Temat interpretacji

stawka podatku dla usług turystycznych świadczonych przez Wnioskodawcę

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 20 września 2010r. (data wpływu 1 października 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 grudnia 2010r. (data wpływu 28 grudnia 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla usług świadczonych przez Wnioskodawcę - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 1 października 2010r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 20 grudnia 2010r. (data wpływu 28 grudnia 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 10 grudnia 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą prowadzącą biuro podróży. Zajmuje się on sprzedażą usług turystycznych (tj. m.in. wycieczek, obozów, wczasów, kolonii oraz usługi związane z dostarczaniem dla klientów biletów wstępu). Przedsiębiorca wszystkie ww. usługi zakupuje od innych podmiotów oprócz usług transportowych, które świadczone są przez niego, gdyż posiada własne środki trwałe w postaci autobusów, którymi wykonuje usługi transportowe. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż działalność spółki ogranicza się de facto do dwóch grup usług tzn. do usług turystyki oraz do usług transportu.

W uzupełnieniu z dnia 20 grudnia 2010r. Wnioskodawca podaje, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Wnioskodawca wykonuje kompleksową usługę turystyczną jako organizator turystyki (PKD - 79.12.Z). W zaistniałym stanie faktycznym jest to wycieczka zagraniczna (choć w ocenie Wnioskodawcy jest to bez znaczenia czy będzie to obóz, kolonie czy wycieczka), która jest kompleksową usługą turystyczną, gdyż klient płaci za całość wycieczki i nie ma dla niego znaczenia cena poszczególnych usług świadczonych w ramach usług turystyki np. transportu, wyżywienia, noclegów, wejściówek itp.

Transport - (pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany PKD - 49.39.Z) w ramach usługi turystki wykonywany jest własnymi środkami transportu przez Wnioskodawcę, a pozostałe elementy składowe (wyżywienie, noclegi, wejściówki itp.) nabywane są od osób zewnętrznych, a całość stanowi usługę turystyczną - wycieczkę, która jest sprzedawana przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca świadczy kompleksową usługę turystyki jako organizator turystyki (PKD - 79.12.Z), a usługi transportowe są jednym z elementów ww. usługi turystycznej i są jej częścią, tak jak np. inne usługi np. usługi hotelarskie czy gastronomiczne. Z tą różnicą, iż usługi transportowe wchodzące w skład usługi turystki świadczone są za pomocą własnych środków transportu.

Wnioskodawca świadcząc kompleksową usługę turystyki będzie spełniał warunki wynikające z art. 119 i 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Wnioskodawca nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego, nie jest też jednostką objętą ustawą z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Wnioskodawca określa, iż przedmiotem pytania jest jedna kategoria usług - tj. usługa turystyki świadczona przez organizatora turystki (PKD - 79.12.Z) i Wnioskodawcy chodzi o opodatkowanie takiej usługi, w skład której, oczywiście ze względu na specyfikę, wchodzą innego rodzaju usługi (hotelowe, gastronomiczne czy transportowe - PKD 49.39.Z), z tym rozróżnieniem, iż w ramach usługi turystki usługi transportowe wykonywane są samodzielnie przez Wnioskodawcę (posiada własne środki transportu), a hotelowe i gastronomiczne - nabywa od innych podmiotów.

Wnioskodawca wskazuje również, że oba poniższe pytania odnoszą się do jednego ww. stanu faktycznego tj. kompleksowej usługi turystycznej, w skład której wchodzą m.in. świadczone własnymi środkami transportu - usługi transportowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania

(ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 20 grudnia 2010r.):
Jaki podatek VAT winien płacić Wnioskodawca od organizowanej przez niego jako organizatora turystyki (PKD - 79.12.Z) wycieczki zagranicznej (w skład której, ze względu na specyfikę, wchodzą usługi transportu (PKD - 49.39.Z), które wykonywane są osobiście przez Wnioskodawcę oraz w skład której wchodzą inne usługi jak hotelowe czy gastronomiczne, które nabywane są od innych podmiotów)...

Czy możliwe jest opodatkowanie w ramach usług turystyki (wycieczki zagranicznej) przez organizatora turystyki (PKD - 79.12.Z) podatkiem VAT - 22%, a usług transportowych (PKD - 49.39.Z) w ramach ww. kompleksowej usługi turystyki podatkiem VAT w wysokości 7%...

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 20 grudnia 2010r.), winien on płacić podatek VAT w wysokości 22% od usługi turystyki jako organizator turystyki (PKD - 79.12.Z), a 7% podatek VAT od usług transportu (PKD - 49.39.Z) świadczonych w ramach usługi turystyki, ale własnymi środkami transportu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 20 września 2010r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ().

Należy zauważyć, iż ustawa nie definiuje pojęcia usługi turystyki, jednak przez usługę turystyki należy rozumieć kompleksową usługę świadczoną na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. W świetle powyższego, za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprezy).

Zgodne jest to także z potocznym rozumieniem słowa turystyka w słowniku języka polskiego turystyka to dłuższe lub krótsze wyjazdy wypoczynkowe, połączone zwykle ze zwiedzaniem, uprawianiem sportu, wycieczkami itp. (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo PWN Biblioteka Gazety Wyborczej).

