Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana Z. N. przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2007 r. (data wpływu 20 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie zastosowania przepisów tej ustawy do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 20 grudnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie zastosowania przepisów tej ustawy do należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w treści zawartej we wniosku ORD-IN przywołuje brzmienie następujących przepisów:

1. art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm.) Do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio: art. 12, art. 26, art. 29 § 1 i 2, art. 33, art. 33a, art. 33b, art. 51 § 1, art. 55, art. 59 § 1 pkt 1, 3, 4, 8 i 9, art. 60 § 1, art. 61 § 1, art. 62 § 1, 3-5, art. 72 § 1 pkt 1 i 4 i § 2, art. 73 § 1 pkt 1 i 5, art. 77b § 1 i 2, art. 91, art. 93, art. 93a-93c, art. 93e, art. 94, art. 97 § 1, art. 98 § 1 i 2 pkt 1, 2, 5 i 7, art. 100, art. 101, art. 105 § 1 i 2, art. 106 § 1 i 2, art. 107 § 1, 1a, i 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i 4, art. 110 § 1, § 2 pkt 2, § 3, art. 111 § 1-4 i 5 pkt 1, art. 112, art. 113, art. 114, art. 115, art. 116, art. 116a, art. 117, art. 118 § 1 i 2 oraz art. 119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
2. art. 118 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - § 1. Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
   § 2. Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata.

W kontekście powyższego Zainteresowany ocenia, iż art. 118 Ordynacji podatkowej został przywołany w sposób bezpośredni a art. 70 § 2 pkt 1 i § 3-5 Ordynacji podatkowej w sposób pośredni (poprzez art. 118) do stosowania w stosunku do należności z tytułu składek ZUS.

Wnioskodawca prezentuje pogląd, że art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), reguluje kwestie przedawnienia zobowiązań podatkowych i przywołuje jego brzmienie - Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Ponadto Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, że art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy przedawnienia odpowiedzialności podatkowej osób trzecich i jego treść jest analogiczna z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodaje, że nie ma jakiejkolwiek różnicy pomiędzy zobowiązaniem podatkowym danej jednostki a tym samym zobowiązaniem przeniesionym na osobę trzecią. Nadmienia również, iż w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż decyzja organu I instancji przerywa bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego. Termin pięcioletni przedawnienia dotyczy również decyzji wydawanych w II instancji.

Ponadto Zainteresowany wskazuje, że z istniejącego i ugruntowanego orzecznictwa wynika, iż nie jest istotne, że organ I instancji skutecznie doręczył decyzję przed upływem terminu. Odmienne zdanie oznaczałoby, że doręczenie decyzji określającej zaległość podatkową przez organ I instancji powoduje przerwanie biegu terminu przedawnienia. Natomiast przypadki kiedy następuje przerwanie biegu terminu przedawnienia, zostały enumeratywnie wymienione w art. 70 § 2 pkt 1 i § 3 -5 (ogłoszenie upadłości i zastosowanie środka egzekucyjnego).

Dla pełnej jasności Wnioskodawca jeszcze raz podkreśla, że zgodnie z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio m.in. art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż przepisy art. 70 § 2 pkt 1 i § 3 -5 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Zatem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego uzasadnione jedynie jest od samego upływu czasu, a nie od doręczenia decyzji. Przy czym jak twierdzi Zainteresowany należy pamiętać, że decyzja w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek jest decyzją deklaratoryjną, a to oznacza że nie tworzy nowego stanu prawnego.

Takie rozumowanie potwierdza uchwała składu 7 sędziów NSA z 6 października 2003 r. (sygn. akt FPS 8/03) i również w tym przypadku ma to zastosowanie.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Zdaniem Wnioskodawcy, wobec wyżej przytoczonych przepisów i orzeczenia - odpowiedzi na zadane wyżej pytania są następujące:

Ad 1.

Przepisy art. 70 § 2 pkt 1 i § 3-5 Ordynacji podatkowej wymienione w art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do należności z tytułu składek w oparciu o ustawę dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm.)

Ad 2.

Decyzja organu I instancji wydana przez Oddział ZUS na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) orzekająca o odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne nie przerywa biegu przedawnienia zobowiązania z tytułu składek ZUS, ponieważ przypadki kiedy następuje przerwanie biegu terminu przedawnienia, zostały enumeratywnie wymienione w art. 70 § 2 pkt 1 i § 3-5 (ogłoszenie upadłości i zastosowanie środka egzekucyjnego). Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego z tytułu składek ZUS jest poza tymi przypadkami uzasadnione jedynie od samego upływu czasu, a nie od doręczenia decyzji.

Ad 3.

Termin pięcioletni przedawnienia zobowiązań z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne przenoszonych decyzją Oddziału ZUS na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dotyczy również decyzji wydawanych w II instancji.

Ad 4.

Decyzja organu I instancji wydana przez Oddział ZUS na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) orzekająca o odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek jest decyzją deklaratoryjną, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego. Takie rozumowanie potwierdza uchwała składu 7 sędziów NSA z 6 października 2003 r. (sygn. akt FPS 8/03) i również w tym przypadku ma to zastosowanie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Tut. organ pragnie jednak zauważyć, że w zapytaniu nr 2, nr 3 i nr 4 oraz w stanowisku wyrażonym przez Wnioskodawcę w odniesieniu do tych zapytań wskazał On art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, tymczasem z przedstawionego w treści wniosku zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, że zapytanie dotyczy art. 118 tej ustawy. Dlatego Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu mając na uwadze kontekst informacji zawartych we wniosku przyjął, iż Zainteresowany miał na uwadze art. 118 (a nie art. 116) ustawy Ordynacja podatkowa.

Jednocześnie tutejszy organ podkreśla, że przywołane przez Wnioskodawcę orzeczenie Sądu Najwyższego zostało wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.