Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2007r. (data wpływu do tut. BKIP 27 grudnia 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie nieodpłatnego zniesienia współwłasności - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2007r. do Izby Skarbowej w Warszawie Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku wpłynął Pani wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
Pismem z dnia 19 grudnia 2007r. wniosek ten przesłano do tut. Biura celem załatwienia zgodnie z właściwością.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dnia 26 maja 2003r. wnioskodawczyni wraz z dwoma pozostałymi spadkobiercami nabyła spadek dziedzicząc go odpowiednio w częściach: wnioskodawczyni 3/10, spadkobierca X - 2/10 i spadkobierca Z 5/10. Przedmiotem spadku należących do III grupy podatkowej wnioskodawczyni i spadkobiercy X jest mieszkanie o powierzchni 73m2, które w wyniku działu spadku zostało podzielone odpowiednio do posiadanego w spadku udziału tj. wnioskodawczyni przypadł lokal o powierzchni 43,5m2 a spadkobiercy X lokal o powierzchni 29,5m2 (lokale te zostały wydzielone z mieszkania uprzednio tworzącego całość). Wyznaczony podatek od nabycia spadku został całkowicie spłacony przez wnioskodawczynię, natomiast spadkobierca X jest w trakcie spłacania rat wyznaczonych przez urząd skarbowy. Wnioskodawczyni wskazuje, że w planach jest zakończenie sprawy spadkowej poprzez przepisanie u notariusza praw własności wydzielonych lokali na każdego ze spadkobierców. Wnioskodawczyni nadmienia, że dział spadku będzie dokonany bez spłat i dopłat.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Zdaniem wnioskodawczyni nieodpłatne zniesienie współzależności przy dokonaniu podziału spadku bez spłat i dopłat nie podlega podatkowi od spadków i darowizn.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Podstawą do udzielenia niniejszej interpretacji jest ustalenie jakich czynności dokonała wnioskodawczyni po nabyciu spadku.

We wniosku wnioskodawczyni wskazuje wprost, że miał miejsce dział spadku i obecnie zamierza przeprowadzić również dział spadku. Kolejność zdarzeń wskazuje, że w momencie wydzielenia dwóch lokali mieszkalnych miał miejsce dział spadku, a obecnie będzie miało miejsce jedynie zniesienie współwłasności, które wnioskodawczyni opisując własne stanowisko w sprawie nazywa sama zniesieniem współzależności.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn podlega między innymi nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.

Skoro w przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawczyni wskazuje, że nie wystąpią wzajemne dopłaty i spłaty należy przez to rozumieć, że zniesienie współwłasności nastąpi nieodpłatnie a tą właśnie czynność wymienia ustawodawca w art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Obowiązek podatkowy przy nieodpłatnym zniesieniu współwłasności ciąży na nabywcy rzeczy i praw majątkowych (art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy w przypadku nieodpłatnego zniesienia współwłasności obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.

Natomiast podstawę opodatkowania w myśl art. 7 ust. 6 ww. ustawy przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy. Przepis ten powinien być stosowany przy uwzględnieniu zasady przepisu art. 7 ust. 1 ustawy w myśl którego, podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw.

Przy obliczeniu podatku od nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma także zastosowanie przewidziana w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy - zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, oraz odliczenia kwoty wolnej od podatku.

W przypadku zniesienia współwłasności pomiędzy osobami nie zaliczonymi do I grupy podatkowej (osoby z I grupy zwolnione są na mocy art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy), pierwszą czynnością jest ustalenie wartości rynkowej przedmiotu zniesienia współwłasności, następnie jego czystej wartości i dopiero mając na względzie art. 7 ust. 6 cytowanej ustawy, możliwe jest ustalenie czy współwłaściciele, w drodze zniesienia współwłasności, nie nabyli rzeczy lub prawa o wartości przewyższającej dotychczasowe udziały we współwłasności. Jeżeli wynik dokonanych ostatecznie obliczeń wskaże, iż żaden ze współwłaścicieli nie nabył własności, rzeczy lub prawa ponad wartość przysługującego mu udziału we współwłasności, zasadne jest twierdzenie, że nie wystąpi konieczność zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy.

Podsumowując: ustalanie podstawy opodatkowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym należy określić czystą wartość praw majątkowych, których dotyczy zniesienie współwłasności. W drugim etapie ustala się udział, jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem nadwyżka ponad wartość udziału. Wartość rzeczy lub praw przy zniesieniu współwłasności przyjmuje się z dnia powstania obowiązku podatkowego, tzn. z chwili zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, których skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.
W powyższym przypadku będą to ceny rynkowe na dzień zawarcia umowy dotyczącej omawianego zniesienia współwłasności.

Zatem wyłącznie w przypadku, gdy wartość lokalu jaki w wyniku zniesienia współwłasności nabyła wnioskodawczyni będzie odpowiadać wartości udziału przysługującego jej przed zniesieniem współwłasności, podstawa opodatkowania będzie równa zeru i nie wystąpi konieczność zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Natomiast w przypadku, gdy wartość lokalu jaki nabyła wnioskodawczyni w wyniku zniesienia współwłasności przekroczy wartość udziału sprzed zniesienia współwłasności u wnioskodawczyni powstanie obowiązek zapłaty podatku od spadków i darowizn.

Zatem stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe, z uwagi na konieczność dokonania powyższego zastrzeżenia.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawiony stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.