Według szczególnej procedury wynikającej z art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania w przypadku wykonywania usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

Stosownie do ust. 3 cytowanego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1. ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju,
2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek,
3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Istotnym elementem specjalnych zasad opodatkowania usług turystyki jest uznanie całego pakietu świadczeń za jedną usługę. Usługa turystyki jest bowiem kompleksową usługą świadczoną na rzecz turysty, obejmującą swym zakresem usługi cząstkowe świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć, są to np.: transport, zakwaterowanie czy wyżywienie.

Art. 119 ust. 5 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych dalej usługami własnymi, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się przepisy art. 29.

Natomiast w myśl art. 119 ust. 6 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

Zgodnie z art. 28n ust. 1 ustawy o VAT (dodanym do ustawy o VAT od dnia 1 stycznia 2010r.), w przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119, miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę ma siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2.

Natomiast w myśl art. 28n ust. 2 ustawy o VAT (również dodanego do ustawy o VAT od dnia 1 stycznia 2010r.), w przypadku gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119, są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest osobą prowadzącą biuro podróży. Zajmuje się on sprzedażą usług turystycznych (tj. m.in. wycieczek, obozów, wczasów, kolonii oraz usług związanych z dostarczaniem klientom biletów wstępu). Przedsiębiorca wszystkie ww. usługi zakupuje od innych podmiotów oprócz usług transportowych, które świadczone są przez niego, gdyż posiada własne środki trwałe w postaci autobusów, którymi wykonuje usługi transportowe. Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i wykonuje kompleksową usługę turystyczną jako organizator turystyki. W zaistniałym stanie faktycznym jest to wycieczka zagraniczna (choć w ocenie Wnioskodawcy jest to bez znaczenia czy będzie to obóz, kolonie czy wycieczka), która jest kompleksową usługą turystyczną, gdyż klient płaci za całość wycieczki i nie ma dla niego znaczenia cena poszczególnych usług świadczonych w ramach usług turystyki np. transportu, wyżywienia, noclegów, wejściówek itp.

Transport w ramach usługi turystki wykonywany jest własnymi środkami transportu przez Wnioskodawcę, a pozostałe elementy składowe (wyżywienie, noclegi, wejściówki itp.) nabywane są od osób zewnętrznych, a całość stanowi usługę turystyczną - wycieczkę, która jest sprzedawana przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca świadczy kompleksową usługę turystyki jako organizator turystyki, a usługi transportowe są jednym z elementów ww. usługi turystycznej i są jej częścią.

Wnioskodawca świadcząc kompleksową usługę turystyki spełnia warunki wynikające z art. 119 i 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wnioskodawca nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego, nie jest też jednostką objętą ustawą z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Biorąc pod uwagę wskazany we wniosku opis stanu faktycznego oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego tut. Organ podatkowy stwierdza, że usługi własne Wnioskodawcy polegające na przewożeniu turystów własnym autokarem nie są świadczone samodzielnie lecz są usługami składowymi usługi docelowej jaką jest usługa turystki, którą świadczy Wnioskodawca. W ustawie o podatku od towarów i usług, jak też w przepisach wykonawczych do niej, nie wymieniono usług turystyki, jako usług, dla których obniża się stawkę podatku lub też usług, które zwalnia się od podatku. W związku z powyższym usługi własne, w tym przypadku usługa transportu turystów własnym autokarem, jako część usługi turystyki, podlega opodatkowaniu stawką podstawową 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Ponadto fakt, że ustawodawca przewidział w drodze wyjątku dla jednej usługi możliwość odrębnego ustalania podstawy opodatkowania co do usług własnych oraz usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty co wyraźnie wynika z brzmienia art. 119 ust. 5 ustawy o VAT nie pozwala przyjąć tezy, że zamiarem ustawodawcy było rozbicie jednej usługi na odrębne usługi celem zastosowania różnych stawek VAT.

Usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, to bowiem świadczenie złożone na które składa się szereg usług (obcych i własnych), mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Z punktu widzenia klienta (usługobiorcy) istotny był zakup usługi turystycznej. Nie ma zatem podstaw prawnych aby w przedmiotowej sprawie sztucznie rozdzielać usługę turystyki na usługi obce i usługi własne oraz stosować dla nich odrębne stawki VAT. Konsekwencje podatkowe powinny być przyporządkowane świadczeniu wiodącemu.

Reasumując należy stwierdzić, że usługi zakupione dla bezpośredniej korzyści turysty (wyżywienie, noclegi, wejściówki itp.) oraz usługi własne (transport osób) wchodzą w zakres jednej usługi (usługi turystyki), a zatem podlegają opodatkowaniu według szczególnej procedury, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT i ma do nich zastosowanie 22% stawka podatku VAT. Dla usługi tej należy, zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy o VAT, odrębnie określić podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty (z tym że dla usługi własnej należy określić podstawę opodatkowania stosując przepis art. 29 ust. 1 ustawy o VAT) i wyliczyć podatek VAT z zastosowaniem stawki właściwej dla świadczonych usług turystycznych w wysokości 22%.

Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Na marginesie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy o VAT usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza terytorium Wspólnoty.

Zgodnie natomiast z art. 119 ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Wspólnoty, jak i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Wspólnoty.

Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Wspólnoty (art. 119 ust. 9 ustawy o VAT).

Nadmienia się ponadto, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Wniosek ORD-IN

Treść w pliku PDF

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach