Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 17.06.2008r. (data wpływu 23.06.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w związku z umową murabaha jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23.06.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

X Sp. z o.o. (dalej: Spółka) w celu realizacji planu inwestycyjnego polegającego na nabyciu nieruchomości położonej w Polsce (dalej: Nieruchomość), a należącej do polskiej spółki komandytowej (dalej: Sp.k., na mocy Aneksu nr 2 z dnia 12 marca 2007 r. stała się stroną umowy Murabaha Facility Agreement z dnia 20 grudnia 2006 r. (dalej: Umowa).

Na mocy Umowy, luksemburska spółka Y. (dalej: Y) w dniu 12 marca 2007 r. nabyła od dotychczasowych udziałowców udziały w austriackiej spółce G będącej komandytariuszem Sp.k. (dalej: Komandytariusz) oraz polskiej spółce z o.o. będącej komplementariuszem Sp.k. (dalej: Komplementariusz). Ponadto Y nabyła również wierzytelności z tytułu pożyczek udzielonych pierwotnie przez dotychczasowych udziałowców do Komandytariusza i Komplementariusza, a także do Sp.k. Następnie Y w ramach instrumentu finansowego murabaha, sprzedała Spółce na mocy tej samej Umowy i w tym samym dniu wspomniane udziały i wierzytelności.

Zastosowanie w przedstawionej powyżej transakcji konstrukcji nabycia udziałów i wierzytelności wynika z faktu, iż udziałowcami Spółki są pośrednio inwestorzy z krajów islamskich, prowadzący swoją działalność gospodarczą zgodnie z muzułmańskim prawem shariah, które zakazuje min. stosowania w kontraktach riba, czyli odsetek. Ograniczenie to niekoniecznie musi mieć postać obowiązującego w danym państwie prawa, niemniej jako rodzaj kategorycznego zakazu o charakterze wyznaniowym w istocie uniemożliwia stosowanie tam klasycznych umów pożyczki lub kredytu. W związku z powyższym ograniczeniem zakazującym muzułmanom stosowania odsetek jako wynagrodzenia z tytułu udostępniania kapitału, transakcję oparto na typowej w praktyce gospodarczej państw islamskich (lub państw, w których istnieje znacząca mniejszość islamska np. Wielka Brytania) konstrukcji finansowania murabaha

Umowy typu murabaha są w rzeczywistości instrumentami finansowania dłużnego, które przewidują sprzedaż środków trwałych i innych aktywów w oparciu o metodę koszt plus oraz zasady zbliżone do kredytu kupieckiego (m.in. poprzez zastosowanie odroczonej płatności). Typowa transakcja oparta o umowę typu murabaha przewiduje zakup przez instytucję finansującą aktywa wskazanego przez klienta od strony trzeciej, a następnie odsprzedaż tego aktywa klientowi po cenie uwzględniającej marżę w wysokości procentu od ceny nabycia aktywa lub też w wysokości ustalonej kwotowo. Wysokość marży musi zostać ustalona przed wykonaniem umowy oraz nie może zostać zmieniona podczas jej trwania. Ponadto, sprzedaż aktywa odbywa się na zasadzie odroczonej płatności. Powyższe podejście w istocie stanowiące ekwiwalent umowy kredytowej - jest akceptowane w muzułmańskim systemie wartości ze względu na fakt, że instytucja finansująca nie uzyskuje wynagrodzenia w postaci odsetek wyłącznie za udostępnienie kapitału, lecz ponosi także ryzyko jako właściciel i sprzedawca aktywa, w związku z czym wynagradzanie jest marżą, która w istocie odpowiada rynkowym odsetkom od kredytu, który mógłby zostać udzielony w porównywalnych warunkach transakcyjnych.

Biorąc pod uwagę wymogi prawa shariah, w dniu 12 marca 2007 r. Spółka i Y uzgodniły następujące warunki instrumentu finansowego murabaha:

1. Całość kwoty należnej Y od Spółki z tytułu sprzedaży udziałów i wierzytelności (dalej: Należność) będzie składać się z określonej przez Strony części ceny, płatnej w chwili zawarcia Umowy (dalej; Cena Inicjalna) oraz pozostałej części ceny, której płatność na rzecz Y została odroczona w czasie do 31 grudnia 2011 r. (dalej: Cena Odroczona) oraz wynagrodzenia z tytułu odroczenia płatności w czasie (dalej: Wynagrodzenie);
2. Co kwartał, Spółka będzie obowiązana do zapłaty na rzecz Y Wynagrodzenia z tytułu odroczenia płatności Ceny Odroczonej, które to Wynagrodzenie kalkulowane będzie każdorazowo w dniu płatności jako aktualna wartość trzymiesięcznej stopy EURIBOR w odniesieniu do wysokości kwoty Ceny Odroczonej oraz liczby dni okresu kredytowania.

