branży budowlanej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; udostępnienie informacji o rynku oznaczało przekazanie przez J.R. na rzecz Spółki wszelkich kontaktów do klientów, a także know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku; J.R. poinformował wszystkich swoich dotychczasowych klientów o przejęciu przez Spółkę dotychczasowego rynku J.R. oraz przekazał Spółce dokument w postaci SALES SUPPORT INFORMATION, który zawiera dane adresowe klientów J.R. na ww. rynku, dane konkretnych osób kontaktowych, wykaz sprzedawanych poszczególnym klientom maszyn, wykaz maszyn stanowiących konkurencję dla Spółki u poszczególnych klientów, a także dane w zakresie obrotu ze wszystkimi klientami z rozbiciem na sprzedaż maszyn i świadczenie usług w latach 2005-2007 (§ 2 ust. 1 lit. a) umowy),
2. przekazanie przez J.R. na rzecz Spółki informacji o pracownikach, którzy są zainteresowani zatrudnieniem w Spółce w związku z usługą wskazaną w pkt a) i dołożenie wszelkich starań aby doprowadzić do zawarcia umów o pracę przez Spółkę z tymi pracownikami; J.R. zobowiązał się doprowadzić do spotkania tychże pracowników z Spółką celem doprowadzenia do zatrudnienia tychże pracowników w Spółce; J.R. przekazał także Spółce wszelką niezbędną wiedzę konieczną do zarządzania personelem w celu obsługi przez Spółkę rynku, o którym mowa w pkt a); pracownicy, których pozyska Spółka dzięki J.R. zgodnie z treścią niniejszego punktu potrzebni są do świadczenia przez Spółkę usług serwisowych na rynku, o którym mowa w pkt a) (§ 2 ust. 1 lit. b) umowy).
   
   

Zgodnie z postanowieniem § 2 umowy J.R. przekazał Spółce informacje o swoim rynku zbytu w branży górniczej oraz budowlanej, a w szczególności dokument SALES SUPPORT INFORMATION, który zawiera dane adresowe klientów J.R. na wskazanym rynku, dane konkretnych osób kontaktowych, wykaz sprzedawanych poszczególnym klientom maszyn, wykaz maszyn stanowiących konkurencję dla Spółki u poszczególnych klientów, a także dane w zakresie obrotu ze wszystkimi klientami z rozbiciem na sprzedaż maszyn i świadczenie usług w latach 2005-2007, które stanowią szczególnie istotne oraz cenne informacje z punktu widzenia strategii sprzedażowej oraz marketingowej Spółki.J.R. przekazał informację dotyczącą potencjalnych pracowników oraz uczestniczył w spotkaniach Spółki z tymi pracownikami oraz doprowadził do zatrudnienia (pozyskania) przez Spółkę 32 wyspecjalizowanych pracowników niezbędnych do świadczenia usług na pozyskanym od J.R. rynku górniczym i budowlanym.

Spółka za wykonanie usług określonych w § 2 umowy zobowiązała się do zapłaty na rzecz J.R. jednorazowego wynagrodzenia w złotych polskich stanowiącego równowartość kwoty 1.400.000,00 EUR według kursu sprzedaży euro w Banku (+22% podatku VAT) za wykonanie zobowiązania, o którym mowa w pkt a) oraz jednorazowego wynagrodzenia w złotych polskich stanowiącego równowartość kwoty 650.000,00 EUR według kursu sprzedaży euro w Banku (+22% podatku VAT) za wykonanie zobowiązania, o którym mowa w pkt b).

J.R. po potwierdzeniu stosownymi protokołami wykonania wskazanych wyżej usług wystawił Spółce fakturę VAT z dnia 18 stycznia 2008 r. (wynagrodzenie zgodnie z § 3 pkt 1 umowy) na kwotę 6.312.426,40 zł oraz fakturę VAT z dnia 18 stycznia 2008 r. (wynagrodzenie zgodne z § 3 pkt 2 umowy) na kwotę 2.930.769,40 zł, a Spółka zapłaciła wskazane wynagrodzenie w dniu 6 lutego 2008 r.

W tak przedstawionym stanie faktycznym zadano następujące pytania:

1. Czy wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu zapłaty wynagrodzenia określonego w § 3 pkt 1 i 2 umowy z dnia 14 czerwca 2007 r. stanowią koszty uzyskania przychodów?
2. Czy wskazane wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki w dacie zapłaty wynagrodzenia?
   
   

Zdaniem Spółki przepis art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z treści powyższego przepisu w ocenie Spółki wynika, że istnieją dwa podstawowe kryteria pozwalające na zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów: po pierwsze wydatek ten poniesiony jest w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, po drugie wydatek ten nie mieści się w katalogu wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów, który został określony w przepisie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

Z uwagi na wieloznaczność przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. definicję pojęcia kosztów uzyskania przychodów należy sformułować również w oparciu o kryteria, wynikające z innych przepisów ustawy, a także z wykształconej już praktyki organów podatkowych oraz dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych.

Zgodnie z utrwalonym poglądem zaliczenie wydatku poniesionego przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od powiązania wydatku z działalnością podatnika, istnienia bezpośredniego lub pośredniego związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a uzyskanymi przychodami oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te powinny być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992 r., sygn. akt SA/Po 1393/92, ONSA 1993/4/101; wyrok NSA z dnia 29 listopada 1994 r. sygn. akt SA/Wr 1242/94, ONSA 1996/1/11; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Sz 158/95, LEX 26837; wyrok NSA z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 64/00, LEX 47489; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 919/02, Legalis).

Z powyższego wynika, iż muszą zostać spełnione następujące warunki, aby konkretny wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów:

1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
2. jest definitywny (rzeczywisty), co oznacza, że wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4. poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, co oznacza, że może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, czyli jest pożyteczny w sensie potencjalnej możliwości wygenerowania przychodów,
5. został właściwie udokumentowany,
6. nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r
   
   

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia 12 maja 1999 r., sygn. akt I SA/Wr 482/97, iż Kosztem uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Wydatki poniesione przez Spółkę na rzecz J.R. związane z nabyciem istotnych informacji o rynku zbytu towarów i usług w branży górniczej (w tym w zakresie wydobycia kruszyw), w branży budowlanej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz przejęciu tego rynku przez Spółkę poprzedzonym uzyskaniem od J.R. dokumentu w postaci SALES SUPPORT INFORMATION , który zawiera dane adresowe klientów J.R. na ww. rynku, dane konkretnych osób kontaktowych, wykaz sprzedawanych poszczególnym klientom maszyn, wykaz maszyn stanowiących konkurencję dla Spółki u poszczególnych klientów, a także dane w zakresie obrotu ze wszystkimi klientami z rozbiciem na sprzedaż maszyn i świadczenie usług w latach 2005-2007 służą niewątpliwie zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów poprzez zwiększenie udziału Spółki w rynku, pozyskaniu nowych bezpośrednich rynków zbytu oraz usług serwisowych, a także rozpoznaniu konkurencji na rynku.

Spółka zaznacza, iż przyczyną zawarcia umowy z dnia 14 czerwca 2007 r. było to, iż J.R. od ponad 18 lat budował rynek sprzedaży towarów i usług w branży górniczej (w tym w segmencie wydobycia kruszyw) oraz branży budowlanej i był autoryzowanym wyłącznym dystrybutorem różnych firm, także należących do koncernu Spółki (wszystkie te firmy i marki należą obecnie do koncernu Spółki), który dokonywał importu tych maszyn i urządzeń bezpośrednio z Finlandii.

Działalność J.R. polegała na sprzedaży maszyn produkowanych przez ww. firmy, a także na świadczeniu usług serwisowych w stosunku do tychże maszyn i urządzeń.J.R. w roku 2006 osiągnął za sprzedaży maszyn obrót ok. 61.250.000,00 zł (17.500.000,00 EUR), w tym z usług serwisowych i sprzedaży części ok. 2.800.000,00 zł (800.000,00 EUR), natomiast w roku 2007 osiągnął ze sprzedaży maszyn obrót ok. 70.000.000,00 zł (20.000.000,00 EUR), w tym z usług serwisowych i sprzedaży części ok. 35,000.000,00 zł (10.000.000 EUR).

Spółka założyła, iż z uwagi na wskazane okoliczności oraz wartość przekazanych informacji i wartość przejętego rynku, a także pozyskanie pracowników wartość rocznego obrotu Spółki w roku 2008 ww. rynku sprzedaży maszyn i usług wyniesie 105.000.000,00 zł (30.000.000,00 EUR) i w kolejnych latach będzie rósł co najmniej o 10% rocznie, gdyż obecnie na rynku polskim pracuje ponad 300 maszyn produkcji firm należących do koncernu Spółki.

Spółka zaznacza, iż wydatki na nabycie informacji oraz przejęcie rynku zbytu maszyn sprzedawanych i serwisowanych przez Spółkę pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną dotychczas działalnością gospodarczą, a wydatki te powiązane są w sposób racjonalny z oczekiwanym przychodem Spółki wynikającym z bezpośredniej (bez dystrybutora) aktywności na tym rynku.W istocie zawarcie umowy z dnia 14 czerwca 2007 r. prowadzi także do nabycia przez Spółkę wyłączności sprzedaży na rynku polskim maszyn firm należących do koncernu Spółki.

Wydatki tego rodzaju nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów, a zatem powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.Wydatki poniesione przez Spółkę na rzecz J.R. związane z pozyskaniem personelu (pracowników), którzy zostali zatrudnieni w Spółce oraz pracują na przejętym od J.R. rynku, w szczególności w zakresie usług serwisowych, pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością oraz uzyskiwaniem przychodów i nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pośród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

W związku z tym wydatki z tego tytułu mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania przychodów jako wydatki służące zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.Prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem prawa wyłączności sprzedaży określonej grupy towarów sprzedawanych przez podatnika potwierdza także postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 11 kwietnia 2003 r., Nr PD3.3-415-1-27/03 Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy, na które powołuje się Spółka.

W postanowieniu w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 21 lipca 2005 r., Nr PDD/423-13/05 także Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu uznał wydatki za dostęp do rynku za koszty uzyskania przychodów.Spółka wskazuje także, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 403/99, niepublikowany, stwierdził, iż: W gospodarce rynkowej niezbędne są usługi związane z rozeznaniem rynku, pozyskiwaniem dostawców materiałów i nabywców wytworzonych produktów. Co do zasady koszty takie służą uzyskaniu przychodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt III SA 999/07 i III SA/Wa 1004/07 wskazał, iż: Wydatki na rekrutację pracowników mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, nawet jeśli w jej wyniku nie zostaną zatrudnieni w firmie, a w rozpatrywanym przypadku Spółka w wyniku zawarcia wskazanej umowy z J.R. zatrudniła 32 wyspecjalizowanych pracowników.

Oznacza to, iż we wskazanym stanie faktycznym wydatki Spółki z tytułu zapłaty wynagrodzenia określonego w § 3 pkt 1 i 2 umowy z dnia 14 czerwca 2007 r. stanowią koszty uzyskania przychodów.Przepis art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zdaniem Spółki określa, iż zasadniczo, koszty uzyskania przychodów potrącalne są tylko w roku podatkowym, którego dotyczą.

Dalszej części tego przepisu stwierdzono, że za takie dotyczące danego roku podatkowego koszty uważa się także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określonego co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego (...).

Taka konstrukcja tego przepisu ma swoje oczywiste uzasadnienie. Nie wszystkie bowiem koszty przypisać można do określonych przychodów; w takim przypadku potrącalne są one w roku, którego dotyczą niezależnie od roku podatkowego, w którym uzyskane zostały przychody będące pośrednim następstwem poniesienia takich kosztów.Uwzględniając powyższe, należy uznać, że wydatki związane z zachowaniem oraz zabezpieczeniem źródeł przychodów jako nie powiązane bezpośrednio z konkretnym przychodem podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Spółka powołuje wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt FSK 624/04, POP2005/1/8, w którym Sąd wskazał, iż: Koszty uzyskania przychodu pośrednio związane z przychodem są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione.Spółka stoi na stanowisku, iż identyczne stanowisko w zakresie zapłaty za dostęp do rynku leków zajął w postanowieniu w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 21 lipca 2005 r., Nr PDD/423-15/05 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu, który wskazał w nim, że stanowisko pytającego dotyczące rozłożenia w czasie kosztów z tego tytułu jest nieprawidłowe.

