Temat interpretacji

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , przedstawione we wniosku z dnia 01 września 2008 r. (data wpływu 10 września 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2008 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniach 29 i 31 października 2008 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sp. z o.o., zmianą umowy Spółki z dnia 8.08.2008 r. (akt not. 2), poszerzyła swoją dotychczasową działalność pogrzebową o działalność rozrywkowo gastronomiczną. W tym celu podpisano umowę najmu na lokal rozrywkowo gastronomiczny. Lokal ten został uprzednio całkowicie przebudowany i oddany Spółce w tzw. stanie początkowym, tzn. bez całkowitego wyposażenia. W związku z tym, Spółka poniosła szereg wydatków związanych z urządzeniem wnętrza, doposażeniem, zakupem narzędzi i urządzeń niezbędnych do wykonywania działalności rozrywkowo gastronomicznej. Dokonano dodatkowych nasadzeń roślinnych (najmowany obiekt to budynek palmiarni), zmodernizowano oczka wodne, zakupiono zastawy stołowe, obrusy, sprzęt nagłaśniający, biurowy, urządzenia fiskalne, itd. Część tych zakupów stanowi dla Spółki środki trwałe, które będą stanowiły koszty poprzez odpisy amortyzacyjne. Jednak pozostała część (której wartość stanowi dla Spółki znaczną kwotę ok. 300 tys. zł) to niskocenne wyposażenie o przewidywanym okresie użytkowania powyżej jednego roku. Wg zasad polityki rachunkowości obowiązującej w Spółce składniki majątkowe, o wartości początkowej do 3.500 zł i okresie użytkowania dłuższym niż rok, odpisuje się w miesiącu ich zakupu w koszty działalności, której mają dotyczyć jako zużycie materiałów.

Jednocześnie, w momencie dokonania zakupu, Spółka nie posiadała (i ze względu na charakter dokonywanych zakupów nie posiada nadal) wiadomości jakiego okresu wydatki te dotyczą. W myśl ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki te stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy zakup niskocennego wyposażenia oraz usług związanych z przygotowaniem lokalu do uruchomienia (rozpoczęcia działalności rozrywkowo gastronomicznej) o znacznej wartości łącznej, powinien być traktowany przez Spółkę jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodem i czy w związku z tym podlega on rozliczeniu w czasie... Co w przypadku, jeśli nie jest możliwe dokładne określenie jaka część tych wydatków dotyczy danego okresu...
2. Czy do celów podatkowych, można zastosować zasadę ponoszenia kosztów w czasie (amortyzacja), czy też należy dokonanie zakupu odpisać w ciężar kosztów w miesiącu ich poniesienia...

Zdaniem Wnioskodawcy, poniósł On duże wydatki związane z uruchomieniem działalności rozrywkowo gastronomicznej. Wydatki te wpływają oczywiście na dochód danego roku, ale również lat następnych. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Wydatki te niewątpliwie stanowią koszty, co do których, nie da się precyzyjnie określić przychodów, którego roku dotyczą. W związku z tym, podatnik stoi na stanowisku:

1. dla celów rachunkowych (dla zachowania zasady współmierności i ostrożności) rozliczać koszty w czasie na podstawie przyjętego przez Zarząd zarządzenia o przyjętym okresie użytkowania,
2. dla celów podatkowych dokonane zakupy odnieść jednorazowo w koszty w dacie ich poniesienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ().

Z powyższego wynika zatem, że o możliwości zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów decyduje łączne spełnienie następujących warunków:

• pomiędzy tym wydatkiem a przychodami istnieje związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zachowanie już istniejącego źródła przychodów;
• wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1, zawierającym katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że do uznania poniesionych wydatków za koszty podatkowe niezbędne jest łączne spełnienie obu wymienionych powyżej przesłanek. Sam fakt, że określony wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie może przesądzać o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Konieczne jest również wykazanie związku ponoszonych kosztów z uzyskiwanymi przychodami.

Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem wydatków ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego każdy wydatek, poza wyraźnie wymienionymi w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodem i racjonalności działania dla osiągnięcia tego przychodu. Generalnie zaś można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Konieczne jest też właściwe udokumentowanie wydatku. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

Należy podkreślić, że to podatnik prowadzący działalność gospodarczą sam decyduje o rozmiarze, rodzaju i formie ponoszonych wydatków.

Kosztami uzyskania przychodów mogą być zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, ale dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione i podmiot zobowiązany jest do ich ponoszenia.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Dodać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 4e ww. ustawy za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W kwestii wydatków na zakup wyposażenia, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16d ust. 1 ww. ustawy podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b (tj. środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych), których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Ponadto, jak stanowi art. 16f ust. 3 zdanie drugie ww. ustawy, w przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Tak więc, w odniesieniu do składników majątku spełniających definicję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych o wartości początkowej nie przekraczającej 3.500 zł należy stwierdzić, że wydatki poniesione na ich nabycie stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, jeżeli Spółka podjęła decyzję o niedokonywaniu odpisów amortyzacyjnych, lub w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym jeśli Wnioskodawca podjął decyzję o dokonaniu jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Zaznaczyć również należy, iż Spółka może amortyzować tego rodzaju środki trwałe (rozliczać w czasie jako koszt podatkowy) na zasadach określonych w art. 16h 16m ustawy, tj. m.in. w równych ratach miesięcznych, kwartalnych lub rocznych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Natomiast wydatki poniesione na dodatkowe nasadzenia roślinne oraz wyposażenie nie zaliczone do środków trwałych, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią koszty uzyskania przychodów bieżącej działalności Spółki, ponieważ mają one pośredni związek z uzyskanym przychodem. Wydatki te, stają się kosztami uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Odnośnie zakwalifikowania wydatków na usługi związane z przygotowaniem lokalu, należy stwierdzić, iż gdy nie będą miały charakteru modernizacji, czy też adaptacji, to wydatki takie są pośrednimi kosztami uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.