W kontekście powyższego stanu faktycznego Spółka wnosi o udzielenie informacji co do zakresu stosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 11 oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a mianowicie prosi o odpowiedź na następujące pytania:

1. Czy dokonana przez Spółkę płatność z tytułu Wynagrodzenia może być traktowana na gruncie polskiego prawa podatkowego jak odsetki i w konsekwencji uznana za koszt uzyskania przychodów Spółki z datą ich zapłaty, czy też Spółka powinna rozpoznać je jako koszt podatkowy w momencie uzyskania przychodów ze sprzedaży udziałów lub spłaty wierzytelności?
2. Czy w przedmiotowym stanie faktycznym Wynagrodzenie płatne z tytułu udostępnienia finansowania celem nabycia udziałów i wierzytelności, powinno stanowić koszt uzyskania przychodów Spółki w dacie zapłaty, czy też Spółka powinna rozpoznać je jako koszt podatkowy w momencie uzyskania przychodów ze sprzedaży udziałów lub spłaty wierzytelności?

Zdaniem wnioskodawcy.

Spółka stoi na stanowisku, że wartość Wynagrodzenia wypłacanego Y z tytułu odroczenia w czasie płatności z tytułu nabycia udziałów i wierzytelności powinna zostać uznana za odsetki we rozumieniu przepisów polskiego prawa podatkowego. W związku z powyższym, zdaniem Spółki, ma ona prawo do rozpoznania Wynagrodzenia jako kosztu uzyskania przychodów stosownie do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie jego zapłaty. Ponadto wynagrodzeni to nie stanowi wydatków na nabycie udziałów i wierzytelności, nie jest bowiem wydatkiem bezpośrednio warunkującym nabycie tych składników majątkowych, lecz wydatkiem poniesionym z tytułu udostępnienia finansowania celem nabycia przedmiotowych aktywów.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Regulacje wyżej wymienionych przepisów prawa podatkowego, interpretowane w oparciu o wykładnię gramatyczną ustanawiają normę prawną zgodnie z którą wszystkie zapłacone odsetki od ważnych w świetle prawa cywilnego zobowiązań zaciągniętych w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, stanowią koszty uzyskania przychodów. Wyjątek stanowią tutaj odsetki wyraźnie wskazane w innych przepisach ustawy jako nie mogące stanowić kosztów uzyskania przychodu. W kontekście powyższego powstaje zatem pytanie, czy Wynagrodzenie płatne przez Spółkę na rzecz Y z tytułu udostępnienia instrumentu finansowego murabaha powinno być traktowane jak odsetki z perspektywy normy prawnej określonej w art. 15 ust. 1 oraz 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy. Bez wątpienia całość ponoszonych przez Spółkę wydatków związanych z wykonaniem Umowy, to jest zarówno Cena Inicjalna, Cena Odroczona, jak i Wynagrodzenie, jest ponoszona w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.

Z kolei zawarta przez Spółkę Umowa nie narusza zasady swobody zawierania umów wyrażonej W art. 3531 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, Dz. U. Nr 16 poz. 93 z późn. zm., dalej: Kodeks Cywilny lub KC). Jej istotą jest udostępnienie Spółce instrumentu finansowego będącego źródłem pozyskania kapitału w celu nabycia składników majątkowych w sposób zgodny z normami religijnego prawa islamu - shariah. Zastosowanie instrumentu finansowego murabaha powoduje, że Spółka zaciąga ważne i skuteczne w świetle polskiego prawa cywilnego zobowiązania: główne, w postaci obowiązku zapłaty Ceny Odroczonej oraz zobowiązane poboczne, w postaci konieczności zapłaty Wynagrodzenia z tytułu odroczenia płatności Ceny Odroczonej w czasie. Ponadto udostępniony instrument finansowy murabaha w swej istocie jest identyczny w sensie ekonomicznym z instytucją kredytu kupieckiego, stosowanego powszechnie w obrocie gospodarczym. Jak wskazał w swoim orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z 18.06.2007r. sygn. akt I SA/Gd 162/07) istotą kredytu kupieckiego jest ustalone w umowie sprzedaży odroczenie terminu płatności za towar lub usługę, kiedy to nabywca, nie płacąc za towar w momencie zakupu, automatycznie korzysta ze środków pieniężnych udostępnionych mu przez sprzedawcę, ale za określoną w umowie kwotę, która stanowi odsetki od udzielonego kredytu w wysokości ceny należnej za określone towary.