Dodatkowo w postanowieniu w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 11 kwietnia 2003 r., Nr PD3.3-415-1-27/03 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy stwierdził, iż (...) katalog amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych jest katalogiem zamkniętym, w którym nie mieści się prawo wyłączności sprzedaży.Takie samo stanowisko zajął także Naczelnik Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Radomiu w postanowieniu z dnia 28 lutego 2006 r., Nr 1473/496/WD/423/9/06/JL.Oznacza to, iż wydatki Spółki z tytułu zapłaty wynagrodzenia określonego w § 3 pkt 1 i 2 umowy z dnia 14 czerwca 2007 r. stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie zapłaty wynagrodzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, zmienia swoje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 30 lipca 2008 r. Znak: IBPB3/423-345/08/AK w ten sposób, że uznaje stanowisko w zakresie:

• możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę na nabycie dokumentu SALES SUPPORT INFOPRMATION, jak również wydatków związanych z pozyskaniem informacji o pracownikach, którzy są zainteresowani zatrudnieniem w Spółce a także przekazaniem Spółce niezbędnej wiedzy koniecznej do zarządzania personelem w celu obsługi przez Spółkę rynku za prawidłowe.
  
  

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej pomimo, iż z mocy prawa uznaje się, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl natomiast art. 14o § 1 ww. Ordynacji w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Zgodnie zaś z art. 14d Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Przyjmując wykładnię językową cytowanego wyżej przepisu art. 14d Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, iż przepis ten w sposób jednoznaczny określa sposób liczenia trzymiesięcznego terminu na udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Termin ten należy liczyć od dnia otrzymania wniosku do dnia wydania przez właściwy organ postanowienia w sprawie interpretacji. Natomiast art. 144 zd. 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek doręczenia pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

W związku z powyższym proces wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego kończy się najpóźniej z chwilą przekazania takiej interpretacji podmiotom upoważnionym do doręczeń. Tak więc o ile dany akt stosowania prawa został ograniczony terminem wynikającym z ustawy (terminem ustawowym), po zakończeniu którego organ podatkowy pozbawiony zostaje prawa do orzekania w danym przedmiocie to termin ten zostaje zachowany wówczas, gdy przed jego upływem pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego została wydana co oznacza, że została sporządzona na piśmie, o treści i w formie do tego przewidzianej, oraz przekazana do doręczenia ich adresatowi.

O dacie wydania interpretacji w czasie do tego przewidzianym nie decyduje data faktycznego sporządzenia czy podpisania lecz dzień w którym interpretacja ta została przekazana do doręczenia, w tym nadania w polskiej placówce pocztowej. Data doręczenia adresatowi nie ma żadnego znaczenia dla zachowania terminu do jej wydania. Termin wyznacza bowiem możliwy okres do dokonania danej czynności bez względu na jej skutek.

Wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 30 kwietnia 2008 r., wpłynął do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej w dniu 30 kwietnia 2008 r. to zgodnie z cytowanym wyżej przepisem 14d Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna powinna być wydana bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku tj. nie później niż do dnia 30 lipca 2008 r.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została w dniu 30 lipca 2008 r., tj. w obowiązującym terminie. Podkreślić należy, iż w tym samym dniu została wysłana za pośrednictwem poczty przesyłką listową Nr 104180595. Bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt jej doręczenia Stronie w dniu 01 sierpnia 2008 r.
W związku z powyższym zarzut w tym zakresie uznać należy za nieuzasadniony.

Na poparcie swojego stanowiska Pełnomocnik Spółki powołał:

• wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2007 r. (III SA/Wa 257/07),
• komentarz C. Kosikowskiego do art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i inne,
• uchwała NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/2000, ONSA 2001/2/56,
• wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 246/2004,
• wyrok NSA z dnia 13 marca 2000 r., sygn. akt V S.A. 821/99,
• uchwała NSA z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03,
• wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05,
• wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/05, ONSAiWSA 2006/6/136.
  
  

Stwierdzić jednak należy, iż powyższe wyroki wydane zostały w indywidualnych sprawach i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Zauważyć natomiast należy, iż w judykaturze spotkać również można orzeczenia, iż wydanie interpretacji oznacza tylko sporządzenie i podpisanie, a doręczenie jest inną czynnością procesową, którą ustawodawca wyraźnie odróżnia od wydania (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2007r. sygn. akt II FSK 700/07).

Odnośnie zarzutu naruszenie przepisu art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, póz. 654 z późn. zm.) poprzez uznanie, iż wydatek na nabycie dokumentu SALES SUPPORT INFORMATION będącego wyłącznie udokumentowaniem know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku nie stanowi wydatku na nabycie know-how, który podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wnioskodawcy w postaci odpisów amortyzacyjnych, a także odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez uznanie stanowiska wnioskodawcy w całości za nieprawidłowe podczas, gdy przynajmniej w części stanowisko wnioskodawcy jest całkowicie zbieżne ze stanowiskiem Ministra Finansów zawartym w interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, co następuje:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm., określonej w dalszej części skrótem ustawa o pdop) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim. Jednak kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów zależy od rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności.

Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione koszty, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub służą zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody.W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o pdop koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

W myśl art. 15 ust. 4b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1. sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
2. złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Z art. 15 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.Natomiast koszty uzyskania przychodów pośrednie to koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, czyli wydatki poniesione na funkcjonowanie firmy, związane z całokształtem działalności. Kosztów tych nie można przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich wpływu na uzyskanie przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o pdop, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ww. ustawy za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Natomiast zaliczenie określonych wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów (jako kosztów pośrednio lub bezpośrednio związanych z przychodami) bądź poprzez odpisy amortyzacyjne zależy jednak od właściwej klasyfikacji poniesionych wydatków.Zgodnie art. 15 ust. 6 cyt. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16b ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3. prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5. licencje,
6. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7. wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
   
   

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Przepis art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy o pdop zawiera zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, od których odpisy amortyzacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów. Łącznie z art. 16c, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzają rozróżnienie na wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji podatkowej, oraz takie, które jej nie podlegają.Zatem art. 16b ust. 1 ustawy o pdop określa katalog wartości niematerialnych i prawnych, które powinny być amortyzowane, a wydatki na nabycie ww. wartości niematerialnych i prawnych, określonych w art. 16b ust. 1 podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z ustawą o pdop.

Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne, do przedstawionego przez Spółkę we wniosku stanu faktycznego, należy stwierdzić, iż w myśl wskazanych przepisów wydatki na nabycie know-how w zakresie technik sprzedaży, technik marketingowych oraz wiedzy o przedmiotowym rynku jak i wydatki związane z nabyciem pozostałych informacji wynikających z dokumentu SALES SUPPORT INFORMATION zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o pop podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie know-how a także dokumentu SALES SUPPORT INFORMATION stanowiącego materialną postać nabywanego know-how jest prawidłowe.

Jednakże stanowisko Spółki, iż ww. wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie zapłaty wynagrodzenia jest nieprawidłowe. Wydatki te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Natomiast odnośnie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z pozyskaniem informacji o pracownikach, którzy są zainteresowani zatrudnieniem w Spółce, a także przekazaniem Spółce niezbędnej wiedzy koniecznej do zarządzania personelem w celu obsługi przez Spółkę rynku, należy stwierdzić, iż ww. wydatki na nabycie tych informacji o ile pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika oraz powiązane są w sposób racjonalny z oczekiwanym przychodem Spółki wynikającym z bezpośredniej (bez dystrybutora) aktywności na tym rynku, uznać należy jako koszty mające pośredni wpływ na osiągnięte przychody które, jako poniesione w celu osiągnięcia przychodów i nie wymienione w artykule 16 ust. 1 ustawy o pdop mogą być zaliczone w koszty uzyskania przychodów. Zatem stanowisko Spółki w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Istotny jest jednak moment obciążenia kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o pdop koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia, za którą uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e updop).

Zatem stanowisko Spółki, iż ww. wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie zapłaty wynagrodzenia jest nieprawidłowe. Wydatki te mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Zaznaczyć jednak należy, iż obowiązkiem Spółki, jako odnoszącej ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy pdop. Zatem, o zaliczeniu poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje sam podatnik i to on ponosi odpowiedzialność za ich prawidłową klasyfikację.

Na zmienioną niniejszym aktem pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie w dniu 30 lipca 2008 r. znak IBPB3/423-345/08/AK stronie przysługuje prawo wniesienia skargi z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa (w dwóch egzemplarzach art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie niniejszej odpowiedzi (art. 53 § 2 ww. ustawy) za pośrednictwem organu, który wydał interpretację (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.