Temat interpretacji
Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym miał obowiązek uiszczenia (określenia wysokości i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego) przedmiotowej opłaty, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy w wysokości 10% podstawy opodatkowania świadczonej usługi reklamowej. Faktem jest bowiem, iż Wnioskodawca w opisanej sytuacji świadczy usługę będącą reklamą napojów alkoholowych, w rozumieniu art. 21 pkt 3 ustawy, emitowaną przez Spółkę na łamach wydawanych gazet.
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2011 r. (data wpływu 1 sierpnia 2011 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej opłaty wnoszonej przez podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 1 sierpnia 2011 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczący opłaty wnoszonej przez podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Spółka jest wydawcą szeregu dzienników o zasięgu regionalnym. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w przypadku świadczenia usług będących reklamą napojów alkoholowych należy na wyodrębnione konto odprowadzić opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania VAT wynikającej z tej usługi. Spółka otrzymała zlecenie zamieszczenia reklamy wyrobów budowlanych (farba, cement, budowlana masa szpachlowa), która zawierała jednocześnie promocję, polegającą na dodawaniu gratis do każdego opakowania masy szpachlowej dwóch puszek piwa o pojemności 0,5 litra każda. Spółka uiściła opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania VAT wynikającej z usługi reklamy, o której mowa wyżej, jednak powzięła wątpliwość co do słuszności swojego postępowania.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy zamieszczenie w reklamie wyrobów budowlanych informacji o ofercie promocyjnej, polegającej na wydawaniu gratis 2 puszek piwa do każdego opakowania wyrobu budowlanego jest reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 21 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz powoduje konieczność uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 132 ust. 1 tej ustawy...
Stanowisko Wnioskodawcy.
W ocenie Zainteresowanego, zamieszczenie w reklamie wyrobów budowlanych informacji o ofercie promocyjnej, polegającej na wydawaniu gratis 2 puszek piwa do każdego opakowania wyrobu budowlanego nie jest reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 21 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz nie powoduje konieczności uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 132 ust. 1 tej ustawy.
Spółka wskazuje, że zgodnie z art. 21 pkt 3 wymienionej ustawy, reklamą napojów alkoholowych jest publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.
Wnioskodawca wskazuje także, że informacja o promocyjnym wydawaniu gratisów w postaci puszek piwa, w ocenie Spółki, nie jest przedmiotem umowy o zamieszczenie w formie reklamy, a jedynie informacją uzupełniającą do reklamy wyrobów budowlanych, więc gdyby uznać ją za reklamę napojów alkoholowych, to wystąpiła by trudność, a wręcz niemożliwość wyliczenia podstawy opodatkowania VAT od zleconej usługi reklamy napojów alkoholowych. Powyższe powoduje, że, zdaniem Wnioskodawcy, opisany przypadek nie wyczerpuje dyspozycji normy, zawartej w art. 132 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, więc nie powoduje obowiązku uiszczania opłaty, o której mowa w tym przepisie.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
W myśl art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony rachunek utworzony w tym celu przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.
Przepis art. 21 ustawy zawiera wyjaśnienie treści pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. I tak, definicję pojęcia - reklamy - napojów alkoholowych zawiera pkt 3 tego artykułu. Zgodnie z tym przepisem, reklamą napojów alkoholowych jest publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.
Z literalnej wykładni art. 132 ust. 1 ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłat dotyczy tych podmiotów, które reklamę rozpowszechniają (rozmieszczają na billboardach, w na łamach gazet, nadają przez radio i TV, itp.). Zazwyczaj reklama ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei.
Wskazać należy, iż definicja zawarta w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w istotny sposób rozszerza powszechnie ugruntowane w języku polskim znaczenie pojęcia reklamy, za której element charakterystyczny uznaje się element namowy, perswazji nabycia tego a nie innego towaru, oddziaływania na emocje odbiorcy. Tymczasem przedmiotowa definicja za reklamę uważa każdą rozpowszechnianą publicznie informację. Z tak sformułowanej definicji wynika, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych uznaje się za reklamę napojów alkoholowych. Z zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.
Z okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę wynika, iż prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług reklamy na łamach wydawanych przez siebie gazet. Jako podmiot na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia tych usług, zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, Spółka dokonuje także obliczenia i zapłaty opłaty od reklamy napojów alkoholowych w wysokości 10% podstawy opodatkowania tym podatkiem wynikającej z tej usługi. Wątpliwości Spółki budzi fakt, czy jest ona zobowiązana do uiszczenia opłaty w sytuacji, gdy celem reklamy jest reklamowanie materiałów budowlanych, a reklama zawiera także informację o gratisach w postaci dwóch puszek piwa.
Wskazać należy, iż kluczową rolę w rozstrzygnięciu wskazanych we wniosku wątpliwości odgrywa art. 132 ust. 1 w związku z art. 21 pkt 3 ustawy. Z przepisów tych wynika bowiem, iż obowiązek uiszczania opłat dotyczy tych podmiotów, które publicznie rozpowszechniają reklamę napojów alkoholowych.
Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, świadczy usługę reklamy materiałów budowlanych. Z treści wniosku wynika ponadto, iż integralną częścią reklamy jest także rozpowszechnianie informacji o określonym co do nazwy rodzaju piwa (napoju alkoholowego). Należy uznać zatem, że Spółka publicznie rozpowszechnia reklamę napojów alkoholowych, w znaczeniu reklamy nadanym przez unormowania zawarte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W związku z powyższym Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym miał obowiązek uiszczenia (określenia wysokości i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego) przedmiotowej opłaty, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy w wysokości 10% podstawy opodatkowania świadczonej usługi reklamowej. Faktem jest bowiem, iż Wnioskodawca w opisanej sytuacji świadczy usługę będącą reklamą napojów alkoholowych, w rozumieniu art. 21 pkt 3 ustawy, emitowaną przez Spółkę na łamach wydawanych gazet.
Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym należało uznać za nieprawidłowe.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy