Temat interpretacji

Czy wydatki poniesione przez Spółkę na wymianę pokrycia dachu (kwalifikacja do kosztów remontu) i koszty demontażu części wiaty (kwalifikacja do pozostałych kosztów operacyjnych) uważa się za koszty uzyskania przychodów?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 2 października 2008 r. (data wpływu 6 października 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad amortyzacji środków trwałych - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 października 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad amortyzacji środków trwałych. Pismem z dnia 31 października 2008 r. Nr ITPB3/423-555/08-2/AW wezwano Jednostkę do uzupełnienia stanu faktycznego i przedłożenie dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu Spółki dla osoby, która podpisała wniosek. Niniejsze zostało dokonane pismem z dnia 5 listopada 2008 r. (data wpływu 7 listopada 2008 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca dokonuje zmiany pokrycia dachu wiaty z eternitu na blachę, z uwagi na jego zły stan techniczny. Jednocześnie zmniejsza powierzchnię wiaty, dokonując jej częściowego demontażu rozbiórki.

Wiata zbudowana jest z przęseł. Odłączone (zlikwidowane) zostały cztery przęsła zewnętrzne. Część wiaty, którą Jednostka likwiduje, była zniszczona. Aby dalej ją używać niezbędne byłyby nakłady remontowe, gdyż słupy żelbetowe były popękane, a płatwie dachowe miały rysy. Odłączona część wiaty przestała spełniać swoje funkcje na skutek złego stanu technicznego i została odłączona na stałe.

Wobec tego, mając na uwadze oszczędność kosztów eksploatacji i potrzeby Spółki, podjęto decyzję o likwidacji tej części wiaty.

W miejscu likwidowanej wiaty nie powstanie żaden inny środek trwały. Spółka nie zmieni także rodzaju prowadzonej działalności.

Zmiana pokrycia dachu nie jest nierozerwalnie związana z odłączeniem części wiaty. Jednostka podkreśla, że oba te zadania mogą być wykonane oddzielnie i przebiegać niezależnie.

Wydatki poniesione przez Jednostkę na zmianę pokrycia i demontaż części wiaty nie spowodowały wzrostu wartości użytkowej wiaty w stosunku do wartości z dnia przyjęcia jej do użytkowania.

Demontaż wiaty nastąpił bez jej uszkodzenia i istotnej zmiany pozostałej całości budowli. Uszkodzeniu uległa natomiast część odłączona.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy opisany w stanie faktycznym demontaż części wiaty może być uznany za odłączenie części składowej...
2. Czy wydatki poniesione przez Spółkę na wymianę pokrycia dachu (kwalifikacja do kosztów remontu) i koszty demontażu części wiaty (kwalifikacja do pozostałych kosztów operacyjnych) uważa się za koszty uzyskania przychodów...

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie drugie. Na pytanie pierwsze odpowiedź zostanie udzielona odrębną interpretacją indywidualną.

Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego wydatki związane z wymianą pokrycia dachowego i demontażem części wiaty powinny być zaliczone do kosztów podatkowych.

Wymiana pokrycia dachu w opinii Spółki ma charakter prac remontowych, gdyż prace te polegały na przywróceniu pierwotnego stanu technicznego. Wiązały się z wymianą zużytych składników technicznych i nie spowodowały wzrostu wartości użytkowej środka trwałego. Zmiana materiału jest podyktowana tym, że obecnie stosowane są inne technologie niż to miało miejsce w czasie, gdy wytwarzane było stare pokrycie dachowe.

Jednostka wskazuje, iż jej zdaniem opisana w stanie faktycznym operacja nie mieści się w definicji ulepszenia środków trwałych, tym samym powinna być odniesiona w koszty podatkowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

W artykule tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Wydatki poniesione na remont nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej, jako wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (). Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Jednakże zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne), dokonane zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Stosownie zaś do art. 16g ust. 13 ww. ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3 500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3 500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje użytych w niej pojęć przebudowa, adaptacja, rozbudowa, rekonstrukcja, modernizacja. Brak jest także definicji pojęcia remont.

Remontem zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Zgodnie z powyższą definicją, istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego oraz użytkowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniające jego charakteru i funkcji, a następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej eksploatacji a więc są to wszystkie zmiany trwale przywracające pierwotny poziom techniczny danego środka trwałego, pierwotną zdolność użytkową utraconą na skutek upływ czasu i eksploatacji, przy czym pojęcie to nie obejmuje zwykłych zabiegów konserwacyjnych. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym.

Według utrwalonego orzecznictwa sądowego natomiast, z ulepszeniem środków trwałych mamy do czynienia, gdy następuje ich:

• przebudowa, czyli zmiana (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny, rozbudowa, tj. poprawienie składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,
• adaptacja, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych,
• rekonstrukcja, tj. odtworzenie (odbudowanie) zużytych całkowicie lub częściowo składników majątkowych,
• modernizacja, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych.

Podkreślić przy tym należy, że przed zakwalifikowaniem określonych wydatków do inwestycji lub remontów należy każdorazowo w stosunku do konkretnego środka trwałego szczegółowo przeanalizować zakres rzeczowy wykonywanych robót, porównując je do stanu istniejącego na podstawie dokumentacji technicznej, a w przypadku wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji poniesionych wydatków oprzeć się na opinii biegłego do spraw budowlanych, który w oparciu o stosowną dokumentację i oględziny wypowie się co do charakteru poniesionych nakładów.

W przedstawionym stanie faktycznym Jednostka dokonuje demontażu (odłączenia) czterech przęseł wiaty oraz zmianę pokrycia jej dachu. Niniejsze jak zaznacza stanowi nakłady remontowe. Spółka podkreśla, że odłączenie przęseł jest związane z tym, iż słupy żelbetowe były popękane, a żelbetowe płatwie dachowe miały rysy. Wskazuje także, że wymiana pokrycia dachowego z eternitu na blachę związana jest ze złym stanem technicznym dachu. Zmiana materiału podyktowana jest tym, że obecnie stosowane są nowsze technologie. Jednocześnie Spółka zaznacza, że wymiana pokrycia dachu nie zwiększyła wartości użytkowej środka trwałego i mogła przebiegać niezależnie od odłączenia części wiaty. Ponadto nakłady poniesione przez Spółkę służą przywróceniu zdolności użytkowej środka trwałego. Jednostka podkreśla przy tym, iż nie podnoszą one wartości użytkowej wiaty, a zmiany podyktowane były względami ekonomicznymi.

Odnosząc niniejszy stan faktyczny do przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż wydatki poniesione przez Jednostkę na remont dachu i demontaż części wiaty zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych mogą, o ile spełniają przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 tej ustawy, zostać odniesione bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej datowania.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10 562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Wniosek ORD-IN

Treść w pliku PDF

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy