Temat interpretacji

Czy produkując ciepło tylko na potrzeby mieszkańców osiedla, Spółdzielnia powinna płacić podatek akcyzowy przy zakupie węgla i koksu?

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 21 września 2012 r. (data wpływu 1 października 2012 r.) uzupełnionym w dniu 17 października 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zużycia wyrobów węglowych w gospodarstwach domowych jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 1 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zużycia wyrobów węglowych w gospodarstwach domowych.

Wniosek uzupełniono w dniu 17 października 2012 r. w zakresie informacji o uiszczeniu opłaty.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (dalej również Spółdzielnia) posiada w swoich zasobach 45 lokali spółdzielczych oraz 3 lokale, dla których ustanowiono odrębną własność. W swoich zasobach posiada wbudowaną kotłownię, z której jest rozprowadzone ciepło do mieszkań gospodarstw domowych członków. Łącznie ogrzewana jest powierzchnia 2880,02m&².

Na potrzeby ogrzania mieszkań kupowany jest węgiel kamienny kod CN 2701 oraz koks kod CN 2704 w ilości ok. 120 ton rocznie. Przy zakupie tak znacznej ilości opału, po wprowadzeniu podatku akcyzowego, wydatek ten stanowi duże obciążenie finansowe.

Zainteresowany zaznacza, że w lokalach administrowanych i zarządzanych przez Spółdzielnię nie prowadzi się działalności gospodarczej i żaden lokal nie jest przeznaczony do prowadzenia takiej działalności. Wszystkie lokale są lokalami mieszkalnymi, w których prowadzone są gospodarstwa domowe.

Spółdzielnia jako podmiot gospodarczy nie prowadzi żadnej dzielności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy produkując ciepło tylko na potrzeby mieszkańców osiedla, Spółdzielnia powinna płacić podatek akcyzowy przy zakupie węgla i koksu...

Zdaniem Wnioskodawcy, produkując ciepło dla mieszkańców prowadzących gospodarstwa domowe, Spółdzielnia powinna korzystać ze zwolnienia od akcyzy przy zakupie węgla i koksu, gdyż z ogrzewania korzystają tylko i wyłącznie lokale mieszkalne zgodnie z zapisem w art. 31a ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, w którym to przepisie w pierwszej kolejności zwalnia się od akcyzy wyroby węglowe zużywane przez gospodarstwa domowe. Natomiast w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy podmiot zużywający, czyli Spółdzielnia dokonuje zakupu tych wyrobów z przeznaczeniem na wytworzenie ciepła i dostarczenie do lokali mieszkalnych.

Ponadto stosownie do przepisów zawartych w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych w art. 1 ust. 1 spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem członków i jednym z głównych celów statutowych, dla których powstała jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków i ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych i jej działalność jest nastawiona na pokrywanie wydatków związanych z ich eksploatacją i utrzymaniem, tak że działalność Zainteresowanego nie jest nastawiona na osiąganie zysku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), zwanej dalej ustawą, użyte w ustawie określenia oznaczają: wyroby węglowe - wyroby energetyczne, określone w poz. 19-21 załącznika nr 1 do ustawy.

Z opisu przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca posiada w swoich zasobach 45 lokali spółdzielczych oraz 3 lokale, dla których ustanowiono odrębną własność. W swoich zasobach posiada wbudowaną kotłownię, z której jest rozprowadzone ciepło do mieszkań gospodarstw domowych członków. Wszystkie lokale są lokalami mieszkalnymi, w których prowadzone są gospodarstwa domowe.

Wyjaśnić zatem należy, iż obrót wyrobami akcyzowymi objęty jest co do zasady opodatkowaniem akcyzą (art. 9a ust. 1 ustawy). Tym niemniej prawodawca przewidział liczne wyjątki od tej zasady.

Zgodnie bowiem z art. 31a ust. 1 ustawy, zwalnia się od akcyzy sprzedaż wyrobów węglowych na terytorium kraju przez pośredniczący podmiot węglowy pośredniczącemu podmiotowi węglowemu lub podmiotowi korzystającemu ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 2.

W świetle art. 31a ust. 2 pkt 3 ustawy, zwalnia się od akcyzy wyroby węglowe zużywane przez gospodarstwa domowe ().

Z kolei podmiot zużywający to w świetle art. 2 ust. 1 pkt 22 lit. a ustawy, podmiot mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, który wyroby akcyzowe objęte zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie zużywa na cele uprawniające do zwolnienia.

Interpretacja językowa ww. przepisów wskazuje, iż wyroby węglowe muszą być zużywane przez gospodarstwa domowe (podmioty zużywające).

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze z dnia 16 września 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.), spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą.

Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Spółdzielnia - dobrowolne zrzeszenie nieograniczonej liczby osób - zużywać będzie wytworzone ciepło w gospodarstwach domowych.

Tym samym produkując ciepło tylko na potrzeby mieszkańców osiedla, Spółdzielnia może korzystać ze zwolnienia od akcyzy przy zakupie węgla i koksu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Wniosek ORD-IN

Treść w pliku PDF 387 kB

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu