Temat interpretacji

UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie możliwości zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych wspólników Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka ma zamiar wystąpić z wnioskiem do właściwego urzędu skarbowego o zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług, który przysługuje podatnikowi bezspornie z tytułu dokonywania dostaw wewnątrzwspólnotowych, na poczet zobowiązań podatkowych wspólników Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy urząd skarbowy może odmówić Spółce zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego na zobowiązania podatkowe jej wspólników, powstałych w związku z osiągnięciem dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez nich w formie spółki jawnej...

W ocenie Spółki, z przepisu art. 59 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, iż zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku. Ustawodawca nie wprowadził zastrzeżenia, że przepis ten dotyczy wyłącznie zobowiązań podatkowych oraz nadpłaty (zwrotu podatku) tego samego podatnika. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest spółka jawna, a nie jej wspólnicy, jednak w przypadku rozwiązania spółki jawnej zwrot podatku VAT przysługiwałby wspólnikom na zasadzie współwłasności ułamkowej w takim stosunku, w jakim uczestniczyli oni w zyskach. Spółka jawna nie jest odrębnym podmiotem prawnym, a jedynie trwałym stosunkiem umowy pomiędzy jej wspólnikami. Skoro spółka jawna nie posiada osobowości prawnej, to nie może mieć własnego mienia. Nabywane prawa i zaciągane zobowiązania wchodzą zatem do wspólnego majątku wspólników, stanowiącego ich współwłasność łączną. Wspólnicy, a nie Spółka, prowadzą przedsiębiorstwo. Mają więc prawo do równego udziału w zyskach Spółki jawnej. Z jednej strony jako wspólnicy spółki jawnej posiadają zobowiązania podatkowe będące efektem prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej, a z drugiej posiadają bezsporne wierzytelności z tytułu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Wykładnia przepisów podatkowych nie może prowadzić do wniosku, że racjonalny prawodawca nakłada na podatnika obowiązki niemożliwe do spełnienia. Taka sytuacja może wystąpić wówczas, gdy jako wspólnicy spółki jawnej mocą tych przepisów pozbawieni byliby możliwości regulowania swoich zobowiązań podatkowych bezpośrednio związanych z prowadzoną wspólnie działalnością gospodarczą. W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy, wspólnicy spółki jawnej, działając w imieniu Spółki i własnym, mogą wystąpić o zaliczenie bezspornie przysługującego zwrotu podatku VAT na poczet zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych (stosowanie do posiadanych udziałów w zyskach z działalności gospodarczej prowadzonej wspólnie w formie spółki jawnej), ponieważ posiadają prawo do wywiązywania się ze swoich zobowiązań podatkowych, korzystając ze wspólnego mienia, w ramach podziału zysków, gdyż spółka jawna nie posiada osobowości prawnej i własnego mienia. Podatnik wskazuje również, iż podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn akt VIII SA/Wa 416/2007.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Z przedstawionych okoliczności wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Podatnik jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, któremu przysługuje zwrot podatku od towarów i usług z tytułu dokonywania dostaw wewnątrzwspólnotowych. Wątpliwości Jednostki budzi możliwość przerachowania zwrotu podatku VAT na zobowiązania podatkowe jej wspólników w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazać należy zatem, iż zgodnie z art. 3 pkt 7 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o zwrocie podatku rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego.

Z treści art. 5 ww. ustawy wynika z kolei, iż zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Art. 59 § 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, iż zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku.

Z kolei Art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 76b powołanej ustawy, art. 76 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku.

Jak wynika z powyższego, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem są zaliczane z urzędu między innymi na poczet zobowiązań lub zaległości podatkowych, zaś na wniosek możliwe jest także zaliczenie nadpłat (w całości lub w części) na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych podatnika.

W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, w świetle art. 76a ustawy Ordynacja podatkowa, wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Zażalenie kwestionujące sposób zaliczenia nadpłaty może złożyć podatnik, któremu stwierdzono nadpłatę, a który ma jednocześnie zaległości podatkowe i nie zgadza się z faktem lub sposobem jej zaliczenia. Natomiast, jeśli podatnik nie ma zaległości podatkowych oraz bieżących zobowiązań podatkowych i nie złożył dyspozycji, by nadpłatę zaliczyć w całości lub części na poczet przyszłych własnych zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 77b pkt 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, zwrot nadpłaty następuje na wskazany rachunek bankowy podatnika.

Przepis art. 115 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, nie będący akcjonariuszem, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Jednakże w myśl ww. przepisu podatkowego, odpowiedzialność za zaległości podatkowe (niekiedy zobowiązania podatkowe) spółek osobowych związana jest z ich charakterem prawnym, determinującym podmiotowość prawnopodatkową tych spółek. Spółka jawna, będąca spółką osobową, nie ma w podatku dochodowym od osób fizycznych podmiotowości podatkowej, co powoduje, że podmiotami podatkowymi są poszczególni jej wspólnicy. Zatem zobowiązania wspólników Spółki, wynikające z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie są zobowiązaniem Strony jako podatnika.

Zatem w świetle powołanych przepisów, zwrot podatku od towarów i usług może być dokonany tylko podatnikowi (spółce jawnej) i nie może podlegać zaliczeniu na poczet zobowiązań innych podmiotów (w tym wypadku zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wspólników Spółki jawnej) zarówno na wniosek jak i z urzędu. Dlatego też, Spółka może wnosić o zaliczenie zwrotów czy nadpłat, na poczet własnych przyszłych zobowiązań podatkowych, a nie wspólników Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.