Temat interpretacji

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 27 czerwca 2008r. (data wpływu 30 czerwca 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie podstawy opodatkowania sprowadzonego samochodu osobowego - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2008r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie podstawy opodatkowania sprowadzonego samochodu osobowego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną i zamierza zakupić w Stanach Zjednoczonych samochód osobowy. Z racji obowiązujących w Unii Europejskiej przepisów jest obowiązany do zapłaty cła i innych należności celnych z tytułu importu pojazdu na terytorium UE. Odprawa celna zostanie dokonana w Niemczech, a niemiecki Urząd Celny pobierze należne cło w wysokości 10 % wartości celnej pojazdu oraz podatek VAT w wysokości obowiązującej w Niemczech to jest 19%. Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym Wnioskodawca zobowiązany jest w przypadku importu wyrobów akcyzowych, a takim jest samochód osobowy zapłacić podatek akcyzowy według stawki uzależnionej od pojemności silnika -3,1 % lub 13,6 %.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Zdaniem Wnioskodawcy podstawa opodatkowania powinna być wartość celna powiększona o należne cło zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 4 ustawy. Kwestia gdzie została dokonana odprawa celna nie powinna mieć znaczenia dla obliczenia podstawy opodatkowania. Wnioskodawca uważa, że podstawa opodatkowania powinna zostać przeliczona z dokumentu odprawy celnej po kursie z dnia odprawy celnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej na mocy traktatów wszystkie państwa członkowskie są zobowiązane wprowadzić przepisy do swoich krajowych przepisów w takim zakresie, aby przepisy krajowe wypełniały cele nakreślone w tych aktach. Jednocześnie niektóre kwestie zostały uregulowane w przepisach mających moc bezpośrednio obowiązującą organy oraz obywateli państw członkowskich. Przy tym, należy mieć na uwadze przepisy celne, gdzie zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992) dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym (cła i opłaty o równoważnym skutku należne przy przywozie towarów) i w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

Ponadto dopuszczenie do swobodnego obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego. Wymaga ono zastosowania środków polityki handlowej. spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również zastosowania opłat prawnie należnych.

W związku z powyższym, Wnioskodawca dokonując przywozu samochodu z państwa trzeciego tj. USA mógł dokonać zgłoszenia celnego w niemieckim Urzędzie Celnym. W rezultacie ww. czynność prawna wymagała zastosowania przepisów z zakresu Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także przepisów podatkowych z zakresu podatku VAT.

W wyniku zgłoszenia i uregulowania należności z tytułu importu ww. pojazdy zostały dopuszczone do wolnego obrotu. W myśl art. 79 wspólnotowego Kodeksu Celnego dopuszczenie do wolnego obrotu nadaje towarowi status celny towaru wspólnotowego.

W tym miejscu należy podkreślić, iż regulacje podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania akcyzą od samochodów są autonomicznie uregulowane przez ustawodawcę w poszczególnych krajach członkowskich Unii Europejskiej. Jednocześnie należy zauważyć, iż w systemie prawnym Niemiec nie funkcjonuje opodatkowanie podatkiem akcyzowym używanych pojazdów samochodów. Inaczej ta kwestia przedstawia się na gruncie polskich przepisów, gdyż świadczenie podatku akcyzowego od pojazdów samochodowych reguluje ustawa o podatku akcyzowym. Jest to zgodne z art. 3 ust. 3 dyrektywy horyzontalnej (dyrektywa Rady UE 92/12 z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów) na podstawie której państwa członkowskie zostały uprawnione do nakładania lub utrzymywania podatków konsumpcyjnych na inne towary niż wyroby akcyzowe wymienione w dyrektywach akcyzowych.

Z mocy art. 217 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku nakładanie podatków. określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania, podstawy opodatkowania i stawek podatkowych następuje w drodze ustawy.

Co do zasady, ustawodawca w art. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, póz. 257 z późn. zm.) jako przedmiot opodatkowania wskazał katalog czynności, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w akcyzie. Doprecyzowanie kwestii podatku od samochodów osobowych nastąpiło w art. 80 ust. 3 w/cyt. ustawy i obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje m.in. w następujących przypadkach:

• importu
• nabycia wewnątrzwspólnotowego.
  
  

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest: (...) 4) wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, w przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9.