Z kolei jak wynika z interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (nr ILPB3/423-182/07-4/ŁM z 30.01.2008r.), odsetki od otrzymanego kredytu kupieckiego bez wątpienia stanowią koszty uzyskania przychodów: Zatem w przypadku zapłaty odsetek z tytułu pożyczki udzielonej Spółce (...), zastosowanie będzie miał art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy. (...) Spółka może (...) zaliczać w koszty uzyskania przychodów płacone odsetki od udzielonego jej kredytu kupieckiego.

Zdaniem Spółki, oznacza to, że w przypadku gdy wynikające z zaciągniętego zobowiązania płatności Wynagrodzenia na rzecz Y będą spełniać przesłanki przewidziane do uznania ich za odsetki od kredytu kupieckiego, będą stanowić koszty uzyskania przychodu w momencie zapłaty.

Należy jednak zwrócić uwagę, że w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i innych przepisach tej ustawy, nie zamieszczono definicji odsetek. W przypadku braku definicji normatywnej w przepisach prawa podatkowego w pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisów prawa cywilnego. Jednakże w systemie polskiego prawa cywilnego również brak jest normatywnej definicji odsetek. Definicja ta została jednakże wypracowana przez doktrynę prawa cywilnego. Według definicji doktrynalnej, zgodnej również z potocznym rozumieniem tego pojęcia, przez (..) (odsetki) rozumie się zwykle wynagrodzenie za korzystanie z cudzych pieniędzy lub rzeczy oznaczonej co do gatunku, obliczane według określonej stopy procentowej tzn. w stosunku do wysokości kapitału (pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku) i w stosunku do czasu korzystania z niego. (Kodeks cywilny. Komentarz do art. 1-449, Tom I, red. Prof. dr hab. K. Pietrzykowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, s.884.)

Również w przytoczonym uprzednio orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że umowne (a więc wynikające z czynności prawnej) świadczenia pieniężne za korzystanie cudzego kapitału, ustalane w wysokości obliczanej jako określony przez strony procent od wartości zakupionych towarów liczby dni liczonych od dnia dostarczenia towarów do dnia uzgodnionego przez strony jako dzień płatności, stanowią bez wątpienia odsetki.

W kontekście powyższego powstaje zatem pytanie, czy Wynagrodzenie płatne przez Spółkę na rzecz Y z tytułu udostępnienia instrumentu finansowego murabaha spełnia wskazane w zaprezentowanej powyżej definicji doktrynalnej przesłanki do uznania go za odsetki.

W zaistniałym stanie faktycznym poprzez zastosowanie instrumentu finansowego murabaha Spółka korzysta z udostępnionego jej kapitału, który Y wyłożył na nabycie udziałów i wierzytelności od dotychczasowych udziałowców. Płatności Wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę do Y są więc w rezultacie wynagrodzeniem za korzystanie z kapitału, wynikającym z odroczenia przez Y terminu płatności Ceny Odroczonej. Dodatkową, sposób kalkulowania Wynagrodzenia poprzez odniesienie do stopy EURIBOR 3M, liczby dni okresu kredytowania oraz wysokości zaciągniętego zobowiązania jest typowy dla umów, z których wynagrodzenie traktowane jest dla celów podatkowych jak odsetki. Stąd też w opinii Spółki Wynagrodzenie płatne przez Spółkę do Y spełnia wszystkie kryteria do uznania go za odsetki w świetle prawa cywilnego, a co za tym idzie, również prawa podatkowego. Reasumując, instrument finansowy murabaha, poprzez podobieństwo swej istoty do kredytu kupieckiego powszechnie występującego w obrocie gospodarczym, nosi znamiona finansowego instrumentu dłużnego, od którego wynagrodzenie powinno być per analogiam traktowane na równi z odsetkami na gruncie polskiego prawa podatkowego. Powyższy pogląd potwierdza zarówno sposób naliczania przedmiotowego Wynagrodzenia, charakterystyczny dla naliczania odsetek, jak również jego zbieżność z powszechnie przyjętą definicją odsetek.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki na nabycie lub objęcie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów albo akcji w spółce oraz innych papierów wartościowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Są natomiast kosztem uzyskania przychodów z chwilą odpłatnego zbycia tych udziałów, akcji lub papierów wartościowych.

Zdaniem Spółki, pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie wydatki bezpośrednio warunkujące nabycie lub objęcie tych udziałów albo akcji oraz innych papierów wartościowych, tj. takie, bez których poniesienia skuteczne nabycie udziałów, akcji lub papierów wartościowych nie byłoby możliwe. Wydatki na nabycie udziałów albo akcji oraz innych papierów wartościowych powinny być dla celów podatkowych traktowane inaczej, niż wydatki poniesione celem finansowania nabycia udziałów czy akcji. Wypłata Wynagrodzenia z tytułu wykonania Umowy, jako wydatek związany z finansowaniem nabycia udziałów i wierzytelności, nie stanowi zatem wydatków poniesionych na ich nabycie z uwagi na brak bezpośredniego związku pomiędzy wydatkiem a warunkiem nabycia udziałów i wierzytelności.

Konkludując, wartość Wynagrodzenia wypłacanego Y z tytułu odroczenia w czasie płatności z tytułu nabycia udziałów i wierzytelności powinna zostać uznana za odsetki w rozumieniu przepisów polskiego prawa podatkowego. W związku z powyższym, Spółka ma prawo do rozpoznania Wynagrodzenia jako kosztu uzyskania przychodów stosownie do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy w dacie jego zapłaty. Wynagrodzenie to nie stanowi wydatków na nabycie udziałów i wierzytelności, nie jest bowiem wydatkiem bezpośrednio warunkującym nabycie tych składników majątkowych, lecz wydatkiem poniesionym z tytułu udostępnienia finansowania celem nabycia przedmiotowych aktywów.

Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na interpretacje organów podatkowych i orzecznictwo.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego (odnośnie pytania oznaczonego nr 1 i 2), stwierdzam, co następuje.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 10a ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

Punkt 11 art. 16 ww. ustawy przewiduje, że za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się także naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Z treści ww. przepisów wynika więc, że w przypadku spłaty pożyczki do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć można jedynie faktycznie zapłacone lub skapitalizowane odsetki od pożyczki, kwota zaś zwróconej pożyczki jest obojętna podatkowo.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że wnioskodawca stanie się stroną umowy typu murabaha.

Umowy typu murabaha są w rzeczywistości instrumentami finansowania dłużnego, które przewidują sprzedaż środków trwałych i innych aktywów w oparciu o metodę koszt plus oraz zasady zbliżone do kredytu kupieckiego (m.in. poprzez zastosowanie odroczonej płatności). Typowa transakcja oparta o umowę typu murabaha przewiduje zakup przez instytucję finansującą aktywa wskazanego przez klienta od strony trzeciej, a następnie odsprzedaż tego aktywa klientowi po cenie uwzględniającej marżę w wysokości procentu od ceny nabycia aktywa lub też w wysokości ustalonej kwotowo. Wysokość marży musi zostać ustalona przed wykonaniem umowy oraz nie może zostać zmieniona podczas jej trwania. Ponadto, sprzedaż aktywa odbywa się na zasadzie odroczonej płatności.

W przedstawionym stanie faktycznym luksemburska spółka Y, na mocy umowy murabaha nabyła udziały i wierzytelności, które następnie sprzedała wnioskodawcy, w zamian za Należność, obejmującą Cenę Inicjalną płatną w chwili zawarcia umowy oraz Cenę Odroczoną odroczoną do 31.12.2011r. oraz Wynagrodzenie z tytułu odroczenia płatności w czasie, płatne kwartalnie i kalkulowane każdorazowo w dniu jego płatności jako aktualna wartość trzymiesięcznej stopy EURIBOR w odniesieniu do wysokości kwoty Ceny Odroczonej oraz liczby dni okresu kredytowania.

Zdaniem Podatnika Wynagrodzenie w praktyce odpowiada odsetkom od pożyczki i jako takie nie stanowi wydatku na nabycie udziałów oraz wydatku na nabycie wierzytelności.

Zdaniem organu wydającego interpretację stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę nie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić cenę. Jednocześnie cenę można określić poprzez wskazanie podstaw do jej ustalenia (art. 536 § 1 Kc). Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio również do sprzedaży praw (art. 555 Kc).

W przedstawionym przypadku, strony ustaliły w umowie cenę sprzedaży objętych umową praw majątkowych, a kalkulacja wysokości tej ceny uwzględniała fakt odroczenia płatności przez nabywcę części zobowiązania za nabywane prawa majątkowe.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie udziałów w spółce; wydatki takie są bowiem kosztem uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia tych udziałów. Wydatki takie podlegają więc zaliczeniu do podatkowych kosztów nie wcześniej niż w dacie odpłatnego zbycia. Przepisy ustawy nie definiują wyrażenia: wydatki na nabycie udziałów. Tym niemniej do wydatków tych niewątpliwie zaliczeniu podlega cena określona w umowie sprzedaży udziałów, a więc wartość zobowiązania jakie bezpośrednio w związku z zawarciem takiej umowy spoczywa na nabywcy tych praw.

Analogicznie w przypadku nabycia przez podatnika wierzytelności, zgodnie z treścią art. 15 ust. 4, 4b-4c ww. ustawy, wydatki na nabycie tej wierzytelności stanowić mogą koszt uzyskania przychodów nie wcześniej niż w roku, w którym uzyskane zostaną odpowiadające im przychody, tj. przychody uzyskane w następstwie wyegzekwowania zobowiązania wynikającego z nabytej wierzytelności, bądź zbycia tej wierzytelności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.