Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. (data wpływu 15 lutego 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 15 lutego 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Przedmiotem działalności utworzonej w 2006 r. Spółki jest dystrybucja energii elektrycznej, która to działalność została przeniesiona w 2007 r. do Spółki w drodze aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Skutki podatkowe otrzymania przez Spółkę aportu są ustalane zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawy podatkowej), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., ze względu na fakt, iż rok podatkowy Spółki rozpoczął się w 2006 r. i trwał do końca 2007 r. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stosować do przyjętego przez siebie roku podatkowego ustawę podatkową w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. W związku z powyższym Spółka ustaliła wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, otrzymanych aportem, zgodnie z przepisami ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.

Ponieważ wartość nominalna wydanych przez Spółkę, w zamian za aport, udziałów nie przekroczyła wartości rynkowej aportu, nabycie przez Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie wiązało się z powstaniem dodatniej wartości firmy, o której mowa w art. 16g ust. 2 ustawy podatkowej. Do ustalenia łącznej wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zastosowano zatem przepisy art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy podatkowej, zgodnie z którym, w przypadku niewystąpienia dodatniej wartości firmy, w razie wniesienia w postaci wkładu niepieniężnego, przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, łączną wartość początkową nabytych w ten sposób środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi różnica między nominalną wartością wydanych udziałów a wartością składników majątkowych niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Oznacza to, że zgodnie z przepisami ustawy podatkowej, łączną wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych przez Spółkę w drodze aportu, stanowiła nominalna wartość wydanych w zamian za aport udziałów, po pomniejszeniu jej o wartość nabytych składników majątkowych, które nie stanowiły środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Ustalona w ten sposób wartość początkowa środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych była niższa od wartości nominalnej wydanych przez Spółkę udziałów w zamian za wkład niepieniężny oraz wartości księgowej tych składników majątku.

Ponadto, jako że ustalona na podstawie wyceny rzeczoznawcy wartość rynkowa otrzymanego przez Spółkę aportu przekroczyła wartość nominalną wydanych przez Spółkę udziałów, powstała nadwyżka wartości rynkowej aportu nad wartością nominalna wydanych przez Spółkę udziałów została przelana na kapitał zapasowy Spółki.

Majątek otrzymany przez Spółkę jest w całości wykorzystywany w jej działalności gospodarczej oraz nie jest udostępniany nieodpłatnie.

W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy podatkowej będzie miał zastosowanie do ustalenia wysokości odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów z tytułu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych otrzymanych przez Spółkę w formie aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa?,
2. W przypadku twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie, w jaki sposób, biorąc pod uwagę sytuację Spółki, ustalić wartość środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, które nie zostały przekazane na kapitał zakładowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustalonej zgodnie z art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), stanowią w całości koszt uzyskania przychodów Spółki i art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy podatkowej nie ma w tym przypadku zastosowania.

Zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy podatkowej, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy podatkowej, z uwzględnieniem art. 16 ustawy podatkowej.

Przepisy art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej przewidują szereg przypadków, kiedy odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W szczególności, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d), nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nabytych w formie wkładu niepieniężnego, od tej części wartości, która nie została przekazana na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej.

W ocenie Spółki wykładnia wspomnianego przepisu dowodzi, iż nie będzie on miał do niej zastosowania, gdyż nie odnosi się do sytuacji, gdy środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne nabywane są w drodze aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ustawodawca wprowadził ograniczenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w sytuacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy podatkowej, mając na uwadze, iż w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego w formie innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, konstrukcja przepisów dotyczących ustalania wysokości przychodu oraz kosztu z tytułu wniesienia tego aportu, potencjalnie umożliwia podatnikom uzyskiwanie nieuzasadnionych korzyści podatkowych poprzez takie ustalenie relacji pomiędzy kwotą zwiększenia kapitału zakładowego spółki a wartością agio z tytułu wnoszonego wkładu niepieniężnego, aby osiągnąć określony z góry wynik na tej transakcji.

Celem przepisu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy podatkowej jest więc przeciwdziałanie nadużyciom, które mogłyby się pojawić, gdy wkład niepieniężny ma formę inną niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. W konsekwencji, przepis ten może mieć zastosowanie tylko w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci pojedynczych składników majątku.

Spółka stoi zatem na stanowisku, że w analizowanym stanie faktycznym przepis art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. d) ustawy podatkowej nie znajdzie zastosowania. Wnioskodawca powinien mieć prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustalonej zgodnie z art. 16g ust. 10 pkt 2 ustawy podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, powoduje, iż interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.