Odnosząc się do powyższych uregulowań należy stwierdzić, iż w przypadku przywozu samochodu osobowego z terytoriów państw trzecich na terytorium kraju, gdy dopuszczenie do obrotu następuje na terytorium RP, obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem powstania długu celnego i według przepisów prawa dotyczących importu.

Z chwilą, gdy przedmiotowy samochód uzyskał status towaru wspólnotowego nie mają wówczas zastosowania przepisy dotyczące importu towarów. W przypadku przemieszczenia samochodu osobowego posiadającego status towaru wspólnotowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, w tym również samochodu osobowego dopuszczonego do obrotu w tym państwie członkowskim, obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt. 3 ustawy o podatku akcyzowym). Natomiast w myśl art. 81 ust. 1 pkt 1 w/cyt. ustawy podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju winny złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni. licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego. W celu wyjaśnienia określenia ,.nabycie wewnątrzwspólnotowe" należy posłużyć się definicją zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku akcyzowym, który stanowi, iż nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

W przypadku dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego w innym państwie członkowskim, a następnie bezpośredniego przemieszczenia do kraju w ramach nabycia wewnątrzwpólnotowego, kwota jaka nabywający obowiązany jest zapłacić rozporządzając samochodem jak właściciel winna uwzględniać zarówno kwotę zapłaconą za pojazd w kraju zakupu, ewentualne inne koszty związane z jego przywozem na terytorium Unii Europejskiej jak i należności przywozowe powstałe w wyniku dopuszczenia do obrotu. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż należności przywozowe obejmują zarówno cło jak i podatek VAT należny w kraju przywozu w związku z importem towaru z kraju trzeciego.

Podstawę opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego określa szczegółowo art. 82 ust. 3 ustawy. Wyjaśnić zatem należy, iż w myśl art. 82 ust. 3 cyt. wyżej ustawy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić.

Przepis ten znajduje swoje źródło w zasadach ogólnych sformułowanych w art. 10 ww. ustawy, który różnicuje podstawy opodatkowania w zależności od sposobu wyrażenia stawki.

Dla stawki wyrażonej procentowo podstawa opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego określona została w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy jako kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Ponadto ustawa o podatku akcyzowym wprowadza w art. 10 ust. 5 metodę zastępczego ustalania podstawy opodatkowania. Zgodnie z treścią powyższego przepisu jeżeli nie można określić kwot, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, to podstawę opodatkowania ustala się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na rynku krajowym w obrocie wyrobami akcyzowymi tego samego rodzaju, w dniu powstania obowiązku podatkowego pomniejszonych o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy.

Podstawę opodatkowania z zasady ustala się zatem w oparciu o kwotę jaką nabywca jest obowiązany zapłacić, natomiast w przypadku gdy jej nie można określić stosuje się metodę zastępczą. Oczywistym jest, iż musi ona dotyczyć transakcji nabycia wewnątrzwspólnotowego, gdyż to dla tej czynności przewidziano taki sposób ustalania podstawy opodatkowania. Dowody, które dokumentują kwoty związane co prawda z samochodem lecz poniesione w innym zamiarze niż dokonanie nabycia wewnątrzwspólnotowego nie są zatem elementem podstawy opodatkowania.

W przypadku zatem braku dowodów zakupu, które dokumentują transakcję pomiędzy dostawcą a nabywcą wewnątrzwspólnotowym przyjąć należy, iż zastosowanie znajduje art. 10 ust. 5 ustawy. Oznacza to, że wartość wyrażona zostanie w PLN, nie ma więc konieczności ustalania kursu przeliczenia waluty obcej na złote.

Zgodnie z tym artykułem podstawą opodatkowania w przypadku nabycia samochodu osobowego, niezarejestrowanego na terenie kraju, jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Bardzo często jest to kwota wykazywana na fakturach lub umowach sprzedaży. Najczęściej jest to kwota wyrażona w walucie obcej należy ją przeliczyć na złote. Przeliczenia tego dokonuje się na podstawie bieżącego kursu średniego waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień wystawienia faktury lub dzień zawarcia umowy sprzedaży. Jeżeli na dzień wystawienia faktury lub zawarcia umowy kurs waluty obcej nie jest ogłoszony to przeliczenia należy dokonać na podstawie ostatniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski kursu wymiany.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.