Temat interpretacji
1. Czy A może do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć kwotę 15.000,00 PLN obejmująca należność główną?
2. Czy brak formalnej faktury wpływa na możliwość zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów w przypadku, gdy w umowie jest zawarte pokwitowanie przyjęcia 15.000,00 przez nieuczciwego kontrahenta?
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2011 r. (data wpływu 24 czerwca 2011 r.), uzupełnionym w dniach 15 września 2011 r. i 21 września 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 24 czerwca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca - osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zwaną dalej A, prowadzi działalność w zakresie doradztwa gospodarczego oraz mediacji. W dniu 24 listopada 2008 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej A zawarł umowę z firmą B, której przedmiotem było sprowadzenie samochodu osobowego z zagranicy na potrzeby biura A i przeniesienie jego własności. Umowa w pkt 5 określała wartość zamówionego samochodu na 9.850,00 euro netto plus podatek VAT w wysokości 22%. W momencie podpisywania umowy została zapłacona zaliczka w wysokości 15.000,00 PLN na poczet wykonania umowy, co B pokwitował podpisem pod umową.
Wnioskodawca podaje, że importer samochodu okazał się oszustem, który pobrał zaliczkę w wysokości 15.000,00 PLN i po początkowych zapewnieniach o dostarczeniu samochodu, dwa tygodnie po zawarciu umowy stał się całkowicie nieosiągalnym. W związku z powyższym A wystąpił z powództwem do Sądu o wydanie nakazu zapłaty. Sąd wydał nakaz zapłaty na kwotę 15.000,00 PLN, tytułem zwrotu zaliczki z umowy z dnia 24 listopada 2008 r. oraz zasądził od B () koszty postępowania. Egzekucja komornicza okazała się dwukrotnie bezskuteczna, A poniósł kolejne koszty, łączne zobowiązanie firmy B wynosi na dzień dzisiejszy 19.659,66 zł, co zostało określone w postępowaniu Komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ze względu na jego bezskuteczność.
Biuro A wezwało do przesłania Faktury VAT za zapłaconą zaliczkę do B bez żadnych efektów, ponieważ dłużnik jest całkowicie nieosiągalny. Policja i Prokuratura prowadzą dochodzenie w przedmiocie wielokrotnych oszustw tej firmy związanych z fikcyjnym sprowadzaniem samochodów.
Wnioskodawca wskazał, że księgowość prowadzi w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
W związku z powyższym zadano następujące pytania.
Czy A może do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć kwotę 15.000,00 PLN obejmującą należność główną...
Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle obowiązujących przepisów ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwotę 15.000,00 PLN obejmującą należność główną ze względu na fakt, iż egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna. Ponadto postanowienia umowy wyraźnie wskazują, iż została ona zawarta w ramach prowadzonej przez strony działalności gospodarczej miała na celu import samochodu przeznaczonego do wykonywania działalności biura. Dodatkowo ten fakt wskazuje sposób wyszczególnienia ceny wartość netto plus należny podatek VAT.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Z powołanego przepisu wynika, że podatnik ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów. Ponadto, zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych uzależnione jest od tego, czy nie mieści się on w katalogu wydatków, niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, który zawiera art. 23 ust. 1 ww. ustawy.
Innymi słowy nie każdy koszt poniesiony w celu uzyskania przychodów, bądź zachowania albo zabezpieczenia ich źródła może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, w szczególności dany wydatek nie może być również wymieniony przez ustawodawcę wśród tych kosztów, które nawet jeśli są poniesione w celu osiągnięcia przychodu nie mogą stanowić kosztów podatkowych. Przepis art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog wydatków niestanowiących z mocy ustawy kosztów uzyskania przychodów. Wśród wymienionych w tym artykule wydatków mieszczą się straty (koszty) powstałe w wyniku utraty dokonanych przedpłat (zaliczek, zadatków) w związku z niewykonaniem umowy zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 54 ww. ustawy.
Zatem odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego należy wskazać, iż Wnioskodawca przekazał środki pieniężne w kwocie 15.000,00, jako zaliczkę, na poczet wykonania umowy, której przedmiotem było sprowadzenie samochodu. Przedmiotowa umowa nie została wykonana, gdyż importer samochodu okazał się oszustem, a Wnioskodawca stracił zaliczkę, w związku z czym w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 23 ust. 1 pkt 54 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych.
Reasumując, kwota 15.000,00 zł zapłacona na poczet wykonania umowy, tj. sprowadzenia samochodu z zagranicy, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 54 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu.
Zatem brak formalnej faktury nie wpłynie na możliwość zaliczenia ww. kwoty do kosztów uzyskania przychodów.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Do wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.
Wniosek ORD-IN
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu